akousteButton rockButton loveButton relaxButton laikabutton orange 2 megaloi ellines sin8etes

La Vita

La Vita

Το Soundtrack για την Ολυμπιακή Φλόγα (Soundtrack for the Olympic Flame),  αποτελείται από ορχηστρικά κομμάτια έξι ελλήνων συνθετών του Τμήματος Μουσικής της Ένωσης Τεχνών Ελλάδος.

winter olympics

 

Οι Αρετή Κοκκίνου, Δημήτρης Λέκκας, Μάρθα Μεναχέμ, Θάνος Μπένος, Φίλιππος Περιστέρης και Λένα Σερδαρίδου ενώνουν τις μουσικές τους, τις οποίες αφιερώνουν στην Ολυμπιακή Φλόγα.

ESOFYLLO ME SYNTELESTES

Εξι σύγχρονοι Ελληνες συνθέτες....έξι διαφορετικές ματιές για την πιο σημαντική ,ίσως στιγμή των εκάστοτε Ολυμπιακών Αγώνων...έξι αντιπροσωπευτικά δείγματα της σύγχρονης Ελληνικής δημιουργίας

Η πρώτη επίσημη παρουσίαση του Soundtrack για την Ολυμπιακή Φλόγα έγινε στην Αρχαία Ολυμπία, την Κυριακή 22 Οκτωβρίου, στην Αίθουσα Πολιτισμού Δήμου Αρχαίας Ολυμπίας. Η βραδιά εντασσόταν στα πλαίσια των εκδηλώσεων για την τελετή της Αφής της Ολυμπιακής Φλόγας των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων που θα διεξαχθούν στην Κορέα το 2018.

Η Ελλάδα της κρίσης ,ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙ και δηλώνει ΠΑΡΟΥΣΑ!!!!

Οι συντελεστές όπως αναγράφονται στο συλλεκτικό cd της Ένωσης Τεχνών Ελλάδος:


Philippos Peristeris AATE 
Thanos Benos AFI 
Martha Menahem NA PERNAS 
Areti Kokkinou (feat. Guitar trio Nyxis) MEDITERRANEO 
Dimitrios Lekkas IOCASTA WALKS 
Lena Serdaridou PARTHENON 

SOUND MIX -P.A. DOVE
AUDIO FINISHING - LAKIS HALKIOPOULOS, STUDIO NEW LOCATION
COVERBOARD : STELLA CHAVIAROPOULOU
PRODUCTION : LENA SERDARIDOU

Γενιές και Γενιές μεγαλώσαμε με ένα Χάσμα αγεφύρωτο να χάσκει χρόνια σαν άβυσσος
ανάμεσά μας….
Άλλοτε βάθαινε… άλλοτε πλάταινε … και άλλοτε γέμιζε από οργή και θυμό ξεχειλίζοντας …
λίγο πριν τα παρασύρει όλα μαζί του….
Με τον όρο "χάσμα γενεών" ορίζουμε, τη μεγάλη απόσταση που χαρακτηρίζει δύο γενιές σε
κάθε εποχή, ως προς τις πεποιθήσεις, ιδέες, αντιλήψεις, τρόπους, σκέψεις και τη στάση
ζωής γενικότερα.
Ένα διαχρονικό πρόβλημα αφού από το βάθος του χρόνου έως σήμερα θα τις δούμε να
επιδίδονται σε μια "πολεμική", η μία εναντίον της άλλης.
Προσπαθώντας να θυμηθείς τα δικά σου νεανικά χρόνια ανακαλύπτεις πως λίγα πράγματα
θυμάσαι… και κυρίως αυτά που σε σημάδεψαν… ευχάριστα ή δυσάρεστα…
Πως λοιπόν να γράψεις για τους νέους ; Ακόμη δυσκολότερα… πως να τους πλησιάσεις;
Εσύ τους ζητάς να περιμένουν να «έρθει η ώρα» για όλα αυτά που ανυπομονούν να κάνουν
και αυτά σε αυτή την «ώρα» βλέπουν ήδη τον εαυτό τους με γκρίζους κροτάφους να
προσπαθούν να συμπιέζουν άτσαλα τον χρόνο… όπως οι γονείς τους… που αναπολούν με
νοσταλγία αυτή την τρελή κοψιά της νιότης που πέταξε ανεπιστρεπτί…
Είναι λογικό όταν ο γονιός, έχοντας διανύσει τη δική του τεθλασμένη, να έχει κάθε λόγο να
οραματίζεται για το παιδί του ευθεία πορεία.
Πορεία με στόχο, όπως είπε ο Σκωτσέζος συγγραφέας Αντριου Ο' Χέιγκαν, δηλαδή την
απόκτηση τέτοιων εφοδίων που θα τους φέρουν χρήμα και πλούτο. Ισως γιατί, μέσα από
τις δικαιολογημένες αγωνίες τους, ξεχνούν ότι αυτή η μύηση καταλήγει σε ανθρώπους
λιγότερο ανθρώπινους.
Και είναι αληθινό αυτό που λέει ο Χέιγκαν. Αν και οι εξαιρέσεις είναι πολλές, δύσκολα
αναλαμβάνουμε το κόστος να μυήσουμε τους νέους στο πεδίο της ουσιαστικής γνώσης.
Στη λογοτεχνία, την αισθητική, την ηθική ή την πολιτική (εδώ, αντίθετα, τους μαθαίνουμε
να την απαξιώνουν, καθώς δύσκολα διαχωρίζουμε τον πολιτικό από την πολιτική) τον
πολιτικό που ξεχνά ότι οφείλει να ξεπεράσει τα όριά τους και να δώσει ελπίδες στους νέους
που βλέπουν τούτες τις μέρες τα όνειρά τους να σκάνε στην ατμόσφαιρα σαν βεγγαλικά τη
μέρα της γιορτής.
Δεν τους διδάσκουμε την αυθεντικότητα της πράξης γενικότερα.

Ασφυκτικά εγκλωβισμένοι στο ναρκισσιστικό εγώ μας, θυμίζουμε ξώφαλτσα τον Μεγάλο
Γκάτσμπι του Φιτζέραλντ και εμφυσούμε στον νέο την ιδέα για τη δόξα, το χρήμα και τον
έρωτα.
Έχουμε συνηθίσει, παρά τη δυσκολία του καιρού, να βλέπουμε παντού νεολαίους
αραχτούς. Τα ομοιώματά μας, δηλαδή. Και όμως, υπάρχουν νέοι που δεν περνούν τις μέρες
τους στους καφενέδες και δεν περιμένουν από κανένα να τους αλείψει βούτυρο στο ψωμί
τους. Παλεύουν για τα πιστεύω τους, μας γυρίζουν την πλάτη, κάποιες φορές μας
συγχωρούν για τα λάθη μας -δείγμα μεγαλοψυχίας και άγνοιας- αλλά όλο και πιο συχνά
συζητούν για την επερχόμενη επανάσταση της μεσαίας τάξης, στην οποία οι περισσότεροι
ανήκουν.
Και είναι εδώ ακριβώς που απαιτείται η εγρήγορση του γονιού, του πολιτικού και του
πνευματικού ανθρώπου. Η επανάσταση είναι ωραία στα λόγια, αλλά στην πράξη έχει
θύματα. Και τα θύματα είναι συνήθως οι νέοι, όχι οι μεγάλοι.

Όταν το φαινόμενο εκδηλώνεται βλέπουμε από τη μια πλευρά, τους νέους (κάθε εποχής ή
κοινωνικής προέλευσης) να κατηγορούν τους μεγαλύτερους, μεταξύ άλλων, για υποκρισία,
τυπικότητα, "πλαστική" ευγένεια, υπερβολική ενασχόληση με το χρήμα και τα υλικά αγαθά.
Από την άλλη πλευρά, οι μεγαλύτεροι καταλογίζουν στους πιο μικρούς, αδιαφορία,
ανευθυνότητα, έλλειψη σεβασμού. Κάθε νέος μοιάζει στα μάτια τους ανεύθυνος,
επιπόλαιος, άκριτα υποταγμένος στη μόδα και κακός χρήστης της γλώσσας. Η απειρία και η
επαναστατική τους διάθεση, συχνά εκλαμβάνονται ως ασυδοσία, "έκλυση" ηθών ή άκρατος
μηδενισμός.

Σήμερα με την Οικονομική κρίση να μαστίζει την νεολαία και να ρίχνει το βάρος αυτής της
ευθύνης στις προηγούμενες γενιές, αυτό το χάσμα μοιάζει να βαθαίνει αντί να μειώνεται…
Όμως δεν πρέπει να αφήνουμε στον όρο "χάσμα γενεών", να διατηρεί την ψευδαίσθηση
πως η μια γενιά είναι διαφορετική από την άλλη… και οφείλουμε να είμαστε αρκετά
προσεκτικοί ώστε να μη πέφτουμε στην παγίδα να το χρησιμοποιούμε σαν δικαιολογία …
Ο διάλογος, η ειλικρίνεια και η αμοιβαία εμπιστοσύνη , τα έργα και όχι τα λόγια … μπορούν
να κάνουν τις γενιές να επικοινωνούν, τους εφήβους να κοινωνικοποιούνται ομαλότερα, τα
χάσματα να γεφυρώνονται και την σκληρή κριτική των εφήβων να μειώνεται σταδιακά
όταν οι ενήλικες συνειδητοποιούν την διαφορετικότητά τους και τους προσεγγίζουν με
αλήθεια και κατανόηση.
Το επιθυμητό αποτέλεσμα αποτελεί την προσέγγιση και όχι την απόλυτη ταύτιση των
γενεών μεταξύ τους….
Καθεμιά οφείλει να διατηρεί τη δική της ιδιοσυγκρασία. Η απόλυτη έλλειψη κριτικής και
αμφισβήτησης, στην οποία θα είχαμε οδηγηθεί, αν επιδιώκαμε κάτι τέτοιο ούτε λογική θα
ήταν, ούτε φυσιολογική.

Θα ήταν περισσότερο καταστροφική, παρά δημιουργική και θα μας στερούσε έναν από
τους βασικότερους παράγοντες κοινωνικών εξελίξεων.
Γιατί Αυτόματα θα μετέβαλλε την καθημερινότητα μας ένα απέραντο νεκροταφείο!
Τίποτα πια δεν θα κινούνταν. Και μόνο ότι κινείται ζει!

Ντέπη Στενού

Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017 00:12

Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας

Δύο μερόνυχτα χρειάστηκαν για να γυριστεί η σκηνή της ταινίας “Ευδοκία” του Αλέξη Δαμιανού, με το περίφημο ζεϊμπέκικο.
Σε ένα ταβερνάκι της Κάτω Κηφισιάς, ένας νεαρός λοχίας (Γιώργος Κουτουζής), χορεύει για τα μάτια της Ευδοκίας ζεϊμπέκικο.
Ο ηθοποιός χορεύει το τραγούδι «η άτακτη» του Μάρκου Βαμβακάρη, επειδή ο σκηνοθέτης Αλέξης Δαμιανός δεν είχε βρει ακόμα ποιος θα συνέθετε τη μουσική για την ταινία του.
Ο ηθοποιός Χρήστος Ζορμπάς, που έπαιζε στην ταινία το νταβατζή της Ευδοκίας, του μίλησε για έναν νέο ταλαντούχο συνθέτη που θα το έκανε ευχαρίστως χωρίς να ενδιαφέρεται για παχυλή αμοιβή.
Αρχές του καλοκαιριού του 1971, ο Δαμιανός και ο Λοΐζος δίνουν τα χέρια και ο συνθέτης ξεκινά να γράφει τη μουσική για την ταινία.
Ο Μάνος, αρχικά έπαιξε τη μελωδία του θρυλικού ζεϊμπέκικου με τον παλιό ρεμπέτη Γιώργο Μουφλουζέλη και τον τζουρά του.
Τελικά στην ηχογράφηση πείθει το Θανάση Πολυκανδριώτη να παίξει και αυτός με ένα παλιό τζουρά και όχι με το μπουζούκι. Έτσι ο ήχος ήταν πιο οξύς και αυθεντικός.
Κάποια στιγμή, ο Λοΐζος ζήτησε από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο να βάλει στίχους στο ζεϊμπέκικο. Ο Παπαδόπουλος απέδειξε πόσο μεγάλος στιχουργός ήταν, όταν αρνήθηκε να γράψει λόγια μαγεμένος από τη μελωδία. Οι στίχοι θα χαλούσαν το υπέροχο τραγούδι, είπε. Ο Μάνος πείστηκε και το ζεϊμπέκικο έφθασε στο κοινό μόνο με τις νότες που παρέσυραν στο ρυθμό τους τους πάντες.

Κώστας Προβατάς

Βαβέλ γνώσεων, ασχολία λόγω βαρεμάρας, ελέυθερος χρόνος, πολλές ερμηνείες.
Ο ειδικός αυτός έντυπος τύπος "πνέει τα λοίσθια" στην Ελλάδα, οι λόγοι διάφοροι, κρίση, ίντερνετ, μεγάλο επιχειρηματικό ρίσκο και τέλος ελάχιστοι επαγγελματίες του χώρου να βρίσκονται ακόμα στην "αλάνα", στην "αρένα".
Το έντυπο σταυρόλεξο παγκοσμίως έχει έναν αιώνα και κάτι ζωής (1913), γεννημένο στη σημερινή του μορφή στην Αμερική.
Μετά από μια δεκαετία είχε γίνει μόδα, ενώ στον πόλεμο του Βιετνάμ στρατολογήθηκαν κρυπτογράφοι που είχαν δυνατότητα να λύνουν γρίφους. Καθώς τα χρόνια πέρασαν, ξετυλίχτηκε η Βαβέλ των σταυρολέξων, αναδεικνύοντας τα είδη που όλοι ξέρουμε σήμερα, κλασικά, σκανδιναβικά, ιταλικά, κρυπτογραφικά, ειδικά, δύσκολα, εύκολα, με εικόνες κλπ.

Ακόμα και στίχο για τραγούδι κόσμησε το σταυρόλεξο για τα Καλουτάκια! "Σταυρόλεξο είναι η καρδιά σου", εν έτει 1950!
"... είσαι σταυρόλεξο σωστό μην το ξεχνάς,
οριζοντίως και καθέτως με παιδεύεις..." και ακόμα
"θα μείνεις άλυτο σταυρόλεξο εσύ,
μ' άσπρα και μαύρα ένα σωρό τετραγωνάκια", σούπερ ταγκό της εποχής!

"Στο σταυρόλεξο του έρωτα και φέτος θα χαθούμε οριζοντίως και καθέτως", τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου το 2009 δια χειρός Άλκη Αλκαίου.

"Σταυρόλεξο, η σκέψη σου, στις λύσεις πέφτω έξω,
Αινίγματα, οι λέξεις σου, Που ακόμα να μαντέψω", του 2010 με την Ελένη Φουρέιρα

Οπότε αφού οι δημιουργοί στίχων έβρισκαν ρίμες για τραγούδια, φανταστείτε πόσο αναλογικά ξετυλίχτηκε και η Βαβέλ των δημιουργών των σταυρολέξων, με ανταγωνιστικό κριτήριο εκτός των εγκυκλοπαιδικών λέξεων που όλο και δυσκόλευαν τους λύτες, τις επεξηγήσεις, τους ορισμούς των λέξεων προς εύρεση (λημμάτων).
Ένας δημιουργός πρέπει (και οφείλει) να είναι ευφάνταστος, να "βλέπει" μια λέξη, να της δίνει εξηγήσεις και να της δίνει ζωή. Εξάλλου, η ελληνική γλώσσα βρίθει λέξεων και ερμηνειών.

Π.χ. Βαβέλ = Πύργος των Γραφών, αλλά και Βαβέλ = ασυνεννοησία, αλλά και Βαβέλ = Παλιό κόμικ περιοδικό κλπ. κλπ.
Δοκιμάστε με λέξεις, δώστε φαντασία και δώστε τους μια ερμηνεία, π.χ. ποτήρι, μολύβι, χαρά, παιδί... απλά δοκιμάστε!
Και θυμηθείτε πως το σαράκι, τρώει ξύλα και... καρδιές! Το e-mail μας Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. για όσα έξυπνα βρείτε!

Κώστας Προβατάς

Περισσότερο ώριμος,από ποτέ, επανέρχεται,ο Κώστας Λεμονίδης,με την τέταρτη δισκογραφική του δουλειά...
"ΠΑΡΑΛΟΣ",ο τίτλος της κι ο συνθέτης,μας ξεναγεί, μέσα από τα 10,ιδιαίτερα ατμοσφαιρικά κομμάτια του cd, στα "κρυσφήγετα" της ψυχής του και τα μοιράζεται μαζί μας.
Δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στον στίχο ,ο Κώστας Λεμονίδης συνεργάζεται με πολύ αξιόλογους στιχουργούς,όπως η Ευαγγελία Μαυρίδου, η Ντέπη Χατζηκαμπάνη, η Αγνή Παλάντζα, ο Μιχάλης Μουλάκης, η Αριάδνη Λαδά, η Ελένη Τζιαμουράνη και o Αλέξανδρος Παβατζόγλου.
Οι ατμοσφαιρικές συνθέσεις του "ΠΑΡΑΛΟΣ" ,παίρνουν "σάρκα και οστά",μέσα από τις εξαιρετικές ερμηνείες των Αγγελική Τουμπανάκη, Σοφία Νάσσιου, Σοφία Ανδριανού και Βάντα Πιέρρη.
Φυσικά,ερμηνευτικά,δηλώνει "παρών" και ο ίδιος ο Συνθέτης.
Η αγάπη του συνθέτη στα ορχηστρικά κομμάτια,είναι εμφανης και στον "ΠΑΡΑΛΟ",με το ομώνυμο,πραγματικά,πολύ δυνατό ,ηλεκτρικό ,ορχηστρικό κομμάτι,ενώ την ίδια στιγμή,γυρνάει και τη ματιά του προς τα πίσω και μας προσφέρει μια υπέροχη επανεκτέλεση του πολυαγαπημένου "Γιεζαέλ",των Daltons, των 70's.
"Γωνία Facebook και Τwitter,δεν θα'ρθω"...κι ο Κώστας Λεμονίδης,γράφοντας μια εξαιρετικά αισιόδοξη μουσική πάνω στους ευφυέστατους στίχους του Αλέξανδρου Παπαβατζόγλου,μιλάει για όλη την αλήθεια της ανύπαρκτης ζωής και τους τρόπυς διαφυγής προς το φως,
"Ασε τ'αύριο,δες το τώρα,μάθε να λες "είμαι καλά".....έτσι ,με αυτό το αισιοδοξο μηνυμα,πάνω σε στίχους της Ελένης Τζιαμουράνη,ο Κώστας Λεμονίδης ,ολοκληρώνει τον "ΠΑΡΑΛΟ",ανανεώνοντας το ραντεβού με τους φίλους του καλού Ελληνικού Τραγουδιού...
Στο cd συμμετείχαν οι μουσικοί : Περικλής Χατζής (μπάσο), Πάνος Ανδρέου (τύμπανα), Νίκος Σάλτας (πλήκτρα & πιάνο), Απόστολος Καλτσάς (μπάσο), Μιχάλης Ορφανίδης (τύμπανα – κρουστά), Ευαγγελία Μαυρίδου (πλήκτρα – πιάνο), Φώτης Μυλωνάς (πλήκτρα – φλάουτο – φωνητικά), Αλέξανδρος Ιακώβου (βιολί), Κώστας Λεμονίδης (κιθάρες – μαντολίνο)ενώ στα φωνητικά συμμετείχε η Εφη Καραγιάννη
"ΠΑΡΑΛΟΣ"....μια εξαιρετική δουλειά,από έναν σπουδαίο ,σύγχρονο τραγουδοποιό,τον Κώστα Λεμονίδη,που συστήνεται ανεπιφύλακτα.

Γιάννης Ταμπάκης

{youtube}g9unK629eiQ{/youtube}

{youtube}oj_thF_5S6k{/youtube}

Το μόνο βέβαιο,είναι,πως με το πρώτο άκουσμα του νέου δημιουργήματος της Αρετής Κοκκίνου, σε ποίηση Ηλία Παπακωνσταντίνου,εκστασιάζεσαι...
Μένεις για λίγο και αναλογίζεσαι...και κοιτάς το ημερολόγιο ...
Και ναι....δεν κάνεις λάθος....εν έτει 2017 ,κάνει την εμφάνισή του ένα συγκλονιστικό τραγούδι...
"ΕΝΑ ΠΟΥΛΙ ,ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΑΝ ΑΡΓΥΡΗ"
Ενα τραγούδι - ΥΜΝΟΣ, στα όσα υπέφερε και υποφέρει ο άνθρωπος ,από τα σχέδια και τα σκηνικά,που στήνουν στη πλάτη του οι μεγάλοι.
Ενα τραγούδι-ΑΦΙΕΡΩΜΑ στον ηρωισμό...
Ο Ηλίας Παπακωνσταντίνου ,γράφει ένα ποίημα για τον προσωπικό του φίλο ,τον Αργύρη Σφουντούλη,έναν από τους επιζώντες της σφαγής του μαρτυρικού ΔΙΣΤΟΜΟΥ.
Η Αρετή Κοκκίνου,μελοποιεί τους στίχους του Ηλία Παπακωνσταντίνου,σαφώς συνεπαρμένη από την ιστορία του Αργύρη Σφουντούλη. Μια εξαιρετική συνθέτις,με ιδιαίτερες ευαισθησίες,βρίσκει αφορμή τον Αργύρη,του Ηλία Παπακωνσταντίνου και μέσα από τη μουσική της ....βροντοφωνάζει,κόντρα στον πόλεμο,στη βία...στο πλευρό του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
Η ηθοποιός Μάνια Παπαδημητρίου και η εξαιρετική ερμηνεύτρια Ελισσάβετ Καρατζόλη,συνδιαλλέγονται,η πρώτη απαγγέλοντας ,μοναδικά και η δεύτερη τραγουδώντας μοναδικά....συνδιαλλέγονται,έτσι,όπως μιλάμε ,καμιά φορά,με τον εαυτό μας, για τα παράπονα του κόσμου.
Ο Αργύρης....ένα πουλί....μια ψυχή...που πετάει πάνω απ'τα Καλάβρυτα,τον Χορτιάτη,το Δίστομο.
Και ξυπνάει μνήμες!!!!
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!
ΜΠΡΑΒΟ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ Ηλία Παπακωνσταντίνου,Αρετή Κοκκίνου,Μάνια Παπαδημητρίου,Ελισσάβετ Καρατζόλη...
Με το "Ενα πουλί που το έλεγαν Αργύρη",η Μουσική δηλώνει παρούσα και ΔΥΝΑΤΗ!!!
"...είναι των πουλιών οι λαλιές
που χάθηκαν με τις κραυγές"

Κείμενο: Ηλίας Παπακωνσταντίνου
Μουσική σύνθεση: Αρετή Κοκκίνου
Απαγγελία: Μάνια Παπαδημητρίου
Τραγούδι: Ελισσάβετ Καρατζόλη
Τύμπανα: Σωκράτης Γανιάρης
Μπάσο: Απόστολος Καλτσάς
Κιθάρες, vocals: Αρετή Κοκκίνου
Programming: Φίλιππος Περιστέρη

Ηχογράφηση-Μίξη ήχου: studio P.A. DOVE

 

Γιάννης Ταμπάκης

{youtube}l0xzZFQs3Ws{/youtube}

Λίγες,μόνο,μέρες πριν την επίσημη παρουσίαση,την Δευτέρα 23 Οκτωβρίου στον ΙΑΝΟ, της νέας της δισκογραφικής δουλειάς "Ο πόνος όλου του Κόσμου" και εν μέσω προβών, η αγαπημένη μας συνθέτις, ΠΗΓΗ ΛΥΚΟΥΔΗ,δέχτηκε να απαντήσει σε μια σειρά ερωτήσεων μας κι εμείς ,φυσικά,αδράξαμε την ευκαιρία.

Αρχικά Πηγή μου,να σε ευχαριστήσω,που είχες τη καλοσύνη να μου παραχωρήσεις την συνέντευξη,που ακολουθεί. Μεγάλη χαρά και τιμή για τον LavitaRadio κι εμένα,προσωπικά. Σε έντονους ρυθμούς,ξεκίνησες τη νέα σεζόν Πηγή μου...H καθιερωμένη,πλέον,συμμετοχή σου στα Μενάνδρεια του Δήμου Κηφισιάς...το ανέβασμα του Παιδικού Θεατρικού "ο Δόνα Γη και η Δον Αστέρης " σε μουσική δική σου και η έκδοση του βιβλίου “ο πόνος όλου του κόσμου".....Τέτοιοι είναι οι ρυθμοί δουλειάς σου Πηγή μου?

Η αγάπη για την μουσική και η ανάγκη να ζω την καθημερινότητα μου, μέσα στην τέχνη, ως μία σημαντική πηγή οξυγόνου με κάνει πολλές φορές να μην αντιλαμβάνομαι πως έρχονται περίοδοι που οι ρυθμοί μου είναι εξουθενωτικοί.
Ο χρόνος όμως όταν κάνεις αυτό που αγαπάς ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ!!!
Η κούραση φεύγει με μαγικό τρόπο, όταν εκφράζεται και ολοκληρώνεται αυτό που μέσα σου έχεις νιώσει…

20526130 10213655806248575 2552042777484856353 n

Όλοι όσοι σε γνωρίζουν Πηγή μου ξέρουν το πάθος και την αγάπη με την οποία αγκάλιασες τον "Πόνο όλου του κόσμου". Για όσους δεν γνωρίζουν, στο cd αυτό έχεις μελοποιήσει ποιήματα των Γιωσέφ Ελιγιά και Πάουλ Τσέλαν. Τι σε άγγιξε στη ποίηση αυτών των 2 μεγάλων Ποιητών? Πόσο συμπυκνώνει το μήνυμα ,που θες να αφήσουν στους ακροατές, τα τραγούδια σου,ο τίτλος του βιβλίου-cd "Ο πόνος όλου του κόσμου"?


Θα μπορούσα να μιλώ ώρες για αυτούς τους δύο μεγάλους ποιητές και εκφραστές μίας περιόδου, που συνέβησαν γεγονότα για τα οποία δυστυχώς η ανθρωπότητα θα ντρέπεται…
Γεγονότα ικανά να θέσουν ερωτηματικά για την φύση του ανθρώπου στα σκοτεινά δωμάτια του νου του.

Ο Γιωσέφ Ελιγιά ,(1901-1931) ένα ανήσυχο πνεύμα, συγκρούστηκε με τους ομοθρήσκους του λόγω των προοδευτικών του απόψεων. Κήρυκας της αφομοιωτικής ιδεολογίας αξιώνει την κατάργηση των κοινωνικών, φυλετικών και θρησκευτικών διακρίσεων. Απάντηση σε αυτές τις θέσεις του , τι άλλο;
η απομάκρυνση του από τα Γιάννενα.
Ένα πνεύμα ,προφητικό για ότι θα επακολουθούσε
Ενδεικτικά αναφέρω στίχους του από το ποίημα του «ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΜΟΣ»

…Μες τις ψυχές αντιλαλούν του μακελειού οι ανέμοι,
θυμιέται η γριά το γιόκα της στο ερημικό της σπίτι,
σφίγγει η μανούλα το μικρό στην αγκαλιά και τρέμει…
και στις πλατείες τις βουβές και στα βουβά καντούνια.
Ντραν και ντραν,και ντραν και ντραν κροτούνε τα σπιρούνια…

Η ποίηση του,με μετέφερε στο χρόνο και στον χώρο που γράφτηκε.
Ποίηση λυρική ,γεμάτη δύναμη, κοιτά τον χάρο κατάματα…
Ενδεικτικά αναφέρω στίχους από το ποίημα του «Θάνατος»
...Σε κάλεσα και σε προσμένω, θάνατε, μες στ’ αρχοντικό.
Και κει ας με βροντήξει το τραγούδι, αχ το τραγούδι το γλυκό...
…και συνεχίζει στο ποίημα του “Λυτρωμός” από το οποίο προέρχεται και ο τίτλος του c.d…
«Αυτές τις ώρες πως ποθώ μες στην ψυχή να κλείσω
καρτερικά, μαρτυρικά, τον πόνο όλου του κόσμου…
Αυτά τα δύο χαρακτηριστικά, η λεβεντιά απέναντι στον Θάνατο και η δύναμη της πέννας του να τον καταγράψει , πυροδότησαν την ανάγκη μου, να γίνει τραγούδι…
Είναι η πρώτη φορά που μελοποιείται.


Οι ερμηνείες της Νένας Βενετσάνου και του Γρηγόρη Βαλτινού σε αυτό το c.d
και οι ε ξ α ι ρ ε τ ι κ ο ί σολίστες μουσικοί που συμμετείχαν παθιασμένα, σφράγισαν αυτό το έργο!
Εύχομαι ο χρόνος να δείξει πως η μουσική μου στάθηκε αντάξια δίπλα του.

22046027 10214205367587265 6061410577042520736 n 

Paul Celan H “ΦΟΥΓΚΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ” (μετάφραση Ιωάννας Αβραμίδου)
«Το ποίημα του αιώνα» θεωρείται σύμφωνα με τον Βόλφανγκ ‘Εμμεριχ ,
η Γκουέρνικα της μεταπολεμικής Λογοτεχνίας κατά τον Τζον Φέλστινερ ,δημιουργήθηκε μετά το το 1945
Αρχικός τίτλος «Τανγκό του θανάτου» πρώτη παρουσίασή του το 1947, μετονομάζεται αργότερα σε «Φούγκα του θανάτου»
Μέσα του περιέχει μια αντιφατική σύζευξη: Θάνατος και Μουσική,
Χάος και Τάξη.
Ακροβατεί στην παράνοια…
Το ένιωσα ως προσπάθεια, να δικαιολογήσει στα όρια της, τα ανείπωτα , που συνέβησαν στα στρατόπεδα συγκεντρώσεων και όχι μόνο…
Ερχόμενη σε επαφή με αυτό το λογοτεχνικό αριστούργημα, μου δόθηκε η δυνατότητα, μέσα από την δύναμη της μουσικής, να καταγγείλω την βία, να ζητήσω συγνώμη, να προσθέσω ένα λιθαράκι στην μη λήθη …
Η εξαιρετική μετάφραση της Ιωάννας Αβραμίδου, μου επέτρεψε να ακούσω την μουσική, που κρυβόταν…
Τολμώ να πω, πως η μελοποιηση αυτών των δύο κορυφαίων ποιητών με στιγμάτισε, με άλλαξε…
Ένα ταξίδι δημιουργίας, που με οδήγησε πιο κοντά στον πυρήνα μου, για να αντέξω τους κραδασμούς, που μου προκάλεσαν, μιας και οι δύο κλείδωσαν το ΤΩΡΑ ΣΤΟ ΠΑΝΤΑ .

ponos

 

Αυτοί που λατρεύουν τις συνθέσεις της Πήγής Λυκούδη,ξέρουν και πόσο αγαπά η Πηγή Λυκούδη να μελοποιεί ποίηση.Πιστεύεις Πηγή μου,πως στους χαλεπούς,από όλες τις απόψεις, καιρούς ,που διανύουμε, είναι ξανά η ώρα ,να μπεί μπροστάρισα η μελοποιημένη ποίηση και με την δύναμη της, να ξύσει....να διεγείρει τα αυτιά....τα μυαλά των ακροατών...των πολιτών?

 

Η τέχνη οφείλει να αφυπνίζει.

Η ποίηση, έχει την δύναμη του Λόγου και όταν ενώνεται αρμονικά με την Δύναμη της μουσικής, θεωρώ πως η καταγραφή,που προκύπτει, μπορεί να φτάσει σε όλες μας τις αισθήσεις και να τις ξυπνήσει.

Και ένας ξυπνημένος άνθρωπος ,πάνω από όλα μπορεί να είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

 

Μέσα από την πολυεπίπεδη ενασχόλησή σου με την μουσική,Πηγή μου,θα ήθελα να μου πεις,πως θα χαρακτήριζες την δύναμη της μουσικής...των τεχνών,γενικότερα ...και αν σήμερα οι Τέχνες..η Μουσική ορθώνει ή αν πρέπει να ορθώσει ανάστημα ...ανάστημα ποιότητας?

 

Το τοπίο είναι μπερδεμένο…

Πιστεύω στην κρυφή δύναμη, που ετοιμάζεται να ξεχυθεί την κατάλληλη στιγμή για να ανατρέψει τον ύπνο στον οποίο έχουμε μπει.

Από την μία υπάρχουν δημιουργικές κινήσεις, καλλιτέχνες σε όλους τους τομείς της Τέχνης, που  προσπαθούν μέσα σε δύσκολες συνθήκες να εκφράσουν αυτό που τους καίει, έργα αξιώσεων, που φτιάχνονται χωρίς κίνητρο και αυτό τα κάνει πολύ δυνατά…

Από την άλλη έχουμε να αντιπαλέψουμε τα shows,τα κυκλώματα, τα στημένα “αστέρια” μιας νύχτας. Αν  όμως δεν εκδηλωθεί όλος ο εχθρός δεν μπορείς να τον πολεμήσεις…έτσι χρειάζεται αφύπνιση, παρατήρηση και δημιουργία, πολύ δημιουργία τέτοια που να έρθει στιγμή, που να μην χωρά στον εαυτό της και να ξεχυθεί…να κάψει ότι ευτελές…και να λυτρώσει την ουσία και την έννοια ανθρώπινου δημιουργήματος κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν…

 

Στα χρόνια που ασχολείσαι με την μουσική Πηγή μου, ποιο χρονικό σημείο θα θεωρούσες κομβικό σημείο...σημείο- σταθμό για τη πορεία σου?

 

Πολύ δύσκολη η απάντηση.

Κάθε φορά αισθάνομαι πως είναι το βήμα, που κάνω εκείνη τη στιγμή,το έργο που γράφω εκείνη την στιγμή, μέχρι να έρθει το επόμενο…

Έτσι, κάτω από αυτήν την ματιά θεωρώ ως κομβικό σημείο,το γεγονός, που με οδήγησε να πάρω για πρώτη φορά την πέννα και να γράψω το πρώτο τραγούδι…τότε μπήκα στην ατραπό, που σήμερα δεν θα άλλαζα με τίποτα, παρά τις δυσκολίες που έχω να αντιμετωπίσω

Ποια είναι τα σχέδια της Πηγής Λυκούδη για το άμεσο μέλλον?

Στο άμεσο μέλλον τα σχέδια είναι, να ταξιδέψω όσο γίνεται, πιο μακριά αυτήν την νέα δισκογραφική δουλεία και να παρουσιάσω το νέο συμφωνικό έργο μου με τίτλο ΠΡΟΣΕΥΧΗ.
Mε την ορχήστρα της ΕΡΤ, σοπράνο, βαρύτονο, και μικρό Βυζαντινό χορό. Είναι κάτι που θα ανακοινωθεί άμεσα και για να έχω την ευκαιρία να τα ξαναπούμε, θα μου επιτρέψετε να αφήσω αφώτιστες πτυχές αυτού του έργου!


Πηγή μου σ'ευχαριστώ από καρδιάς για την άμεση αποδοχή σου στο κάλεσμά μου γι’αυτή τη συνέντευξη. Σου εύχομαι ο "Πόνος όλου του κόσμου",να αγαπηθεί από το κοινό,έτσι,όπως του αξίζει.

Και εγώ σε ευχαριστώ Γιάννη μου ,από καρδιάς για την όμορφη συνέντευξη.
Να ευχηθώ καλή ραδιοφωνική χρονιά στο Lαvita radio και ένα μεγάλο μπράβο σε όλους τους ανθρώπους, που στηρίζουν αυτήν την εξαιρετική πρωτοβουλία, που πήρες.
Μια πρωτοβουλία που όλοι καλλιτέχνες, δημιουργοί και κοινό, που ξέρει να ακούει, έχουμε ανάγκη, για να παλέψουμε τα δύσκολα.

Γιάννης Ταμπάκης

"Πόσοι μας άκουσαν?"

Το πιο συχνό ερώτημα μεταξύ των Ραδιοφωνικών Παραγωγών .
Μόνο,που ενώ στα FM το ερώτημα αυτό απαντιέται σχετικά εύκολα,μέσα απο ειδικές μεθόδους,που ακολουθούνται για την μέτρηση της ακροαματικότητας,στο Ιντερνετικό Ραδιόφωνο,το ίδιο ερώτημα,είναι δύσκολο,έως πολύ δύσκολο να απαντηθεί,αφού εκ των πραγμάτων είναι δύσκολο να μετρηθεί η αντίστοιχη ακροαματικότητα.
Κι εξηγούμαι...
Είσαι στο αυτοκίνητό σου....στο σπίτι σου ή στη παραλία....και συντονίζεις το ραδιόφωνο σου με κάποιον Σταθμό στα FM. Aυτόματα είσαι μετρήσιμο μέγεθος...γίνεσαι μια παράμετρος για τις εξειδικευμένες μεθόδους μέτρησης της ακροαματικότητας στα FM.
Ετσι, μια ραδιοφωνική εκπομπή στα FM ,εύκολα μπορεί να καταμετρηθεί,ως προς την ακροαματικότητά της,αλλα και να συγκριθεί με ταυτόχρονες άλλων Σταθμών ,ή και της ίδιας εκπομπής,ανα εβδομάδα,μηνα κλπ.
Οι ραδιοφωνικές εκπομπές του Διαδικτύου,όμως,έχουν ιδιαιτερότητες ως προς την ακρόασή τους. Ιδιαιτερότητες που απορρέουν από τις δυνατότητες ,που παρέχει το ίδιο το Διαδίκτυο.
Μια Ραδιοφωνική Εκπομπή στο Διαδίκτυο,μπορεί να ακουστεί ,κυρίως,μέσα από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή,από το Διαδίκτυο μέσω κινητού τηλεφώνου,από ειδικά applications για τα κινητά τηλεφωνα ή τα tablets,από ειδικές πλατφόρμες,με τις οποίες έχει συνδεθεί ο κάθε Διαδικτυακός Ραδιοσταθμός,όπως το e-radio, το live24.gr κλπ ,αλλά ακόμα και μέσα από ειδικές πλατφόρμες ,όπου οι Ραδιοφωνικοί Παραγωγοί ανεβάζουν τις εκπομπές τους ,όπως το soundcloud ,το mixcloud κλπ
Αρα,πως μπορουμε να απαντήσουμε στο "πόσοι άκουσαν την εκπομπή"..."πόσοι με άκουσαν απόψε"?
Προφανώς,αθροιζοντας όλες αυτές τις μετρήσεις...εφόσον,βέβαια,είναι εφικτό να καταμετρηθούν οι εκάστοτε ακροατές,μιας και κάτι τέτοιο πιθανότατα ανεβάζει σημαντικά το κοστολόγιο εκπομπής ενός Ιντερνετικού Ραδιοφώνου.
Επίσης ,σας καλώ να σκεφτέίτε,την εξής παράμετρο....Ενας ακροατής ,για κάποιους λόγους(διακοπές Ιντερνετ κλπ),μπαίνει....βγαίνει...ξαναμπαίνει...αρκετές φορές στον Διαδικτυακό Ραδιοσταθμό της αρεσκείας του. Πως καταμετριέται? Αναλογα το ποσες φορές μπήκε στον Σταθμό?
Εδώ την απάντηση την δίνει ένα μετρήσιμο μέγεθος...ο "Μοναδικός Ακροατής"...Ενα μέγεθος που μετράει την είσοδο μιας συγκεκριμένης ΙΡ ,σαν μοναδική είσοδο,ανεξάρτητα από τις πόσες φορες μπήκε και βγήκε από τον Σταθμό,στη διαρκεια μιας εκπομπής.
Αυτό το μέγεθος,αν και μετρήσιμο,μέσα από ειδικές πλατφόρμες(....όχι όλες,δυστυχώς) και αν και προσεγγίζει τον πραγματικό αριθμό των ακροατών μιας εκπομπής μέσω του Διαδικτύου (υπολογιστές,tablets,κινητά τηλέφωνα μέσω Διαδικτύου),εν τούτοις δεν μπορεί να καλύψει τη περίπτωση αλλαγής της ΙΡ ενός υπολογιστή,μέσα απο το κλείσιμο και ξαναάνοιγμα του Router...,οπότε καθε τετοια κίνηση,με ταυτόχρονη αλλαγή της ΙΡ θεωρείται από το σύστημα καταμέτρησης,ως νέος Μοναδικός Ακροατής.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ...παλιότερα...όταν κατά τη διαρκεια μιας Ραδιοφωνικής Εκπομπής,εμφανίστηκαν ,ξαφνικά,+10 ακροατές,στους επί αρκετή ωρα σταθερούς ακροατές. Οταν ρώτησα,δια μηνύματος,τον Παραγωγό αν συνεβη κάτι....ως εκ θαύματος οι 10 ακροατές εξαφανίστηκαν ταυτόχρονα...Τι να είχε συμβεί άραγε? Πολλά μπορούμε να υποθέσουμε....
Μήπως,τελικά,θα πρέπει να μετράμε τους επισκέπτες του chat του Σταθμού,ώστε να βγάζουμε κάποιο συμπέρασμα?
Σαφώς και όχι....
Πρώτα απ'όλα πολλοί ακροατές αφήνουν ανοιχτό το chat μόνιμα,χωρίς να ακούνε το ίδιο διάστημα τον Σταθμό....
Επειτα, μπορώ από περισσότερους από έναν υπολογιστή,να μπώ στο chat με διαφορετικά ονόματα...
Τέλος,σαφώς και οι περισσότεροι,πλέον,ακροατές ακούνε τις αγαπημένες τους εκπομπές,αποφεύγοντας,για πολλούς κι ευνόητους λόγους να μπουν στο chat και στις διαδικασίες του.
Αρα?
Πως μπορούμε να καταμετρήσουμε την ακροαματικότητα μιας εκπομπής,στο Διαδικτυακό Ραδιόφωνο...τουλάχιστον ,προς το παρόν?
Θα έλεγα ,πως τελικά επικρατεί μια Βαβέλ,όπως θα έλεγε κι ο φίλος και συμπαραγωγός Κώστας Προβατάς.
Απλά...όταν με ρωτάει κάποιος Ραδιοφωνικός Παραγωγός "πόσοι με άκουσαν?",απλά του απαντώ..."Ελπίζω να ευχαριστήθηκες εσύ ο ίδιος την εκπομπή σου"


Γιάννης Ταμπάκης

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017 18:58

Η Βαβέλ του... μαλάκα

Η πρώτη εμφάνισή της λέξης στο γραπτό λόγο εντοπίζεται -έως τώρα- το 1888, σε μετάφραση κειμένου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Εστία και ήταν απόδοση του γαλλικού ramolli («ραμολί», «ραμολιμέντο» από τα ιταλικά). Άρα του «γεροξεκούτη», που σήμερα είναι η απόλυτη αντιστοίχιση του «ραμολί».

Όπως και να έχει, ο «μαλάκας» είναι η πιο γνωστή λέξη στην υφηλιο σήμερα, αναγνωριζόμενη ως απόλυτα ελληνική. Και για την ειρωνεία, είναι όρος Π.Ο.Π., ούτε η φέτα δεν τα καταφέρνει τόσο καλά!
Η ελληνική γλώσσα, ως εν δυνάμει εξαιρετικά πλούσια και από τις “veritable” Βαβέλ, έβαλε τη λέξη δίπλα σε άπειρες φράσεις της καθομιλουμένης κυρίως, ώστε να δώσει έμφαση στον χαρακτηρισμό. Ιδού το αποτέλεσμα:

1. Ο ορατός: Κοίτα ένα μαλάκα.
2. Ο τεφάλ: Ξεκόλλα ρε μαλάκα.
3. Ο ακίνητος: Έμεινε μαλάκας.
4. Ο αδιόρθωτος: Πάλι ρε μαλάκα;
5. Ο επώνυμος: Ο γνωστός μαλάκας.
6. Ο νυχτωμένος: ... ξύπνα μαλάκα.
7. Ο χαμένος: Που είσαι ρε... μαλάκα;
8. Ο φευγάτος: Την έκανε ο μαλάκας.
9. Ο βαθμοφόρος: O αρχιμαλάκας.
10. Ο αμφίβολος: Καλά, είναι μαλάκας;
11. Ο ευρεσιτέχνης: Μαλάκας με πατέντα.
12. Ο εμετικός: Τα ξέρασε όλα ο μαλάκας.
13. Ο καλοδεχούμενος: Καλώς τον μαλάκα.
14. Ο εξακριβωμένος: Είναι τελικά μαλάκας.
15. Ο επιρρεπής: Μη γίνεσαι μαλάκας τώρα.
16. Ο εκνευριστικός: Άει γ... ρε μαλάκα.
17. Ο ανεκδιήγητος: Δεν περιγράφεσαι ρε μαλάκα.
18. Ο αργοκίνητος: Κουνήσου ρε μαλάκα.
19. Ο φαφλατάς: Μιλάμε για πολύ χοντρομαλάκα.
20. Ο επαναλαμβανόμενος: Την είπε πάλι ο μαλάκας.
21. Ο απίστευτος: Τι λες ρε μαλάκα;
22. Ο κυριολεκτικός: Μαλακίζεσαι, ρε μαλάκα;
23. Ο προβλέψιμος: Ο αιώνιος μαλάκας.
24. Ο άξιος: Μπράβο μαλάκα.
25. Ο αγαπητός: Μαλάκα μου!
26. Ο υπέρβαρος: Xoντρομαλάκας.
27. Ο όμορφος: Ωραίος μαλάκας.
28. Ο άπαιχτος: Δεν παίζεσαι ρε μαλάκα.
29. Ο κοπρολάγνος: Mαλακοπίτουρας!!
30. Ο διαιρέσιμος: Κόψε έναν μαλάκα...
31. Ο εδώδιμος: Φάε έναν μαλάκα...
32. Ο μη εδώδιμος: Δεν τρώγεσαι με τίποτα ρε μαλάκα.
33. Ο αμφίχειρας: Και με τα δύο χέρια ρε μαλάκα;
34. Ο αυτόχειρας: Τον έφαγε η μαλακία!
35. Ο εκατόγχειρας: (βλ. νούμερο 33 ) Επί 50.
36. Ο τραυματίας: Τον χτύπησε η μαλακία στο κεφάλι.
37. Ο κλασματικός: Ένας μαλάκας και μισός !!
38. Ο αυτοπαθής: Γαμ...κες πάλι ρε μαλάκα.
39. Ο καρυοθραύστης: Η μαλακία του σπάει καρύδια.
40. Ο εστεμμένος: Μαλάκας με περικεφαλαία.
41. Ο στάσιμος: Μια ζωή μαλάκας.
42. Ο ψαράς: Μαλάκας με τόνο.
43. Ο μετεωρολόγος: Η μαλακία πάει σύννεφο.
44. Ο γεωμετρικός: Μαλάκας εις το τετράγωνο
45. Το εργαλείο: Ρε μαλακιστήρι.

Όπως έχει τραγουδήσει μια εικοσαετία πριν ο Γιάννης Μηλιώκας, «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες», ο Τζίμης Πανούσης στην «Ωδή του μαλάκα», ο Φοίβος Δεληβοριάς στην «Υβρεοπομπή», ο Γιάννης Λογοθέτης για τον Γιάννη Γιοκαρίνη στο «Καπέλο». Και η χρήση της στην έβδομη τέχνη φυσικά είναι must, ποιος ξεχνάει τον Σταμάτη Γαρδέλη «Άντε σπάσε ρε μαλάκα», που μάλλον παραπέμπει στο 16 της λίστας (Ο εκνευριστικός). Θα μπορούσε να είναι και μια κατηγορία μόνος του, π.χ. ο εύθραυστος.
Ομολογώ ότι τα περιεχόμενα της λίστας δεν ξέρω τίνος είναι και πως κατάφερε να τα μαζέψει, πραγματικά ο καφές του εκείνη την ώρα έπιασε τόπο!
Περίμενα μια καλή στιγμή να το δημοσιεύσω και νομίζω μία από αυτές είναι τώρα, έχω την απόλυτη Βαβέλ, ερμηνείες μιας παγκόσμιας λέξης για όλες τις χρήσεις!
Και φυσικά επειδή στην μαλακία η φαντασία "παίζει" μεγάλο ρόλο, σκέφτηκα ότι δε χρειάζεστε τίποτε άλλο παρά να την αφήσετε την να... καλπάσει!

Κώστας Προβατάς

Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017 18:51

"ΙΣΩΣ ΦΤΑΙΝΕ ΤΑ ΦΕΓΓΑΡΙΑ"

Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως είναι το τραγούδι με τις περισσότερες επανεκτελέσεις της τελευταίας 20ετίας. Το ερμήνευσε πρώτη και καλύτερη η Ελένη Βιτάλη το 1990 και έπειτα ο Αντώνης Καλογιάννης, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, η Έλλη Πασπαλά, η Τάνια Τσανακλίδου, η Αναστασία Μουτσάτσου, ο Διονύσης Τσακνής…ίσως κι άλλοι που ξεχνώ τώρα!Η ίδια η Ελένη Βιτάλη το ηχογράφησε άλλες δυο φορές. Το 2000 στο ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο της ιστορικής επανεμφάνισής της – ύστερα από απουσία επτά χρόνων – «Προσκήνιο» με δυο κιθάρες (Νότης Μαυρουδής και Παναγιώτης Μάργαρης) και στο live album «Ζωντανό Κύτταρο» (2009) με το σαντούρι της Αρετής Κετιμέ στην εισαγωγή να κάνει τη διαφορά…
Κάποτε είχε κυκλοφορήσει και μια συλλογή τραγουδιών με τίτλο «Ίσως φταίνε τα τραγούδια» αν θυμάμαι καλά, παραφράζοντας το γνωστό στίχο του Τάσου Σαμαρτζή…
Λέει λοιπόν ο Τάσος Σαμαρτζής στον Θεοδόση Βαφειάδη (2010, e-Orfeas.gr):
“Χειμώνας του ’90 , ήμουν τότε παραγωγός στην κρατική ραδιοφωνία με διευθυντή προγράμματος τον Νότη Μαυρουδή... έτσι γνωριστήκαμε. Κάποια στιγμή με ρώτησε αν ήθελα να συμμετάσχω σε μια πολυσυλλεκτική (από άποψη στιχουργών, αλλά και ερμηνευτών) δουλειά κι έτσι, να μην τα πολυλογούμε, συμφωνήσαμε να του παραδώσω στίχους για τέσσερα τραγούδια : «Στο Φαρ-Ουέστ της Ομονοίας» (Μανώλης Μητσιάς), «Της ζωής το σινεμά» (Αρλέτα) και «Αυτοί που αφιερώθηκαν» / «Ερωτικό» (Τάνια Τσανακλίδου).
Από τη στιγμή λοιπόν που ανταποκρίθηκα, το ξέχασα το θέμα εντελώς, αφού ποτέ μου δεν πήρα την ιδιότητα του στιχουργού πολύ στα σοβαρά... πέρασε ο καιρός, ώσπου ένα απόγευμα μου τηλεφωνεί ο Μαυρουδής : «Άκου να δεις», μου λέει ασθμαίνοντας, «...συνέβη κάτι και αποφασίσαμε να μην βάλουμε ένα από τα επιλεγμένα τραγούδια στο δίσκο! Το πρόβλημα είναι ότι βρισκόμαστε στο τέλος των ηχογραφήσεων και πρέπει να μου γράψεις κάτι καλό μέχρι αύριο... δεν υπάρχει χρόνος, με σώζεις !»
Για όποιον γνωρίζει ή μπορεί να υποψιασθεί αυτό μοιάζει με διαταγή αναστολής ζωής, αφού σου δένει ένας κόμπος το στομάχι και το μυαλό σου δε λέει να ξεκολλήσει... το ίδιο βράδυ όμως, είχα κανονισμένο ερωτικό ραντεβού με μία κυρία (εδώ ταιριάζει το κοινότοπο «η σάρκα αντιμάχεται το πνεύμα»)... κι έτσι τραβήξαμε σ’ ένα φτηνό ξενοδοχείο στις παρυφές των Εξαρχείων, διότι οι καιροί – απ’ όσο θυμάμαι - ήσαν πάντα δύσκολοι από οικονομική άποψη.
Τις ξέρετε τώρα τις γυναίκες: όταν ανάβεις το «μετά-τσιγάρο» και δε δίνεις την πρέπουσα προσοχή, αρχίζουνε οι γκρίνιες! Εγώ όμως, αντέδρασα αστραπιαία, ζητώντας της ένα μολύβι κι εκείνη μου έδωσε αυτό που διέθετε τέλος πάντων... ένα μολύβι ματιών! Έσπευσα λοιπόν στη τουαλέτα για απομόνωση, κατέβασα το γνωστό καπάκι κι εκεί, με ένα μολύβι ματιών κι ένα μακρόστενο χαρτί από τον «Άσσο σκέτο» που κάπνιζα τότε, έγραψα :

«Μεσ’ το φτηνό ξενοδοχείο
και στα σεντόνια των πολλών
Μεσ’ σε καθρέφτες δίχως μνήμη,
θα ξεκινήσουμε λοιπόν...
Γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο
όπως τα τρένα στο σταθμό
και στην ανάσα σου γυρεύω
κάποιο αρχαίο σκηνικό...»

«Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες
και σβήνει αυτά που γίναν χθες
πως μπλέκουν λέω οι ιστορίες
και των ανθρώπων οι τροχιές...
Μεσ’ στο φτηνό ξενοδοχείο
και στα σεντόνια των πολλών
μεσ’ σε καθρέφτες δίχως μνήμη,
θα τελειώσουμε λοιπόν...»

Λίγες ώρες αργότερα - σχεδόν ξημερώματα - τα κουπλέ αυτά συνάντησαν το ρεφρέν που τους ταίριαζε, το οποίο είχα γράψει μια δεκαετία πιο πριν (αφού το «πείραξα» λίγο, για να γίνει «θηλυκό»):

«Ίσως φταίνε τα φεγγάρια
που 'μαι τόσο μοναχή -
νιώθω πως γερνώ τα βράδια
και χρωστάω στη ζωή...
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια
και πολλοί με λεν τρελή -
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια
μήπως κάτι και συμβεί...
Ίσως φταίνε τα φεγγάρια -
ίσως πάλι φταις κι εσύ...»

To μεσημέρι μίλησα με το Νότη και του υπαγόρευσα τον στίχο... δεν είπε κουβέντα κι αυτή τη σιγή δεν ήξερα πως να την ερμηνεύσω. Δεν πρόλαβαν όμως να περάσουν ούτε δυο ώρες και με παίρνει για να μου τραγουδήσει – από το τηλέφωνο - το τραγούδι... αυτό κι αν είναι βάσανο, καθότι ο μαέστρος είναι μεγάλος μελωδός, συνθέτης και κιθαρίστας, αλλά από φωνή...
Ομολογώ πως δεν κατάλαβα πολλά πράγματα και του το είπα! Αργότερα, το απογευματάκι πήγα από το σπίτι του και το άκουσα ζωντανά...θυμάμαι που περάσαμε κάποιες στιγμές μεσ’ στη σιωπή, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλο... «νομίζω ότι είναι σπουδαίο», τόλμησα να πω, «...έτσι είναι» απάντησε χαμηλόφωνα. Είναι κάποιες στιγμές που ξέρεις τι ακριβώς έχει συμβεί!”

 

Κώστας Προβατάς

© 2004 - 2022 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

Loading...