akousteButton rockButton loveButton relaxButton laikabutton orange 2 megaloi ellines sin8etes

La Vita

La Vita

Μια συζήτησή μου, με τον Δημήτρη Λιόλιο,ενέχει ,πάντα,τον κίνδυνο να είναι μια κουβέντα μεταξύ 2 πολύ καλών φίλων,χωρίς να καταφέρνω,συνήθως να μιλήσω μαζί του για τα σοβαρά...τα καλλιτεχνικά.Ετσι,κατέφυγα στη λύση της επίσημης συνέντευξης....και μάλλον τα κατάφερα,να έχουμε μια μεστή συνέντευξη,κάτι για το οποίο ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Δημήτρη Λιόλιο,που παρ'όλο το πολύ επιβαρημένο πρόγραμμά του,δέχτηκε με πολύ αγάπη τη πρόσκλησή μου.

liolios 2012 10 01

Δημήτρη,αρχικά σ’ευχαριστω πολύ για τη κουβέντα ,που δεχτηκες να κάνουμε. Λίγα 24ωρα,αφού μας εδωσες υπερδόσεις αισιοδοξίας με το «Σαν τη θάλασσα στη γυάλα»,και κάποιους μήνες μετά το εκπληκτικό «Σινιάλο»,αρχίζει και εδραιώνεται ,πλέον, μέσα μου η άποψη,πως ...αρκεί να ακούσεις το κάθε καινούργιο τραγούδι του Λιόλιου και θα καταλάβεις και σε τι φάση βρίσκεται. Είναι έτσι? Ειναι βιωματικά τα τραγούδια σου?


Πάντα πίστευα στην ιστορία που υπάρχει πίσω από κάθε τραγούδι.
Σε πιό μικρή ηλικία, όσο πιό πολύ αγαπούσα ένα τραγούδι που άκουγα, τόσο πιό πολύ ήμουν σίγουρος ότι θα υπάρχει μια ιστορία πίσω του και αυτό αν μη τι άλλο με μάγευε.
Η σκέψη του πραγματικού, μιας εμπειρίας που κάποια στιγμή γίνεται ένα "όχημα" ακουστικό μέσα από ένα τραγούδι ή ένα μουσικό θέμα και ξεκινάει να ταξιδεύει εκεί έξω στον κόσμο, μπορώ να πω ότι ήταν και η αρχική έμπνευση για μένα ως προς το να ξεκινήσω να πορεύομαι μέσα και με την μουσική.Πάντα αποκωδικοποιούσα τον κόσμο γύρω μου μέσα από τη μουσική.
Όλα μου τα τραγούδια είναι βιωματικά ακόμα και αυτά που συνεργάζομαι με άλλους στιχουργούς όπως στα συγκεκριμένα που αναφέρεις, το "Σινιάλο" και το πρόσφατο
"Σαν θάλασσα στη γυάλα" που τους στίχους έχει γράψει η Πωλίνα Κωνσταντινίδου.
Η εμπειρία και το συναίσθημα που οδήγησε την στιχουργό να γράψει αυτούς τους υπέροχους στίχους, "συνάντησαν" εμένα μέσα στη ζωή μου.
Έτσι αγκάλιασα τις λέξεις με μουσική να περπατήσουμε μαζί στο παρακάτω.
Λόγια που ερωτεύονται νότες...Νότες που ερωτεύονται εκφράσεις και νοήματα...
Ναι. Τα τραγούδια μου είναι όλα βιωματικά.

Ποιοί ,πιστεύεις,πως είναι οι παράγοντες,που θα πρέπει να λάβει υπόψιν του ένας δημιουργός για να βγάλει προς τα έξω την δουλειά του? Το σωστό timing,ώστε να πετύχει την μεγαλύτερη,δυνατή αποδοχή ,το δημιούργημά του ή τό σκίρτημα της ψυχής του και κάτι μέσα του,που του λεει...τώρα πρέπει.?


Ζούμε την εποχή που όλα λειτουργούν μέσα από μια ελεγχόμενη κατάσταση "βουλημίας."
Πολλά τραγούδια κάθε τόσο, ενώ η προσφορά είναι τεράστια και ο ο κόσμος από τον υπερβομβαρδισμό που τώρα πιά έχει βαφτιστεί "πληθώρα επιλογών", δεν συγκινείται πια εύκολα.Θα έλεγα πως τον διακατέχει μια καχυποψία πια.Και δεν έχει και άδικο.
Ζούμε την εποχή του "γρήγορα εναλλασόμενου" και των στατιστικών παράλληλα με μία πτώση των "μύθων" που έτσι έχουν πλέον βαπτισθεί και πολλές από τις βασικές μας αξίες.

Η στιγμή που θα επιλέξει ένας καλλιτέχνης να μοιραστεί και να δώσει το έργο του στον κόσμο είναι η στιγμή της ψυχής του πιστεύω.
Η χρονική στιγμή της ανάγκης του να μοιραστεί την εμπειρία του από το ταξίδι της έμπνευσής του.
Βέβαια αν ρωτούσες κάποιον επαγγελματία manager ενδεχομένως για να μην μπω σίγουρα,
θα είχε άλλη άποψη καθώς το εμπόριο έχεις τους δικούς του νόμους...
Υπάρχει η δημιουργία της Τέχνης.
Υπάρχει και ότι την εμπορεύεται.
Μεγάλο κεφάλαιο να το αναλύσουμε εδώ...γι αυτό και ξεκίνησα την απάντηση μου αναφερόμενος στην πραγματικότητα του σήμερα... Όσο τα πράγματα είναι στα χέρια του καλλιτέχνη, δηλαδή μέχρι την στιγμή που δημιουργεί και ολοκληρώνει το έργο του, ναι είναι η φωνή μέσα του που θα του πεί "Τώρα είναι η στιγμή " Το μετά είναι δρόμος.

liolios 2012 10 02

Δημήτρη ,διαχρονικά,εκτός από την παθιασμένη ερμηνεία σου ,τα τραγούδια σου τα διακρίνουν πάντα,εξαιρετικοί στίχοι.Συνηθίζεις να επενδύεις μουσικά ,ήδη υπάρχοντες στίχους η γράφεις στίχους σε υπάρχουσες συνθέσεις?


Γράφω σχεδόν ταυτόχρονα τον στίχο με την μουσική.
Αρχικά βέβαια, είναι ο λόγος. Αυτό που θα με "σπρώξει" σαν συναίσθημα για να γράψω. Μερικές φορές μου μοιάζει σαν να ρωτάνε κάτι οι στίχοι και να τους απαντάει η μουσική.Και αντίστροφα όλο αυτό...
Έχει συμβεί όμως να γράψω μουσική σε υπάρχοντες στίχους. Εκεί παίζει ρόλο η χημεία
που έχω με τον στιχουργό και η ταύτισή μου με αυτό που θέλει να πεί μέσα από τους στίχους του.
Δεν πιστεύω τόσο στους στίχους που γράφονται επάνω στη μουσική.
Είναι σαν να θέλεις να μιλήσεις και να σε έχουν περιορίσει στο πως θα εκφραστείς και το τι θα πείς καθώς η μουσική έχει τα δικά της μέτρα και λέει πάντα από μόνη της μια ιστορία ούτως ή άλλως.
Δεν αποκλείω όμως ότι μπορεί να συμβεί και αυτή η περίπτωση κάποια στιγμή.
Απλώς λειτουργώ καλύτερα όταν όλα είναι ελεύθερα και ξεκινούν από την αρχή τους.
Που είναι πάντα ο λόγος με κάθε έννοια.

Μετά το «Σινιάλο» ,η Πωλίνα Κωνσταντινίδου υπογράφει τους στίχους και στο «Σαν τη Θάλασσα στη γυάλα»...Επεται και συνέχεια στη συνεργασία σας ? Πως θα χαρακτήριζες τους στίχους της Πωλίνας?


Με την Πωλίνα Κωνσταντινίδου γνωριστήκαμε πριν από έναν χρόνο περίπου και μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα 1000% με τις στιχουργικές της προσεγγίσεις από την πρώτη στιγμή που είδα την δουλειά της.Πλεόν,απλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν θα "φιλοξενώ" στίχους της σε δουλειές μου στο μέλλον.
Ο τρόπος που βλέπει η Πωλίνα την ζωή μέσα από τους στίχους της φέρνουν χαμόγελο και δάκρυ μαζί.
Οι στίχοι της δεν "ψάχνουν" την συνειδητοποίηση μέσα στα μέτρα της μουσικής που ταξιδεύουν. Αντιθέτως ξεκινούν από εκεί. Και βρίσκουν χρώματα μέσα στο γκρίζο...δεν φλερτάρουν με τον πόνο, βρίσκουν αλήθειες εκεί. Δεν έχουν ανάγκη να απντήσουν.
Δεν έχουν ανάγκη να προτρέψουν. Απλά σε κάνουν να ερωτεύεσαι τη ζωή με τα όμορφα και τα άσχημά της κι αυτό το βρίσκω υπέροχο!
Η Πωλίνα για μένα είναι μια σύγχρονη ρομαντική.Από τις σπουδαίες στιχουργούς που έχουμε στη χώρα μας.

{youtube}hO1o-u6Wif8{/youtube}

Μετά από τόσο σημαντική πορεία στον χώρο...οι δυσκολίες στην μουσική παραγωγή των τελευταίων χρόνων,σε ‘εχει κάνει να αναθεωρήσεις πράγματα,σχετικά Εχεις υποχρεωθεί σε συμβιβασμούς κι αν όχι με τι τίμημα?


Δεν υπάρχει άνθρωπος ( γιατί ο συμβιβασμός δεν αφορά μονάχα καλλιτέχνες )
που να μην έχει έρθει στο δίλλημα του να "συμβιβαστεί" ή όχι.
Θα σου απαντήσω ειλικρινά. Και ναι και όχι αλλά κυρίως όχι.
Οι αλλαγές στον τρόπο επικοινωνίας της Τέχνης γενικότερα στις μέρες μας δεν σου αφήνουν περιθώρια στο να μην τις ακολουθήσεις. Εξαρτάται από το ποιό είναι το ζητούμενό σου. Αν θέλεις η μουσική σου να πάει σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται
- ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας,οι περισσότεροι αυτό θέλουμε ή θα θέλαμε - θα ακολουθήσεις το πιό σίγουρο μονοπάτι. Στην εποχή μας έχουν δοκιμαστεί τα πάντα πιά. Δεν οδηγούν κάπου - επικοινωνιακά πάντα - οι ελύθερες πτώσεις στο κενό.
Από την άλλη, έτσι όπως έχει η κατάσταση δεν είναι και εύκολο να μην είσαι μόνος σου
με το "αλεξίπτωτό" σου καθώς το σίγουρο μονοπάτι που αναφέρω πιό πάνω δεν είναι καθόλου σίγουρο όμως ώς προς το αν θα σε φτάσει στα όνειρά σου.
Θα είναι απλά πιό ασφαλής η διαδρομή για το όπου.
Όχι σίγουρα όμως για εκεί που θέλεις ή στοχεύεις ή προσδοκείς. Η ρουτίνα της πεπατημένης.
Καταλήγω λοιπόν, ότι τα όνειρα, μεγάλα ή μικρά θέλουν το ρίσκο τους αλλά ακόμα πιό πάνω από αυτό, την πίστη σου στον προορισμό σου.Αν έχεις πίστη στο που θέλεις να πας αξίζει τον κόπο να συμβιβάζεσαι λοιπόν;;;

Δημήτρη ,συνθέτεις και για άλλους καλλιτέχνες ,νέους ,κατά βάση. Οταν τους κοιτάς στα μάτια και θέλεις να τους συμβουλεύσεις για την πορεία τους,τι είναι αυτό που τους λες?


Να μην χάνουν την "αρχική" τους ιδέα για το ταξίδι που ξεκινάνε...Κοινώς να μη χάνουν το "σημείο " τους. Την αρχή τους.

Σε συνέχεια της προηγούμενης ερωτησης μου,θέλω να μου πεις την γνώμη σου για τη νεα μουσική σκηνη των ημερών μας. Υπάρχουν αξιόλογες φωνές? Βγαίνουν πράγματα σημαντικά ,επι των ημερών μας?

Υπάρχουν πολλές αξιόλογες φωνές όπως επίσης υπάρχουν και εξαιρετικοί δημιουργοί!
Τολμώ να πω ότι βγαίνουν σημαντικότατες δουλειές ίσως πιό πολύ από ποτέ άλλοτε.
Θα καταλήξουμε πάλι στην πιό πάνω ερώτηση για τις δυσκολίες και τους συμβιβασμούς...
Το ότι υπάρχουν όμως εξαιρετικοί καλλιτέχνες με όραμα και έμπνευση είναι αυτό που κρατάει τη γη να γυρίζει ακόμα...

DHMHTRHS LIOLIOS LAYRENTHS MAXAIRITSAS 2

Τα τελευταία χρόνια,είδαμε και σημαντικές δισκογραφικές συνεργασίες...Μαχαιρίτσας,Βόσσου,Μουζουράκης,Δάντης και πιό πρόσφατα Σοφία Αρβανίτη,με το εξαιρετικό «Σαν την ζωή με έμαθες πολλά» . Παρόμοιες συνεργασίες βλέπουμε και μεταξύ άλλων καλλιτεχνών. Είναι,τελικά,οι συνεργασίες ένα σημαντικό όπλο στα χέρια σας,αναφορικά με τις δύσκολες εποχές της μουσικής παραγωγής ,που περνάμε? Εχεις στα σχέδια σου κάποια άλλη τετοια συνεργασία?


Μια συνεργασία μπορεί να γίνεται για να βοηθηθεί ένας καλλιτέχνης που ξεκινάει ή μόλις έχει ξεκινήσει, μπορεί όμως και να γίνεται κι από την ανάγκη του δημιουργού να εκφραστεί
το τραγούδι του από συγκεκριμένες φωνές ή και από μια αμοιβαία εκτίμηση δύο καλλιτεχνών άσχετα από την δημοτικότητα του ενός ή του άλλου.
Το να συνεργάζεσαι με κάποιον καταξιωμένο καλλιτέχνη είναι σίγουρα αν μη τι άλλο τιμή
και γιατί όχι, μια μορφή "επιβράβευσης" που σου φέρνει το Σύμπαν για την σταθερότητα στην πορεία σου.
Στις μέρες μας αυτές οι συνεργασίες δεν είναι "όπλο" απέναντι στις δύσκολες εποχές της μουσικής παραγωγής. ίσως ήταν κάποτε. Όχι πιά όμως.
Εγώ θα έλεγα ότι είναι όπλο απέναντι στην καλλιτεχνική "αδράνεια" και στο επαναλαμβανόμενο.
Στην δική μου περίπτωση, θέλησα να συνεργαστώ με καλλιτέχνες που θαυμάζω προσωπικά.
Ήταν ένα "θέλω" της ψυχής μου και η τύχη ήταν πολύ καλή μαζί μου να συνεργαστώ τελικά με αυτά τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Προς το παρόν ,όχι δεν έχω στα άμεσα σχέδιά μου να επαναλάβω κάτι τέτοιο εκτός από μια συνεργασία μου που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες
και δεν είναι με τραγουδιστή αλλά με μουσικό και συγκεκριμένα με έναν από τους πιό αξιόλογους μουσικούς στην χώρα μας με διεθνείς διακρίσεις.
Είναι ο Μιχάλης Παούρης στο μπουζούκι και ερμηνεύουμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο το "Ανταρτοπόλεμος" σε μουσική δική μου και στίχους που έγραψε ένας άλλος εξαιρετικός στιχουργός, ο Γιώργος Δουλτσίνος.

Liolios

Οι ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΕΣ,κατα κοινή ομολογία ήταν ,εκτός από ένα σημαντικό βήμα στη πορεία σου,και μια παράσταση – σταθμός και σημείο αναφοράς για τέτοιου είδους εγχειρήματα. Τι άφησαν πίσω τους οι Ανεμοδείκτες; Και τελικά,προς τα που έδειξαν?

Οι "Ανεμοδείκτες" ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή στην πορεία μου.
Από την στιγμή της έμπνευσής τους, μέχρι την στιγμή της ολοκλήρωσής τους για να παρουσιαστούν στο κοινό ως ένα θεατρικό έργο που ήταν ταυτόχρονα μια συναυλία και ακριβώς την ίδια στιγμή μια χορευτική παράσταση. Δύσκολο να "στηθεί" αλλά και να συνειδητοποιηθεί από τους δημιουργούς της καθώς δεν σου κρύβω έμοιαζε με πορεία ψυχανάλυσης για όλους μας η διαδικασία των ετοιμασιών αυτής της παράστασης. ..κι από ότι φάνηκε στο τέλος δεν μπορούσε να είναι αλλιώς για μια τέτοια προσέγγιση μιας ιστορίας ενός ανθρώπου με συμπρωταγωνιστή...τον εαυτό του. Την σκέψη του σε μια στιγμή αυτοκριτικής που ανατρέχει όμως σε όλη του την ζωή για να καταφέρει να τον κάνει τελικά να γυρίσει σελίδα.
Είχα όμως δυνατούς και εξαίρετους συνεργάτες στο πλευρό μου.
Το σενάριο επάνω στην αρχική μου ιστορία έγραψε ο Στέλιος Κάτσαρης. Ο Στέλιος είναι ένα μεγάλο ερμηνευτικό και όχι μόνο ταλέντο θεατρικά αλλά και μουσικά ο οποίος υποδύθηκε το alter ego μου με μια ερμηνεία καταλυτική από κάθε άποψη.

Στις χορογραφίες ήταν η εκπληκτική Ειρήνη Καρροπούλου με την χορευτική της ομάδα.
Η ήρεμη δύναμη όπως συνηθίζω να την αποκαλώ που πραγματικά με τις χορογραφίες της απέδωσε στο έπακρο την ατμόσφαιρα αλλά κυρίως το μήνυμα του έργου.
Και βέβαια η εκπληκτική ομάδα των υπέροχων μουσικών που πραγματικά έδωσαν την ψυχή τους για αυτή την παράσταση.

Προς τα που έδειξαν τελικά οι Ανεμοδείκτες με ρωτάς...Θα έλεγα προς την αγάπη και τον χώρο που πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι είναι ανάγκη να δώσουμε στον εαυτό μας.
Να τον συγχωρέσουμε για ότι πιστεύουμε πως έχει κάνει λάθος. Γιατί δεν έχει κάνει.
Εμείς κάνουμε τα λάθη. Όχι το "είναι" μας.
Καλλιτεχνικά πάντως οι Ανεμοδείκτες έδειξαν τον δρόμο και για καινούργιες παραστάσεις.
Όλα θα γίνουν στον χρόνο τους...

{youtube}6UQ-bLTBrTk{/youtube}

Τι περιλαμβάνουν τα σχέδια σου για το μέλλον Δημητρη? Νέα ολοκληρωμένηδισκογραφική δουλειά? Κάποιες ζωντανές εμφανίσεις?


Όπως προανέφερα έρχεται ένα καινούργιο τραγούδι λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του "Σαν θάλασσα στη γυάλα" και στη συνέχεια μια ολοκληρωμένη δουλειά που θα κυκλοφορήσει εκτός από ψηφιακά σε όλες τις υπάρχουσες πλατφόρμες του διαδυκτίου και σαν φυσικό cd και βινύλιο σε περιορισμένα αντίτυπα.
Ζωντανές εμφανίσεις πολλές από τον Ιανουάριο και μετά... το σίγουρο είναι ότι θα έχει πολλή μουσική η Λιολιοχώρα το επόμενο διάστημα.


Γνωρίζοντας σε ,προσωπικά,εδω κι αρκετά χρόνια,έχω την αίσθηση ,πως μετά το «Σινιάλο» και το «Σαν θάλασσα στη γυάλα»,σειρά έχει μια μεγάλη μπαλάντα. Δεν πέφτω έξω?


"Ανταρτοπόλεμος"...παρέα με τον Μιχάλη Παούρη στο μπουζούκι στους στίχους του Γιώργου Δουλτσίνου. Μπαλάντα το πρωτοέγραψα πάντως.Τώρα το τι έγινε στη πορεία...θα το δούμε στις οθόνες μας σε λίγες μέρες.


Δημήτρη ,σ’ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα μας. Είναι πάντα πολύ μεγάλη χαρά να συνομιλώ μαζί σου . Καλή επιτυχία σε ότι κι αν σχεδιάζεις.


Εγώ σε ευχαριστώ Γιάννη! Η χαρά είναι δική μου κάθε φορά που συναντιόμαστε να τα πούμε.

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017 20:28

Τζακ Ο’ Χάρα -του Γιώργου Ζαμπέτα

Το τραγούδι του Ζαμπέτα για τον Τζακ Ο’ Χάρα. Η αληθινή ιστορία του άστεγου που πέθανε στη Νέα Υόρκη και τον άφησαν στο χιόνι επειδή δεν υπήρχαν λεφτά για την κηδεία...

Ο «Τζακ Ο’ Χάρα», παρά τους θλιβερούς στίχους, θεωρείται ένα από τα ωραιότερα και πιο γνωστά τραγούδια του Γιώργου Ζαμπέτα, σε στίχους του δημοσιογράφου Θεοδόση Άθα.
Η γνωριμία Ο Ζαμπέτας γνωρίστηκε με τον Άθα το 1971, όταν βρέθηκε στην Αμερική.
Ο Άθας, είχε τότε στη Νέα Υόρκη έναν ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό μεγάλης ακροαματικότητας και κάλεσε τον μουσικό για να του πάρει συνέντευξη....

Μετά τη λήξη της εκπομπής, ο Άθας έκανε λόγο για κάποιους στίχους που είχε γράψει. «Δες τους κι αν σου αρέσουν, κάν’ τους τραγούδια», είχε πει στον Ζαμπέτα.
Ο συνθέτης δεν έφερε αντίρρηση. Την επομένη, ο Άθας τον επισκέφτηκε στο ξενοδοχείο όπου διέμενε και του έδωσε τους στίχους για να τους διαβάσει.
Ανάμεσα τους ήταν «Ο Τζακ Ο’ Χάρα», «Ο Λουκάς», «Η Ξανθιά Κυρία», και πολλοί άλλοι, οι οποίοι αργότερα έγιναν σπουδαία τραγούδια.
Ο Ζαμπέτας ενθουσιάστηκε. Αν και οι περισσότεροι στίχοι είχαν ως κύριο θέμα τον θάνατο και το χάρο, αποτελούσαν πραγματικές ιστορίες με ουσία και νόημα.
Η έμπνευση του Άθα προερχόταν από τα ρεπορτάζ των εφημερίδων. Ως δημοσιογράφος, βίωνε σε καθημερινή βάση τη ζωή των ανθρώπων στη Νέα Υόρκη, σε όλες τις εκφάνσεις της.
Από τη ξεγνοιασιά, τη χαρά και την ευτυχία, μέχρι την αγωνία, την ανέχεια, την εγκατάλειψη και φυσικά το τέλος. Όλα αυτά τα στοιχεία τα συνδύαζε μεταξύ τους και τα σατίριζε μέσα από τη δική του ευαισθησία.
Με αυτόν τον τρόπο διαμόρφωνε τους στίχους των τραγουδιών. Κάπως έτσι, γράφτηκε και το τραγούδι «Τζακ Ο’ Χάρα», από τα θέματα δηλαδή που είχε διαβάσει σε εφημερίδες....

Ο αληθινός Τζακ Ο’ Χάρα Ο Τζακ ήταν υπαρκτό πρόσωπο. Ήταν άπορος και κοιμόταν στα παγκάκια της Νέας Υόρκης.
Ζούσε από τις ελεημοσύνες που του έδιναν οι περαστικοί, ενώ κάθε φορά που του περίσσευαν κάποια κέρματα, συνήθιζε να τα χαλάει σε ποτό.
Δεν είχε συγγενείς, ήταν μόνος, χωρίς στον ήλιο μοίρα. Κάποιον βαρύ χειμώνα, που το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα, ο Τζακ δεν άντεξε και πέθανε στο δρόμο.
Ο θάνατος του, όχι μόνο συγκλόνισε την κοινωνία, αλλά παράλληλα δημιούργησε και έντονο προβληματισμό.
Τι θα έκαναν έναν άνθρωπο που είχε πεθάνει και δεν είχε καθόλου χρήματα;
Κανένας δεν αναλάμβανε την ευθύνη του άτυχου άνδρα, με αποτέλεσμα να παραμείνει νεκρός στο χιόνι, μέχρι να βρεθεί λύση και να διευθετηθεί το ζήτημα....

Υ.Γ. Υλικό αντλήθηκε από τη Μηχανή του Χρόνου, αλλά και το βιβλίο "Μια ιστορία, ένα τραγούδι" του Ηρακλη Ευστρατιάδη (εκδόσεις TOUBI'S)

Κώστας Προβατάς

{youtube}Q2vaHcCfZss{/youtube}

Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017 20:19

Που 'σαι Θανάση...

Οι φίλοι και συνεργάτες μου στην πολύπαθη εσχάτως Μάνδρα (είναι πολλοί, πάρα πολλοί), μου λέγανε την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου που πήγα στην περιοχή, την οργή τους, τον καημό τους, μου εξηγούσαν το δέος τους για τα φαινόμενα αλλά και την πικρία τους.
Κοίταζα γύρω μου και δεν πίστευα ότι δεν υπήρχε η μάνδρα με τα αυτοκίνητα του ενός, είχε χαθεί ο γιος του συνεργάτη μου του με το φορτηγό (δεν έχει βρεθεί καν), κάποτε υπήρχε στο σημείο ένα εργοστάσιο με χρώματα και βερνίκια που τώρα απλά είναι μια άμορφη μάζα.
Έκανα μια χαζή ερώτηση, έτσι αισθάνθηκα όταν την έκανα στα παιδιά που μαζευτήκαμε για 2 λεπτά εκεί και βλέπαμε τους πυροσβέστες κια τις μονάδες ΕΜΑΚ να επιχειρούν.
"Ρε παιδιά, ο Θανάσης? Τι έγινε ο Θανάσης?"... όπου Θανάσης ο σκύλος της μάνδρας, ο τεμπέλης που βαριόταν και να γαυγίσει όταν έβλεπε ξένο αλλά ήταν πρόθυμος να δεχτεί το χάδι του.
"Κώστα, δε λείπει μόνο ο Θανάσης, δεν υπάρχει κατοικίδιο σε άγνωστη ακτίνα, μη λέμε ότι χάθηκαν μόνο άνθρωποι".
Το φαρμακείο της γυναίκας ενός φίλου διαλυμένο, ο Χ. έξω από το ερείπιο σε ένα σκαμπό λερωμένο, να κάθεται και να κοιτάει το κενό. Μου λέει, "ότι έμεινε θα γίνει πλιάτσικο, θα πλακώσουν οι φατρίες της περιοχής να τα πάρουν όλα αν δεν περιφρουρήσει η Αστυνομία. Εγώ δεν φεύγω από εδώ απόψε, όποιο τσογλάνι τολμήσει θα το φάω ζωντανό...". Τα μάτια του κόκκινα, από κούραση ή θυμό, δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον κι από τα δύο.
Όλοι οι παραπάνω, χαρακτήρες και φιγούρες μιας κοινωνίας που έχουν φτιάξει οι ίδιοι με τη δουλειά τους, οι πατεράδες τους, ίσως κια παλιότεροι. Κανείς ποτέ δεν ασχολήθηκε, όπως και στο Πέραμα, στο Κερατσίνι και τη Νέα Πέραμο πως ξεφυτρώνανε σπίτια (ο Θεός να τα κάνει τις παλιές δεκαετίες), που βρέθηκαν όμως σιγά σιγά να νομιμοποιούνται. Νομιμοποίηση δε θεωρώ τα χαρτιά, θεωρώ την ύπαρξη συγκοινωνίας, την ύπαρξη ρεύματος και ύδατος, τις κοινωνικές υπηρεσίες.
Εύλογο το ερώτημα, μια οντότητα, ένας Δήμος (άρα με κρατική έγκριση οντότητα, από το 1946 αυτόνομος), τι προσφέρει σε αυτούς που πληρώνουν (πολλά πρέπει να σας πω στη συγκεκριμένη περιοχή) για τα απολύτως εννοούμενα, την πρόληψη δηλαδή? Γιατί εν έτει 2017 η κρατική Βαβέλ δεν είναι ικανή ούτε για την αποκατάσταση?
Γράφω Σάββατο 18/11, από τη Δευτέρα το βράδυ πιάνει χειμωνιάτικος καιρός, πέφτει η θερμοκρασία κάπου 10 βαθμούς.
Όλοι οι παραπάνω λοιπόν, κάτοικοι μιας μικρής κοινωνίας, ενός χαμηλού επιπέδου του Πύργου της Βαβέλ, μετρούν πληγές. Οι βάσεις είναι πάντα δυνατές και τα θεμέλια τους, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δε φοβούνται να εργαστούν και να παράξουν έργο. Ήταν πάντα δυνατοί, θα παραμείνουν δυνατοί, θα γίνουν πιο αποφασιστικοί, θα τιμωρήσουν όταν πρέπει.
Κι εγώ απλά έφυγα με σκυμμένο το κεφάλι σιγοτραγουδώντας: "Που 'σαι Θανάση..."

Κώστας Προβατάς

{youtube}u4i1O92QZzM{/youtube}

 

Ο Μπρεχτ έλεγε «Γιατί να θεωρούμε βίαια τα νερά ενός ποταμού, και όχι τις όχθες που τα περιορίζουν;»
Και δεν εννοούσε φυσικά οτι κάνουν κακό οι όχθες στα νερά του ποταμού και θα πρέπει να τις καταργήσουμε ή να τις γκρεμίσουμε, για να αφήσουμε το ποτάμι να κάνει ελεύθερα την πορεία του... Είναι αλήθεια πως Το περιβάλλον είναι αυτό στο οποίο μετατρέπεται η φύση, όταν την προστατεύει ο άνθρωπος.
Αντίθετα απ΄ όσα συνήθως ακούγονται, δεν φταίνε τα “ακραία καιρικά φαινόμενα” στα οποία αποδίδονται όλα, αλλά οι καταστροφικές ανθρώπινες παρεμβάσεις και η διαχείριση που κάνουμε, υψώνοντας συνεχή αναχώματα σε ποταμούς και ρέματα που περιορίζουν την πλατιά κοίτη τους μειώνοντας την διατομή τους . Ετσι καθώς δέχονται μεγάλες ποσότητες από φερτές ύλες έχουν ως συνέπεια την ανεξέλεγκτη καταστροφική ροή τους πλημμυρίζοντας πόλεις και δομές που επίσης ανεξέλεγκτα και άναρχα δομημένα βρίσκονται στον δρόμο του αφού ο σύγχρονος άνθρωπος καταστρέφει περισσότερα όταν χτίζει παρά όταν γκρεμίζει.

Μια λύση λοιπόν θα ήταν να απελευθερωθεί η κοίτη του ποταμού από μέρος τουλάχιστον των αναχωμάτων ή των κτισμάτων προκειμένου να συνεχίζεται απρόσκοπτα η ροή προς τη θάλασσα, όπως γινόταν αιώνες τώρα.
Όμως η γνωστή πρακτική της μικροπολιτικής από αυτούς που έχουν "εργολαβικά" αναλάβει επί τόσα χρόνια την προστασία των φτωχών και των αδυνάτων και των συντεχνιών που ποδηγετώντας τον συνδικαλισμό και την πολιτική χρόνια ταλανίζουν αυτήν την χώρα του λαϊκισμού και της δημαγωγίας , εμπόδιζε πάντα να εκτελεστούν οι αποφάσεις των νομαρχιών για να γκρεμιστούν όλα αυτά τα κτίσματα στις κοίτες των ρεμάτων , με την "λαϊκίστικη" δικαιολογία , "να γκρεμίσουν πρώτα τις "βίλες" στις παραλίες και μετά τα σπίτια των" φτωχών στα ρέματα" ...

Ναι αυτοί είμαστε... λες και η φύση κάνει εξαιρέσεις …και αυτοί που πνίγονταν κάθε φορά στα δυτικά προάστια από τις πλημμύρες λόγω αυτών των αυθαίρετων κτισμάτων, ήταν πλούσιοι και όχι μεροκαματιάρηδες φτωχοί άνθρωποι που σε λίγα λεπτά από την ανικανότητα και την αδιαφορία των κάθε λογής υπευθύνων , έχαναν όλα τους τα υπάρχοντα ή την ζωή τους ...
Και δυστυχώς αυτό το φαύλο κράτος ακόμη και μέχρι σήμερα, αντί να εντάσσει στο σχέδιο πόλης, όπως κάνει κάθε ευνομούμενη πολιτεία , εκτάσεις νόμιμων οικοδομικών συνεταιρισμών , με έτοιμα πολεοδομικά σχέδια ρυμοτομίας και υποδομών που και χρήματα θα προσέφεραν στο κράτος και θα έδιναν λύσεις στα αδιέξοδα πολιτών που επί χρόνια κρατούνται όμηροι στο όνομα τάχα κάποιων ανυπόστατων οικολογικών ευαισθησιών που τους στερούν το όνειρο μια στέγης που είχαν, όταν απόθεσαν τις λιγοστές οικονομίες τους σε ένα οικόπεδο με την ελπίδα ή την υπόσχεση ότι κάποτε θα μπορούσαν να το οικοδομήσουν νόμιμα, αντί να δώσει την δυνατότητα να κατασκευαστούν πόλεις "πρότυπα" υποδείγματα πολεοδομικού σχεδιασμού στα όρια των δήμων με τους οποίους συνορεύουν αυτές οι εκτάσεις , υλοποιώντας όλες τις σύγχρονες προδιαγραφές που θα έβαζε η πολιτεία .
Και δεν φτάνει αυτό , αλλά τους ταλαιπωρεί επιπλέον και τους ζημιώνει οικονομικά διεκδικώντας αυτές τις καθ όλα νόμιμα αγορασμένες και φορολογημένες εκτάσεις , παρά τις αποφάσεις των δικαστηρίων και του κτηματολογίου , από τους πολίτες που τις κατέχουν με νόμιμους τίτλους, την ίδια στιγμή που για μικροκομματική και φοροεισπρακτική πολιτική νομιμοποιεί παράνομες αυθαίρετες κατασκευές σε δάση και ρέματα , με άναρχη δόμηση επιβραβεύοντας τις παρανομίες και καταδικάζοντας καθ όλα νόμιμους και αθώους πολίτες στην εξαθλίωση και στο θάνατο με μια μόνο νεροποντή, αφού πληρώνουν τις αμαρτίες του κράτους και την ανεκτικότητα του απέναντι στην ανευθυνότητα κάποιων «εξυπνάκιδων Ελληναράδων » που μένουν πάντα ατιμώρητοι, αδιαφορώντας για την τύχη και τις περιουσίες των νόμιμων πολιτών του.

Ολα αυτά βέβαια εύκολα θα μπορούσαμε να τα κατανοήσουμε αν ζούσαμε στην Βενεζουέλα...και σε λίγο μέσα σε αυτήν την απαξίωση των πάντων που βιώνουμε ...ίσως να μην μας κάνουν πια εντύπωση γιατί θα έχουμε γίνει χειρότερα και απ αυτήν ...αφού η κυβέρνηση των Συριζανελ ήδη ξέθαψε τα στατιστικά στοιχεία των νεκρών πριν 50 χρόνια και έκανε τον συμψηφισμό της ...
Και στο παρελθόν λοιπόν είχαμε νεκρούς ...και πάλι για όλα φταίνε οι προηγούμενοι ....
Οπότε η πρώην καταγγελτική κ Δούρου μαζί με τον πιο γκαντέμη πρωθυπουργό της συμφοράς και των φυσικών καταστροφών που είχαμε ποτέ , για άλλη μια φορά είναι εξαφανισμένοι σε μια ακόμη εθνική καταστροφή...

Καλά θα έκανε πάντως η λαλίστατη για τα λάθη και τις παραλείψεις των άλλων, κ Δούρου πριν την μήνυση που κατέθεσε κατά παντός υπευθύνου αναζητώντας ευθύνες περασμένων δεκαετιών, να μας ενημερώσει για τις ενέργειες που έκανε η ίδια από τον θεσμικό της ρόλο , όπως προβλέπονται και απορρέουν εκ των καθηκόντων της, και αφορούν τον καθαρισμό των ρεμάτων και την πρόβλεψη που υπήρξε από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας σε συνεργασία με τον σχεδιασμό Πολιτικής Προστασίας , λόγω της επερχόμενης κακοκαιρίας . Ακτιβιστής δεν είναι αυτός που λέει ότι το ποτάμι είναι βρόμικο κ Δουρου . Ακτιβιστής είναι αυτός που καθαρίζει το ποτάμι και αυτό δεν είναι ιδεολογίας αλλά ικανότητας και πρόβλεψης .
Οι άνθρωποι έχουν το ελάττωμα, όταν έχει νηνεμία, να νομίζουν ότι δεν θα έρθει ποτέ καταιγίδα και δεν προετοιμάζονται έλεγε Μακιαβέλι και δυστυχώς επιβεβαιώνεται καθημερινά. Ένα Υπηρεσιακό Σημείωμα άλλωστε δεν γράφεται για να ενημερώσει τον παραλήπτη, αλλά για να προστατέψει τον αποστολέα. Το στείλατε ποτέ ; Κι αν το στείλατε φροντίσατε να μάθετε αν υλοποιήθηκαν οι εντολές σας ;
Μην εύχεστε λοιπόν να ήταν πιο εύκολο. Να εύχεστε να ήσασταν καλύτερη.
Τα υπόλοιπα είναι μόνο για την κάλυψη των ευθυνών και της ανικανότητας που διατρέχει οριζοντίως και καθέτως τον κρατικό μηχανισμό, που μετά από τρία χρόνια διακυβέρνησης, από αυτούς που θα διόρθωναν ως δια μαγείας όλα τα κακώς κείμενα , τώρα σε κάθε συμφορά, ανατρέχουν στις παθογένειες του παρελθόντος , κατά το γνωστό «παραλάβαμε καμένη γη» των προηγούμενων, που λειτουργούσε πάντα ως άλλοθι για την ανικανότητα και την ανοργανωσιά των επομένων…. Τώρα έχουν γίνει απλά όλα τρισχειρότερα, γιατί εκτός από τις παθογένειες του παρελθόντος , αυτά που συμβαίνουν σήμερα συνοδεύονται και από την αναισθησία των κυβερνώντων…

Ντέπη Στενού

Η νέα Γενιά της Ελληνικής μουσικής,του Ελληνικού τραγουδιού καταθέτει τα διαπιστευτήριά της,στον μεγάλο Μίκη της Ελλάδας.

Αυτό από μόνο του θα ήταν αρκετό,για να κρίνουμε απόλυτα θετικά το cd "Η Μπέττυ Χαρλαύτη στον Κόσμο του Μίκη Θεοδωράκη"

Και θα αρκούσε ,γιατί το ζητούμενο ,είναι όχι μόνο να μην φθίνουν,όσα μεγάλα ,ψήλωσαν την Ελλάδα,αλλά και να αναπνέουν ,να ζουν ,να μεγαλώνουν ακόμα περισσότερο ,και μαζί τους να ψηλώνει ακόμα περισσότερο κι η Ελλάδα,μέσα από την μάτιά της νέας Γενιάς.

Πέρα απ'αυτό,όμως ,πρόκειται για μια αξιολογότατη και αξιοσημείωτη δουλειά.Ενα καλοδουλεμένο πόνημα.

Κυρίες και κύριοι,ουσιαστικά ,πρόκειται για τον πρώτο ολοκληρωμένο δίσκο τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη με συμφωνικό ήχο.

Ο, επί μια δεκαετία ,συνεργάτης του Μίκη Θεοδωράκη,Γιάννης Μπελώνης,ενορχηστρώνει μοναδικά τα τραγούδια του μεγάλου Μίκη,την Ορχήστρα Σύγχρονης Μουσικής  της ΕΡΤ διευθύνει ο Στάθης Σούλης,ενώ τα τραγούδια ερμηνεύει μοναδικά η mezzo soprano Μπέττυ Χαρλαύτη.

Η ηχογράφηση και επεξεργασία του ηχητικού υλικού, πραγματοποιήθηκε στα στούντιο της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης.

Στο μοναδικό "Την πόρτα ανοίγω το βράδυ",μαζί με την Μπέττυ Χαρλαύτη ,η εμβληματική Μαρία Φαραντούρη,o Zülfü Livaneli στη "Μαγιοπούλα" και ο ταλαντούχος Γιώργος Περρής στην "Ομορφη Πόλη"...σημειολογικά,σημαντικές συμμετοχές στο εξαιρετικό,αυτό cd.

Το ανέκδοτο τραγούδι «Θέλω να τραγουδήσω» («Με το αίμα»), σε στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου,αποτελεί ένα ,ακόμα,διαμάντι-δείγμα του μεγαλείου της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη.

Δεν συστήνεται,απλά,ο δίσκος...

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΚΟΣΜΕΙ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΜΑΣ ...

ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΑΚΟΥΣΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ!!!

Γιάννης Ταμπάκης

{youtube}FjeiAyUSaGM{/youtube}

 

Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017 00:15

ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ - ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ

Ένα από τα πιο ευαίσθητα ελληνικά τραγούδια, έχει γραφτεί από έναν από τους πιο ευαίσθητους καλλιτέχνες. Για την ακρίβεια δεν είναι τραγούδι αλλά νανούρισμα. Αυτό, όμως, είναι μάλλον γνωστό για το συγκινητικό «έχω ένα παπάκι» του Νικόλα του Άσιμου.]

Αυτό που δεν είναι τόσο γνωστό είναι το ότι ηχογραφήθηκε... «μυστικά»! Το νανούρισμα, αυτό, λοιπόν, το τραγουδούσε ο Άσιμος στην κόρη του όταν την κοίμιζε στο θρυλικό υπόγειο της Αραχώβης 41 στα Εξάρχεια. Δεν είχε σκοπό να το ηχογραφήσει. Η Χάρις Αλεξίου ήταν αυτή που τον παρακάλεσε να το κάνει πρόβα στο στούντιο.

Ο Άσιμος δέχθηκε και ο ηχολήπτης άρχισε να το γράφει... διακριτικά. Ο Άσιμος μαγεύτηκε από την ερμηνεία της Αλεξίου, άνοιξε την πόρτα, μπήκε μέσα στον χώρο της ηχογράφησης και άρχισε να περπατάει πίσω από την Αλεξίου. Ξαφνικά άρχισε να την συνοδεύει, βουρκωμένος. Δακρυσμένη ήταν και η Χαρούλα Αλεξίου και με τον μαγικό αυτό τρόπο η «αυθαιρεσία» του ηχολήπτη πέρασε στην ιστορία ως ένα από τα πιο συγκινητικά ελληνικά τραγούδια.

Κώστας Προβατάς

{youtube}JU5zq6ZGaRI{/youtube}
Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017 00:11

Ένας σύγχρονος Γιάννης Αγιάννης

Μία ιστορία που μοιάζει να έχει βγει από το μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκό με έναν 70χρονο παππού σε ρόλο Γιάννη Αγιάννη, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην κυπριακή κοινωνία. Ο 70χρονος συνελήφθη, έχοντας κλέψει από υπεραγορά στη Λάρνακα ένα κοτόπουλο αξίας 6.40 ευρώ, προκειμένου να δώσει φαγητό στο διαβητικό εγγονάκι του. Τώρα, καλείται να πληρώσει πρόστιμο ύψους 250 ευρώ!

Όπως εξήγησε ο ηλικιωμένος στο δικαστήριο, αναγκάστηκε να κλέψει το κοτόπουλο, επειδή είχε καθυστερήσει να σταλεί η σύνταξή του και δεν είχε χρήματα για να αγοράσει φαγητό στο εγγονάκι του, το οποίο βρίσκεται υπό την προστασία του.

«Ήταν μια στιγμή ντροπής για μένα. Αναγκάστηκα και έκλεψα, γιατί δεν πληρώθηκα τη σύνταξή μου. Λυπόμουν να μείνει νηστικό το παιδί» ανέφερε, μεταξύ άλλων, στο δικαστήριο ο ηλικιωμένος, ο οποίος παραδέχθηκε την ενοχή του. Ωστόσο, το δικαστήριο δεν έδειξε να συγκινείται από την τραγική κατάσταση του ηλικιωμένου.

Το περιστατικό συνέβη σε γνωστό σούπερ μάρκετ της Λάρνακας και τον 70χρονο αντιλήφθηκε υπάλληλός της, ενώ πολίτες καλούν σε μποϊκοτάζ της συγκεκριμένης υπεραγοράς, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Ο Γενικός Εισαγγελέας θα ζητήσει από τον πρόεδρο Αναστασιάδη να δώσει χάρη στον συνταξιούχο, ενώ θα ζητήσει και διαγραφή του προστίμου.

Πάμε για τις απορίες του Πύργου της Βαβέλ:

α) οι πολίτες θα έκαναν το ίδιο αν το κοτόπουλο το έκλεβε από το σπίτι τους ο 70άχρονος;

β) η πράξη σαν πράξη οφείλει να τιμωρηθεί;

γ) η ενέργεια του Εισαγγελέα αναγνωρίζει ενδόμυχα την κακή οργάνωση της κυβέρνησης;

Εάν συνεχίσω ή σας ρωτήσω θα βρεθούν κι άλλες απορίες, οπότε πάω στην ουσία.

Ποτέ στην Ιστορία δεν έπαψαν περιστατικά σαν αυτό, εξάλλου το μυθιστόρημα του Ουγκό δεν είναι εφεύρεση, εμπνεύστηκε από το υπαρκτό πρόσωπο Φρανσουά Ευγένιο Βιντόσκ, ο οποίος κατείχε την ιδιότητα τόσο του αστυνομικού, όσο και του εγκληματία

Σκέφτηκα στην παραπάνω ιστορία τους χαρακτήρες του διηγήματος και να δώσω και κάποια θέση στον Ιαβέρη, έτσι ας πούμε υπεύθυνος σύμφωνα με τον νόμο και απέναντι στον νόμο, αυτός που προσπαθεί να αποκαταστήσει τη νομιμότητα.

Κατά βάθος τον συμπαθώ, κάνει τη δουλειά του υπεύθυνα και με πάθος, και όπως αποδεικνύει στο τέλος, έχει και αισθήματα, και συναισθήματα. Δεν είναι κακός. Ούτε ο Αγιάννης είναι κακός. Προσπαθεί να ξεφύγει με ένα καρβέλι ψωμί. Ο ένας χωρίς τον άλλο δεν έχουν καμιά αξία, δεν μπορούν να εμπνεύσουν παρά συναισθήματα ανάξιά τους, ο ένας κατά συνθήκην κλέφτης (στην περίπτωσή μας στην Κύπρο μόνο κατά συνθήκην) ο άλλος είναι ο νόμος. Μαζί όμως κάνουν εκατομμύρια άλλους να δούν τη ζωή με άλλο μάτι, από άλλη γωνία, να είναι μιά ο ένας μας και μιά ο άλλος, γιατί όλοι γινόμαστε συχνά ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είτε γιατί το αξίζουμε είτε γιατί το ανεχόμαστε...

Υ.Γ. Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 23.00 είμαι κοντά σας με την "Οδό Ονείρων" για 2 ώρες, μόνο από τον www.lavitaradio.gr

Μπορούμε να τα λέμε και στο chat της εκπομπής www.lavitaradio.gr/chat.html

Ισως να είναι και η τελευταία ευκαιρεία για τον κόσμο της δημιουργίας,στον χώρο της μουσικής.

Τι εννοώ?

Βλέποντας τα πράγματα στον χώρο της μουσικής,από πολύ κοντά,θα έλεγα ,πως μόνο απογοητευτικά δεν είναι τα μηνύματα. Τουναντίον,είναιάκρως ενθαρρυντικά και ελπιδοφόρα για τον χώρο της παραγωγής .Παράγονται πολλά και σημαντικά ,μη ακολουθώντας,μαλιστα την πεπατημένη. Ρισκάροντας....ψάχνοντας το δύσκολο κι οχι το εύπεπτο.

Σε όλα τα είδη της ποιοτικής μουσικής,βρίσκουμε πλεον,διαμάντια...Τραγούδια,που φτιάχνονται, όχι απλα, για να φτιαχτούν. Καλοδουλεμένα,με δυνατούς στίχους ,που κάτι έχουν να μας πουν

Από τον χώρο του έντεχνου,του εντεχνολαϊκου,της ελληνόφωνης και ξενόγλωσσης ροκ σκηνής,από την εναλλακτική σκηνή,την jazz ,την  ethnic και την world μουσική,ξεπηδούν ,καθημερινά,απίστευτες,ποιοτικές παραγωγές.

Τότε,που ειναι το πρόβλημα,θα ρωτήσει κανεις.

Απλα,κανείς δημιουργός δεν φτιάχνει ένα τραγούδι για να το ακούει ο ίδιος. Η μουσική πρέπει να κυκλοφορεί ,να ακούγεται ....

Η προβολή και η διάδωση ,των πονημάτων των νέων δημιουργών είναι το ζήτημα.

Οι τρόποι ,προβολής,σχεδόν δεν άλλαξαν από παλιά....

Κυκλοφορία CD,προβολή από τα Μέσα (κυρίως Ραδιόφωνο) ,ζωντανές εμφανίσεις....

Αυτό ,που παλιά δεν υπήρχε,ενώ τώρα παίζει σημαντικό ρόλο είναι το Διαδίκτυο και οι πλατφόρμες ,π.χ. youtube,όπου ,πλέον ενας καλλιτέχνης δείχνει τις δουλειές του ,σχεδον ανεξοδα.

Πλεον ,δεν ακούμε....βλέπουμε τη μουσική και τα τραγούδια.

Για όσο το Διαδίκτυο θα είναι ελέυθερα,προσβάσιμο από τον κόσμο,οι συγκεκριμένες πλατφόρμες θα είναι πολύτιμη βοήθεια,για τους νέους δημιουργούς.

Για τα υπόλοιπα μέσα προβολής ,οι ενστάσεις είναι αρκετές....

Τόσο οι Δισκογραφικές Εταιρείες,όσο και οι Μουσικές Σκηνές ,αλλά και τα Ραδιόφωνα θα πρέπει να αναθεωρήσουν τη πολιτική τους απέναντι στους νέους καλλιτέχνες.

Είναι επιτακτική ανάγκη τα όσα cdπαράγονται,να είναι  προσιτά στη τιμή…να φτάσουν στα σπίτια. Ειναι ανάγκη,οι δισκοθήκες των σπιτιών να αρχίσουν ,πάλι,να ζουν...να ανασαίνουν. Οι ακριβές παραγωγές των 20 και 25 ευρώ,μόνο σαν συλλεκτικές μπορούν να χαρακτηριστούν και δύσκολα θα φτάσουν στα χέρια του κοινού.

Οι Μουσικές Σκηνές,από την άλλη θα πρέπει να βρουν τρόπους να διευκολύνουν με χαμηλότερο κοστολόγιο τους νέους καλλιτέχνες....Να μπορέσουν να πατήσουν σκηνή....να βρεθούν με το κοινό τους ....να ακουστούν και να μοιραστούν νέα πράγματα.Λύσεις υπάρχουν και πρέπει να βρεθούν.

Οσον,τέλος,αφορά στα του οίκου μας,εκεί παρατηρούνται και τα χειρότερα.

Ελεος,πλέον,με τις Playlist….Αξίζουν να βρούν το χώρο και το χρόνο τους κι άλλα τραγούδια κι άλλοι ερμηνευτές και δημιουργοί. Τα ΜΜΕ δεν φτιάχτηκαν για να εξυπηρετούν ένα κλειστό club καλλιτεχνών κι ένα συγκεκριμένο αριθμό τραγουδιών. Εκ της φύσεως τους ,πρέπει να είναι ανοιχτά,προς όλα τα είδη μουσικής κι όλους τους καλλιτέχνες και κυρια, τους νέους.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ,όταν πριν 2 χρόνια,μιλώντας μεέναν νέο δημιουργό και προτείνοντας του να παρουσιασουμε τη δουλειά του στον lavitaradio.gr ,η πρώτη του ερώτηση ηταν...»και πόσο θα μου κοστίσει?» ΣΟΚ!!!

Με όλα τα παραπάνω,δεν προσπαθω ,φυσικα,να πω κατι καινουργιο...

Προσπαθω ,να επισημάνω την ανάγκη,όλοι όσοι ασχολούμαστε,περιφερειακά με το χώρο του τραγουδιού και της μουσικής,να αφήσουμε την νέα δημιουργία να αναπνεύσει και να ανθίσει.

Το κέρδος για όλους θα είναι πολλαπλό και μακροπρόθεσμο...

Γιάννης Ταμπάκης

© 2004 - 2022 All Rights Reserved. | Φιλοξενία & Κατασκευή HostPlus LTD

hostplus 35

Loading...