Menu

Ακούστε μας από το κινητό σας

mobile logosAmobile logosB

La Vita

La Vita

Website URL:

Στέλιος Δάβαρης Feat. String Trio - Acoustic live @ Κελάρι Athenaeum (17/5)

O Στέλιος Δάβαρης εμφανίζεται για πρώτη φορά στο Κελάρι Athenaeum, την Πέμπτη 17 Μαίου, έχοντας ετοιμάσει ένα ξεχωριστό, ατμοσφαιρικό ακουστικό live με ένα Τρίο Εγχόρδων.
Μέσα από μια διαφορετική, πιο εσωτερική προσέγγιση θα μας παρουσιάσει το καινούργιο του album "Συνέχισε Αντίθετα", το οποίο έχει αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές.
Στο πρόγραμμα θα ακουστούν κομμάτια και από τις δύο προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του, " Όλα είναι Νερό" και "Ρεύματα", καθώς και διασκευές αγαπημένων τραγουδιών των L.Cohen , Sting , Damien Rice κ.α, με την ιδιαίτερη ενορχηστρωτική ματιά του Γιώτη Παρασκευαίδη.
Μαζί με τον Στέλιο Δάβαρη στη σκηνή, θα βρεθούν οι μουσικοί:
Γιώτης Παρασκευαίδης (ακουστική & κλασική κιθάρα / ενορχήστρωση)
Σταύρος Παργινός (βιολοντσέλο)
Αγγελική Ποτήρη (βιολί)
Ηλίας Γυφτονικολός (βιολί).

Λίγα λόγια για τον Στέλιο Δάβαρη

«Ένας άνθρωπος, ταξιδευτής της σκέψης, παρατηρητής, που έχει ουσιαστική επαφή με τις εικόνες, το πνεύμα και τα συναισθήματα». 

Αυτή ήταν η αρχή. Από τότε που ανακάλυψε τους τόνους της ζωής, ξεκίνησε να συνθέτει και να γράφει για να αποτυπώσει με μοναδικό τρόπο τη μουσική του πορεία.
Από το 2001 έως το 2007 σπούδασε αρμονία, φωνητική και ορθοφωνία στο Εθνικό Ωδείο, ενώ παράλληλα, μέχρι και σήμερα, μοιράζεται τα τραγούδια του στις μουσικές σκηνές της Αθήνας και της επαρχίας.
Το Μάϊο του 2018, ταξίδεψε για ένα live στο πανεπιστήμιο Keio του Τόκυο. 
Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια είχε την ευκαιρία να γνωρίσει και να συνεργαστεί με σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως τους Graviton και τον Νίκο Δούκα, την Καλλιόπη Βέττα, τον Νίκο Κουρουπάκη, τον Μίλτο Πασχαλίδη, τον Βασίλη Καζούλη, τον Γιάννη Ιωάννου, την Νατάσσα Μποφίλιου, την Ελεονώρα Ζουγανέλη, την Μαρία Παπαγεωργίου, την Ευριδίκη, την Κρυσταλλία Ρήγα. 

Το Δεκέμβριο του 2008 ξεκίνησε στο Reaction Studio, σε δικιά του παραγωγή, την πρώτη δισκογραφική του δουλειά, με τίτλο “Όλα είναι Νερό”. Το 2011 και το 2013 έγραψε πρωτότυπη μουσική για δύο θεατρικές παραστάσεις.
Το 2012 κυκλοφόρησε τη δεύτερη δισκογραφική του δουλειά, με τίτλο “Ρεύματα”.
Το 2017 κυκλοφόρησε το τρίτο album του, με τίτλο “Συνέχισε Αντίθετα”. 
Στο παρόν, συνθέτει μουσική, εμπνέεται στιχουργικά, μελετάει και συλλέγει τους καρπούς των εμπειριών, ετοιμάζοντας το επόμενο δισκογραφικό του βήμα.

Κελάρι Athenaeum
Αδριανού 3, Θησείο, Αθήνα (σταθμός ΗΣΑΠ «Θησείο»).

Τηλ. Κρατήσεων : 210 3210 239  &   6945 160 385
Ώρα προσέλευσης: 21:30
Γενική Είσοδος: 7 ευρώ

ΤΡΕΛΟΚΟΡΙΤΣΟ... I FEEL GOOD!

Είχα προβλέψει και είχα υιοθετήσει τον όρο "πάρτι" και είμαι σίγουρος ότι πολλοί με ακολούθησαν σκεπτόμενοι αυτό ακριβώς, ότι αναβιώνονται parties των 60s, άντε 70s.
Την Παρασκευή 4 Μαίου λοιπόν, στη "Σφίγγα", έπαιζαν οι Charms, συγνώμη, οι θρυλικοί Charms ήθελα να πω. Τα παραπάνω σχόλια τα έκανα μόλις είδα την ανακοίνωση της Σφίγγας για το "Rock Back the 60s Concert" που θα παρουσίαζε το θρυλικό συγκρότημα.
Η σύνθεση βεβαίως έχει αλλάξει, αλλά δε φανταζόμουν ότι η αντικατάσταση του αναντικατάστατου Ροζάκη θα έδινε ένα άλλο χρώμα στους σημερινούς πλέον Charms. O Μιχάλης -Μάικ Ροζάκης- "έφυγε" ξαφνικά το 2009 και ο Γιάννης Σαρόγλου μπήκε στη θέση του, στο μπάσο και στο τραγούδι, να πλαισιώσει τους Τέρη Ιερεμία, Κώστα Νικολόπουλο και Γιώργο Στρατή.

ALL
Η "Σφίγγα" ήταν γεμάτη όταν έφτασα, κατέληξε ασφυκτικά διασκεδαστική στη συνέχεια, όταν όλα τα "νιάτα" που είχαμε μαζευτεί, πραγματικά δίναμε ρεσιτάλ διασκέδασης. Κι όμως, ήταν και αρκετός ο νέος κόσμος που ήρθε να δει και να ακούσει Charms, να γευθεί 60s & 70s, ίσως το μόνο που έλειπε να ήταν το βερμούτ και το καμπάρι τώρα που το σκέφτομαι. Άλλαξαν οι μόντες βλέπεις...!
Και καλώς τα τα παιδιά! Ξεκίνημα με "Ξέχνα την παλιά ζωή", "Τρελοκόριτσο", "Έλα πάλι έλα" και φυτίλι στο πάρτι. Λέει ο Ιερεμίας, μια μπάλάντα πριν πάμε στα βαριά και ω τι βαριά! "The house of the rising sun" αλά Eric Burdon ο Γιάννης Σαρόγλου και εδώ αρχίζουν οι εκπλήξεις της βραδιάς! Σαφώς προς την εκτέλεση των Animals, με τα μπάσα του Burdon, μόνο μερικές δεκαετίες γηραιότερος! Απίστευτος! Και έκλεισε ένα πρώτο medley με "I feel good". Ότι λέει ο τίτλος, Τρελοκόριτσο... I feel good!
Η ακατάπαυστη συνέχεια ήταν από Beatles, από Rolling Stones, από Chubby "Twist" αλλά και μπόσα νόβα... Στο πλατύσκαλο της Σφίγγας σχηματίστηκε το γνωστό τρενάκι της μπόσα, αλλά σας είπα, χώρος στην αίθουσα δεν υπήρχε για τέτοια πράγματα!

IEREMIAS
Και ως δια μαγείας, ο Τέρης Ιερεμίας μας παρουσιάζει την Στέλλα! Qu'est-ce que c'est αναρωτηθήκαμε όλοι οι παρόντες και παρούσες; Μια πανέμορφη παρουσία, θεατρικά δημιουργημένη για 60s, να παρουσιάζει όσα της (ή θα της) αναλογούσαν (σε μια άλλη εποχή). "Αγόρι μου γλυκό". "Στου σπιτιού μου την αυλή", αλλά και μας θύμισε Μαντώ στο "Στοιχηματίζω" του 1990.

NIKOLOPOULOS
Το πάρτι αναθάρρησε ή μόλις ξεκινούσε, κάθε τραγούδι αυτό έδειχνε, λες και κάποιος αόρατος dj έβλεπε αντιδράσεις, έδινε το tempo, έφτιαχνε διάθεση. "This is a man's world" by Γιάννης Σαρόγλου! Αυτό "έδιωξε" τη Στέλλα και άφησε μια μπαρουτοκαπνισμένη ανδροπαρέα να δίνει τα ρέστα της. Η συνέχεια είναι πολλά μαζί, θυμηθήκαμε Doobie Brothers, Celentano, o Κώστας Νικολόπουλος σάρωσε το "Santana Europa", χορέψαμε από 70s Donna Summer, "Hot Stuff", τραγουδήσαμε για τα "Τόσα καλοκαίρια", "Εσένα που σε ξέρω τόσο λίγο" και πολύ Olympians. Πολλά από εκείνα τα τραγούδια ακούστηκαν και στις δύο εκδόσεις, ελληνική και ξένη, δίνοντας εξαιρετικά χαρούμενους ρυθμούς.

SAROGLOU
Και φυσικά ο Τέρης Ιερεμίας μας θύμισε ότι πολλά από όλα αυτά τα τραγούδια ακούστηκαν σε ελληνικές κινηματογραφικές ταινίες, άλλωστε πριν την έναρξη το video wall της "Σφίγγας" έδειχνε σκηνές από ταινίες όπου έπαιζαν οι Charms. Κάπως έτσι φτάσαμε και στο "Παραδώσου λοιπόν", που μας θύμισε ο Τέρης από το μακρινό (επίσης) 1986 και την ταινία "Ο καβαλάρης των FM Stereo".

STRATHS
"Ο τρόπος" των Olympians ήταν το τραγούδι που μας έδειχνε τον δρόμο προς την καληνύχτα, ο κόσμος ζήταγε κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο!
Το "Έλα πάλι έλα" και το "Τρελοκόριτσο" έκλεισαν οριστικά τη βραδιά, όπου σαν πολλές που έχει διοργανώσει η Σφίγγα, ήταν once off show, που σημαίνει "Μην το χάσεις, δε θα το ξαναβρείς".

ALL 2
Οι Charms λες και μια χρονοτρύπα τους μεταφέρει, στην επόμενη γενιά έλεγε ότι τότε εμείς ζούσαμε, διασκεδάζαμε, φλερτάραμε, ήμασταν γεματοι μουσική και τραγούδια. Αυτό φάνηκε από τους θαμώνες που με τα χέρια ψηλά χειροκρτούσαν ή στους διαδρόμους χόρευαν τουίστ, μπόσα νόβα και ροκ εντ ρολ. Το Rock back to 60s έζησε στα 2018, γιατί το αξίζει διαχρονικά και είναι βέβαιο ότι θα ζει και στα επόμενα χρόνια.
Ευχαριστούμε Charms, ευχαριστούμε Σφίγγα!

Για τον LAVITA RADIO (www.lavitaradio.gr)
Κώστας Προβατάς

Αγγελος Σφακιανάκης: "Ο χρόνος είναι ενιαίος, το μυαλό μου ζει με οράματα, όλα μαζί το τότε και το τώρα και το αύριο, είναι ένα ΤΩΡΑ γενικό"

Είναι περίεργο το να μιλάς με κάποιον συχνά, να κανονίζεις μια συζήτηση, μια συνέντευξη η οποία συνέχεια αναβαλλόταν επί 2 ½ περίπου χρόνια και σε μια εκδήλωση τελικά, από κοντά, να αποφασίζεται. Κάπως έτσι βρέθηκε στο στούντιο του LAVITA RADIO ο Άγγελος Σφακιανάκης, που φυσικά δεν είναι απλά ένας άνθρωπος της ελληνικής μουσικής, αλλά συγκαταλέγεται στην ιστορία της ελληνικής μουσικής και τα τελευταία χρόνια και μέσω της δραστηριότητας του ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ και του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Καλησπέρα Άγγελε Σφακιανάκη, καλώς ήλθες. Με όσα προλόγισα, ας ξεκινήσουμε από τα πιο κοντινά μας. Πως γεννήθηκε ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ;
«Μου ζήτησες να φέρω όλη την ιστορία του ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ μαζί μου για να ακούσουμε και κομμάτια, το έκανα φυσικά. Για την ιστορία, το πρώτο άλμπουμ που ηχογραφήθηκε κάτω από το label ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ ήταν με τον Γιώργο Δημητριάδη και τους Μικρούς Ήρωές που του δάνεισα κατόπιν παράκλησης τον τίτλο , το «Αφορμές για Ανταρσία». Στην δουλειά με έβαλε ο Αλέκος Πατσιφάς μετά τον δίσκο «Μιά νύχτα με την Οπισθοδρομική». Λειτούργησα σαν ανεξάρτητος παραγωγός έως ότου ο Κυριάκος Μαραβέλιας μου ανέθεσε το γραφείο παραγωγής στην Λύρα.Γενικότερα, ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ δημιουργήθηκε διότι στη LYRA, οι αποφάσεις παίρνονταν από τον επιχειρηματία,ο οποίος είχε κάτι συμβούλους και οι αποφάσεις ήταν σαν σπασμένο τηλέφωνο. Είχα φέρει στη LYRA τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Γιάννη Κότσιρα, όμως η αναποφασιστηκότητα της διοίκησης έδωσε πεδίο στους επιτήδειους και πήγαν αλλού. Τότε ζήτησα από τη Διεύθυνση της LYRA τη δημιουργία ενός Label που θα είχε και τη σφραγίδα μου και την απόφασή μου. Ήμουν αυτό που λέγανε οι πολυεθνικοί Scouter δηλαδή Ιχνηλάτης και οσμιζόμουν τις ευκαιρίες, ειδικά με τους νέους καλλιτέχνες. Έτσι κι έγινε, δημιουργήθηκε ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Κάπως έτσι βρήκες και την Ελευθερία Αρβανιτάκη? Ήσουν και ιδρυτικό στέλεχος της Οπισθοδρομικής Κομπανίας να μην ξεχνάμε.
«Βεβαίως, ιδρυτικό στέλεχος. Την Ελευθερία την πρωτάκουσα στην Σκόπελο, είχα καθήσει σε μια ταβέρνα και τραγουδούσε στο διπλανό τραπέζι, έτσι για την παρέα. Της λέω, θέλεις να συνεργαστείς μαζί μας έχουμε πρόταση από τον Σαββόπουλο; Φυσικά ποιον δεν θα ενδιέφερε μια τέτοια πρόταση! Τότε δούλευε σαν γραμματέας σε μια εταιρεία ναυτιλιακών χρωμάτων. Κάναμε πρόβες και ετοιμάσαμε ένα ρεπερτόριο για να βγούμε με την Οπισθοδρομική να τραγουδήσουμε στις ταβέρνες, έτσι ζούσαμε τότε, με τα λεφτά από το λεγόμενο «καπέλο», σαν τους παλιούς ρεμπέτες. Όμως η Ελευθερία ντρεπόταν να βγει να τραγουδήσει στις ταβέρνες. Τέλος πάντων η συνάντηση έγινε σε μια ταβέρνα και ο Σαββόπουλος ενθουσιάστηκε και μας έκανε πιό δελεαστική πρόταση. Ήρθε η ώρα να πειστεί και η μητέρα της Ελευθερίας που ήταν ανένδοτη να τραγουδάει η κόρη της τα βράδια. Ανέλαβα να πείσω εγώ την γλυκύτατη κυρία Δώρα, όπως κι έγινε, αναλαμβάνοντας πλήρως την ευθύνη για την Ελευθερία».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Στα 1980 που ήμουν φοιτητής στη Θεσσαλονίκη, θυμάμαι να γίνεται χαμός με την Οπισθοδρομική Κομπανία. Ήταν το καινούριο της εποχής, που ερχόταν τότε;
«Υπήρχε μια κοσμοαντίληψη διαφορετική και μια επεξεργασία ιδιαίτερη από τα άλλα συγκροτήματα της εποχής που ήταν αρκετά.Εμείς προσπαθήσαμε νε λειτουργήσουμε σαν κομμούνα . Κι όσον αφορά στο ρεπερτόριο Όλοι μπαίνανε στο στούντιο και γράφανε ρεμπέτικα, τι να γράψουμε κι εμείς, τα ίδια πράγματα; Εμείς θέλαμε να αποτυπωθεί η σχέση μας με τον κόσμο, αυτό που γινόταν από τα αρχαία χρόνια,που η μουσική υπηρετούσε την κοινότητα και να λειτουργεί σαν ένας τρόπος ίασης. Ο κόσμος να τρώει, να διασκεδάζει, να χορεύει , να συμμετέχει, να τραγουδάει. Εκείνα τα χρόνια οι τραγουδιστές ήταν περίπου όπως και σήμερα, «δοξάστε με». Εμείς είπαμε ένα περήφανο ΟΧΙ σε αυτόν τον τρόπο, εμείς υπηρετούσαμε το γλέντι και την συμμετοχή κι έτσι φυσικά θέλαμε να είναι και οι δίσκοι μας».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Από εκείνη την εποχή έχουν γίνει πολλά, έχουν περάσει εμπόδια και κακές στιγμές, όσο φυσικά και καλές. Έρχονται στιγμές που το μυαλό σου γυρνάει σε εκείνη την εποχή, έστω και για αναπόληση;
«Ο χρόνος είναι ενιαίος, το μυαλό μου ζει με οράματα, όλα μαζί το τότε και το τώρα και το αύριο, είναι ένα ΤΩΡΑ γενικό. Μιά διευρυμένη στιγμή.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Κατά βάση έχεις σπουδάσει ηθοποιός, στη σχολή του Κουν, έτσι δεν είναι;
«Και στου Κουν και στου Κατσέλη, εκεί τελείωσα. Μια μόρφωση που με βοήθησε και στα επόμενα βήματά μου γιατί είχα εξαιρετικούς δασκάλους. Δηλαδή, μπαίνοντας στη δισκογραφία, εγώ σκηνοθετούσα τα τραγούδια. Παράδειγμα, αναλαμβάνω από τον Πατσιφά τον πρώτο δίσκο της Αρβανιτάκη, «12 λαϊκά τραγούδια», τον πρώτο της δίσκο που θα ήταν μια προσωπογραφία. Έπρεπε να είναι Κομπανία αλλά και κάτι παραπέρα .Λέγαμε τότε, έτσι ψιλή που είναι η φωνή της σαν της Ναργκίς, γιατί να μην πει και το «Καρδιά μου καημένη». Αυτό το τραγούδι έπρεπε να σκηνοθετηθεί, βρήκα λοιπόν τον Ρος Ντέιλι που έπαιζε Σαράγκι, ένα έγχορδο ινδικό όργανο με συμπαθητικές χορδές και το έβαλα στην ηχογράφηση. Πιο δίπλα έγραφε ο Νταλάρας και μας λέει ότι αυτό ήταν τραγούδι β διαλογής και εσείς το κάνατε ονειρικό. Τέτοια έκανα πολλά, έβαζα όργανα που δεν είχαν ξαναμπεί στη δισκογραφία, συνεργάστηκα με τον Ρος Ντέιλι στο «Το κορίτσι απόψε θέλει». Στην πρώτη του καταγραφή το τραγούδι παίχτηκε με πολιτική λύρα , ο Ρος το έπαιξε με γιαλί ταμπούρ. Ήχοι εξωτικοί πριν προκύψει το έθνικ».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Όταν ξεκίναγε η διαδικασία ανεύρεσης ταλέντων, φαντάστηκες ότι θα περάσουν από τα χέρια σου τόσο σπουδαίοι καλλιτέχνες;
«Όχι, αλλά κάτι έβλεπα . Έλεγα στην Αρβανιτάκη ότι σε 5 χρόνια θα τραγουδήσεις στο Παρίσι και γινόταν. Όταν κατέβασα από την Θεσσαλονίκη τον Μάλαμα και τον έφερα στη Λύρα ,ευτυχώς επί Κυριάκου Μαραβέλια που μου έδωσε έγκριση, ήμουν σίγουρος ότι είναι ξεχωριστός.Ευτυχώς συμπτωματικά ήταν ο Παπάζογλου στην εταιρία και έγινε επι τόπου ο αρραβώνας με τις ευχές μου.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Θεωρείς ότι τότε ή σήμερα είναι πιο εύκολη η ανεύρεση ταλέντων;
«Έτσι που το λέμε να ανακαλύψεις δεν ισχύει και ιδιαίτερα. Ισχύει ο νόμος της έλξης. Και να ανακαλύψεις θα συμβεί και να σου έρθει μπροστά σου θα συμβεί. Παράδειγμα, παρουσιαζόταν δίσκος της Μαριώς σε παλιό ρεμπετάδικο και πάω κι εγώ. Βλέπω στην ορχήστρα τον παλιό μου συνεργάτη Βασίλη Γιαννίση, βλέπω δίπλα του κι ένα παλικαράκι που έπαιζε μπαγλαμά, ήταν ο Γιάννης Κότσιρας. Ανεβαίνω στην πλάκα να παίξω κρουστά, λέω στον Βασίλη, ωραία φωνή ο νεαρός, μου λέει θέλει να σου μιλήσει. Έτσι την επόμενη μέρα έτρεχα από δω κι από κει με τον Κότσιραγια να του βρω άκρη όπου τελικά τον έστειλα στην Ρεμπούτσικα και προέκυψε αυτό που έχουμε σήμερα».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Με όσα λες καταλαβαίνω πολύ καλά τον νόμο περί έλξης και μάλιστα ενθουσιάστηκα με τον Δημήτρη Κογιάννη που μου έστειλες και την καινούρια δουλειά του το “Spleen”. Να γιατί είναι απαραίτητες ακόμα και σήμερα οι δισκογραφικές εταιρείες και οι παραγωγοί. Τι είναι λοιπόν παραγωγός;
«Ο Άκης Πάνου έλεγε ότι ο καλύτερος παραγωγός είναι αυτός που φέρνει τους καφέδες. Κάποιος ξένος είπε από την άλλη ότι ο καλός παραγωγός είναι αυτός που μπορεί να φτιάχνει από καφέδες αλλά και να διώξει το γκρουπ και να παίξει όλα τα όργανα μόνος του. Θυμάμαι, είχε διαλυθεί η Οπισθοδρομική Κομπανία αλλά συνεχίζαμε είτε σαν Κομπανία είτε σαν Οπισθοδρομικοί να κάνουμε κάποιες συναυλίες για βιοποριστικούς λόγους. Σε μία από αυτές ήταν ένα παλικάρι μαζί μας που έπαιζε κοντραμπάσο και κουβέντα στην κουβέντα μου δίνει μια κασέτα να την ακούσω αν μου άρεσε. Η κασέτα έγραφε με καλλιτεχνικά γράμματα απ’ έξω Χρήστος Θηβαίος.Αυτή η κασέτα είχε περάσει από όλες τις εταιρίες. Άκουσα τα 4 τραγούδια και μου άρεσαν. Του λέω έχεις άλλο υλικό; Μου λέει τελειώνει σε μία εβδομάδα, πράγματι μου στέλνει ακόμα τρία. Του ζητάω κι άλλο, μου έστειλε κι άλλο, όλα μου άρεσαν. Του λέω λοιπόν ελάτε στο στούντιο να τον γνωρίσω. Πράγματι, ο Αλέκος Βασιλάτος, ο κοντραμπασίστας δηλαδή, φέρνει το Χρήστο Θηβαίο στο γραφείο μου. Με τον Θηβαίο στις συζητήσεις που κάναμε, ήμασταν πολύ κοντά, στο τέλος του πρότεινα να γίνει συνεργασία αλλά όχι σαν Χρήστος Θηβαίος. Αισθάνθηκα ότι δεν έχει μάθει να λέει όχι, λέει σε όλα ναι. Τους λέω λοιπόν, αν υπάρχει τρίτος στην παρέα μουσικός, προτιμώ να δημιουργηθεί ένα γκρουπ, υπάρχει; Ναι, μου λένε, υπάρχει και παίζει κλασική κιθάρα. Οκ λέω, θα σας ονομάσω ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ. Φύγετε και σε ένα μήνα να μου απαντήσετε. Ο Θηβαίος ήθελε να ονομαστούν ΜΕΡΕΣ ΑΔΕΣΠΟΤΕΣ, του λέω αυτό δεν είναι όνομα γκρουπ, αυτό είναι όνομα για δίσκο! Τέλος πάντων, το δέχτηκε αλλά εκ του αποτελέσματος προκύπτει ότι πέτυχε το εγχείρημα. Οι ΣΥΝΗΘΕΙΣ ΥΠΟΠΤΟΙ σαν όνομα έγινε σήμα κατατεθέν. Αυτό λοιπόν είναι ο παραγωγός, αυτός που παίρνει το άυλο και το κάνει προϊόν. Και μάλιστα προϊόν που θα πουλήσει και θα συντηρήσει όλον τον κόσμο που δουλεύει πίσω από μια παραγωγή δίσκου. Αλλά και κάτι άλλο, σαν παραγωγός έχεις την ευθύνη. Ο συχωρεμένος ο Μαραβέλιας όταν με φώναξε στην Λύρα μου είπε πατρικά –Η δουλειά αυτή είναι αχάριστη η επιτυχία είναι δικιά του , η αποτυχία δικιά σου. Γενικά πρέπει να μάθεις καλά να κάνεις ζεν».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Ισχύει σήμερα το γεγονός της επιβίωσης μιας οικογένειας, της εργασίας σε μια δισκογραφική εταιρεία, είναι κάποια σιγουριά; Και επιπλέον για τους καλλιτέχνες δεν είναι αποτύπωμα να βγάλουν ένα δίσκο, έστω τον πρώτο τους δίσκο ώστε να μείνει ιστορικά;
«Η δισκογραφία έχει καταρρεύσει σήμερα, ουσιαστικά η κίνηση είναι γύρω από τις ζωντανές εμφανίσεις ενός καλλιτέχνη, όπου διάφορα επαγγέλματα μπορούν και βγάζουν χρήματα ως προς το ζην. Και είναι αλήθεια όμως αυτό που είπες, για τους καλλιτέχνες είναι μια καρτ-βιζίτ ένα άλμπουμ όπως και να το κάνουμε, μένει σαν αποτύπωμα».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Να μείνουμε σε αυτά που έχεις φέρει μαζί σου να ακούσουμε; Θέλεις να πεις δυο λόγια; Κάτι και για τους ΆΛΚΜΑΝ και τον Κυριάκο Καραμπερόπουλο, το νέο συγκρότημα του ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ; .
Όταν ο φίλος και ηχολήπτης Γιάννης Ταβουλάρης μου έβαλε τους ΑΛΚΜΑΝ, συγκινήθηκα πάρα πολύ, τι να σου πω.Έχουν ρίζες ,έχουν και μέλλον. Δεν εξαρτώνται από τις αγοραίες εμφανίσεις γιατί είναι στην μουσική εκπαίδευση . Προεκτείνουν το δημοτικό τραγούδι, παίρνουν μια παραλογή, μια μπαλάντα που είναι μια ιστορία ολόκληρη και την πάνε παραπέρα. Έχουν μια καινούρια μυθολογία δική τους, χρησιμοποιούν το σουρεαλιστικό στοιχείο που έχει το δημοτικό τραγούδι, καθώς και μοτίβα από το δημοτικό τραγούδι. Επομένως ευδοκιμεί να ακούσω κάτι και να κάνω τις προτάσεις μου, αφού θα προκύψει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα». Ο Καραμπερόπουλος έχει ένα συγκινητικό αίσθημα ,μια δωρικότητα και ένα σπάνιο λυρισμό το ηχόχρωμά του
Για να ολοκληρώσουμε με το θέμα παραγωγός. Θα σου πω για το «Καφεδάκι» και να απαντήσω πληρέστερα έτσι στο τι είναι παραγωγός. Όταν σαν Κομπανία μας κάλεσε ο Παπαστεφάνου να συμμετέχουμε σε μια εκπομπή με αφιέρωμα στον Μανώλη Χιώτη και ήθελε και συγκεκριμένα αυτό το τραγούδι. Τον ρωτάω που θα το βρω, μου λέει στη ΛΥΡΑ, από μια εκτέλεση που είχε κάνει η Καίτη Μπόνη. Ήταν μια χάλια εκτέλεση, δεν είχα την πρωτότυπη και δεν προλάβαινα να ακολουθήσω σε μια εβδομάδα τη διαδικασία να το βρω, σε πολλές εκτελέσεις να επιλέξω την καλύτερη, να προσθέσω και κάτι κλπ. Οπότε το είπαμε έτσι όπως ήταν,, εμείς το είπαμε και η ηχογράφηση αυτή έμεινε.Κράτησα την φωνή της Ελευθερίας και έβγαλα την Κομπανία Το μετέτρεψα σύμφωνα με τη μόδα σε gypsy – swing με κάτι φιλαράκια μου και το έστειλα στην Αρβανιτάκη σαν δώρο στην γιορτή της. Στα ράδια το κυκλοφόρησα με την εξαιρετική Σεμέλη Παπαβασιλείου όπου και το απογείωσε. Στην αρχή τα ράδια το φοβόντουσαν αλλά 2 χρόνια τώρα παίζεται ανελλιπώς.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Οι νεότεροι που μας ακούν θα αναρωτιούνται βέβαια για πολλά από όσα λέμε, αλλά θα πρέπει να μείνουμε στο γεγονός ότι η δεκαετία του ’80, ειδικά τα πρώτα της χρόνια, έχουν τη σφραγίδα της μεταπολίτευσης, μιας αλλαγής πολιτικής, αλλά ταυτόχρονα και μιας αλλαγής πολιτιστικής σε πολλά επίπεδα. Στο τραγούδι, εμφανίστηκαν όσα είχαν απαγορευθεί τα προηγούμενα χρόνια και ο κόσμος τα αγάπησε, τα λάτρεψε με τον τρόπο του. Δεν ισχύει κάτι τέτοιο;
«Βεβαίως και ισχύει, οι νεολαίοι τότε είπαν ένα περήφανο «απεταξάμην» σε ότι είχε απομείνει από μια επταετή χούντα, παράλληλα με άλλα αναγκαία συνθήματα της εποχής, π.χ. Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες. Αλλά αυτό που ήταν δεδομένο ήταν ότι ο κόσμος είχε ανάγκη να γλεντήσει, να διασκεδάσει και να έχει ελπίδα. Και μια παρόμοια κατάσταση συμβαίνει και σήμερα. Αν σκεφτείτε ότι ο Έλληνας ζούσε από το κρασί του, τη διατροφή του, τα καπνά του ακόμα ακόμα, τη μουσική του εν τέλει, ήρθε η περίφημη ο ευρωπαϊκός παρεμβατισμός να του δίνει επιδοτήσεις για να μην παράγει! Φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Η κομπίνα να είναι το μάστερ του Έλληνα και ο πολυμήχανος Οδυσσέας ο ήρωάς του,να γίνει το είδωλό του.Αντί να είναι ο Παλαμήδης ο αγαθός , είναι ο καταφερτζής Οδυσσέας. Και να λοιπόν, βλέπω πάλι την ανάγκη από τους νέους να διασκεδάσουν, να χορέψουν, να έχουν κέφι».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Νιώθω ότι δεν έχουμε πει ακόμα τίποτα! Αλλά θέλω να σε ρωτήσω για το νέο άλμπουμ του Λευτέρη Μέρου, «Θεατής». Πες μου λίγα λόγια για την παραγωγή αυτή του ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ.
«Ο Λευτέρης,ενώ είναι αυτΟδίδακτος μουσικός γράφει σαν έμπειρος συνθέτης. Στον Θεατή είναι πολύ πιο ώριμος από την προηγούμενη δουλειά του,κι αυτό φαίνεται αυτό σε όλο το άλμπουμ. Έχει εξαιρετική χημεία με τον στιχουργό, τον Φάνη τον Καββαδά, δεν υπάρχει καμιά διαφορά αν θα έγραφε όλο το άλμπουμ ο ίδιος συνθέτης και παράλληλα να ήταν στιχουργός. Αυτό είναι πολύ δύσκολο. Πριν λίγες μέρες μόλις ετοιμάσαμε το τραγούδι για τον Ψαραντώνη «Βουνό είναι ο άνθρωπος», τη συμμετοχή του στο άλμπουμ αυτό, του το έστειλα και μου απάντησε πολύ συγκινημένος ότι του αρέσει πάρα πολύ: «Μπράβο, μπράβο» μου είπε. Και ζήτησε να μάθει ποιος έγραψε τους στίχους. Νομίζω ότι με τους δύο αυτούς δημιουργούς πάει να γίνει το παλιό μοντέλο της ομάδας στιχουργού και συνθέτη, που ο ένας αντιλαμβάνεται τον άλλον, ξέρει τα χούγια του».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Πέρα από τη συγκεκριμένη δουλειά όμως εκτιμώ ότι ο προσεγμένος στίχος τον Έλληνα τον ακουμπάει πάρα πολύ.
«Ο Έλληνας θέλει τα λόγια, θέλει το παραμύθι πρώτα. Είναι κι οι μουσικές που παρασύρουν. Αλλά η μουσική απευθύνεται στο μυαλό , στην ψυχή και στο σώμα. Οι νησιώτες καταλαμβάνονται πρώτα από το ρυθμό, όμως είναι αλήθεια ότι κατά βάση ο στίχος είναι το πρώτο πράγμα που έχει σημασία σε ένα τραγούδι».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Άγγελε, ένα διάστημα της ζωής σου ασχολήθηκες με τα περοδικά, δεν γνωρίζω πόσο είναι αυτό, θα μας το πεις εσύ ελπίζω.
«Ήταν περίπου 2 χρόνια. Και ένα χρόνο πριν με φωνάξανε από το «Δίφωνο» που είχε φύγει ο Μιχάλης ο Κουμπιός για να επιλέγω τραγούδια για τα cd του περιοδικού. Τότε ήμουν στον ΜΙΚΡΟ ΗΡΩΑ, δεν ήμουν κάπου αλλού, αλλά τότε καλό είναι να πούμε ότι το cd καθόριζε και το εξώφυλλο. Κι αυτός που καθόριζε το εξώφυλλο, ουσιαστικά καθόριζε και την κεντρική συνέντευξη. Από κει και πέρα κάνανε μια απίστευτη καφρίλα! Κυνηγούσα για εξώφυλλο τον Βαγγέλη Παπαθανασίου, την εποχή που θέλανε να του γκρεμίσουνε το σπίτι για «πολιτιστικούς λόγους». Ο άνθρωπος προσπαθούσε να πείσει με κάθε τρόπο την κοινωνία ότι ζούσε και στην Ελλάδα, παράλληλα με την Αμερική και εκείνη την εποχή έγραφε και τη μουσική για τον Θεοτοκόπουλο. Βρίσκω την άκρη μέσω ενός δικηγόρου να γίνει συνέντευξη μαζί του, επιλέχθηκε ο δημοσιογράφος που θα την έκανε, όλα καλά μέχρι εκεί. Και πέρα από αυτά του ζητάω να μας δώσει τη ΜΥΘΩΔΙΑ για το περιοδικό, να δοθεί δηλαδή μαζί με το περιοδικό. Υπήρξαν προβλήματα με τη τοπική SONY αλλά από την Αμερική είχαν δώσει το τελικό «οκ». Την επόμενη της κυκλοφορίας, με παίρνει ο δικηγόρος τηλέφωνο και μου λέει ότι δεν το περίμενε από μένα αυτό που έγινε κλπ. Δεν ήξερα φυσικά τι μου λέει! Δεν είχα πάρει το περιοδικό στα χέρια μου ακόμα. Τελικά, είχαν βάλει στο περιοδικό και μια παλιότερη συνέντευξη του Ζήλου που είχε πάρει σε άλλη χρονική στιγμή από τον Παπαθανασίου και προσπάθησαν να τ»του την βγουν». Φυσικά πήγα και παραιτήθηκα αμέσως, απείλησα με ασφαλιστικά μέτρα κλπ. Τότε το ΔΙΦΩΝΟ μου πρότειναν να παραμείνω , και το αναλάβαμε με τον Κώστα Μπαλαχούτη . Μετά από ένα χρόνο, με την αλλαγή ιδιοκτησίας του, ρωτήθηκα από τον Κώστα Γιαννίκο τι θέλω να κάνω μεταξύ ΜΙΚΡΟΥ ΗΡΩΑ και ΔΙΦΩΝΟΥ, απάντησα φυσικά «εγώ κάνω δίσκους».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Προέρχομαι από μια γενιά που αγόραζε το περιοδικό ΔΙΦΩΝΟ γιατί ήξερε ότι αγόραζε κάτι πολύτιμο και προσεκτικά επιλεγμένο και φτιαγμένο. Αποτέλεσμα, να έχουμε μιας συλλεκτικής αξίας αντικείμενο στην κατοχή μας. Σήμερα είναι δύσκολο αυτό, μέχρι του σημείου που αν μια εφημερίδα ή ένα περιοδικό έχει κάτι καλό κάνουμε το σταυρό μας.
«Θα ήθελα να ακούσουμε τα «Κλειδιά» του Κοτονιά και να σου πω μια ιστορία παράλληλα. Μου ζητήθηκε να κάνω ένα δίσκο για τον Παρχαρίδη, ο οποίος είναι ίσως ο καλύτερος Πόντιος τραγουδιστής σήμερα. Μέσα στο υλικό που μου δόθηκε, ήταν και δυο τραγούδια κάποιου που δεν ήξερα, όταν ρώτησα μου είπαν ότι είναι ο Κοτονιάς. Σπάνια να μου αρέσουν δύο στα δύο τραγούδια, οπότε τον κάλεσα να τον γνωρίσω. Μου είπε ότι είναι μέλος του συγκροτήματος «Αρμενιστές» και λέω: πρώτ’ απ’ όλα αλλάζει όνομα το συγκρότημα και δεύτερον με βάση τα τραγούδια του Κοτονιά. Ψάχναμε όνομα, μέχρι που η σύζυγος του Καβαλιεράτου από το συγκρότημα πέταξε το ΜΑΚΡΙΝΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ και λέω αυτό είναι!. Πήρα και την Λίνα Νικολακοπούλου και της είπα είσαι η νονά ... Πράγματι ο τίτλος έπιασε, ο Σάββόπουλος έλεγε του Κοτονιά «Τι ωραίο όνομα!» Είμαι σίγουρος με τον Κοτονιά, αυτός ο τραγουδιστής θα γράψει πολλά και καλά, θα γράψει γενικώς. Την ενορχήστρωση στα «Κλειδιά» την έκανε ο Σπύρος Καβαλιεράτος, από τα ΜΑΚΡΙΝΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ, ακούστηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών και συγκίνησε όλη την Ελλάδα».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Σε μηνιαία βάση πόσα δείγματα δέχεσαι από νέους καλλιτέχνες;
«Έρχονται συχνά μηνύματα για ανίχνευση συνεργασίας, αρκετά έρχονται για μια γνώμη. Αυτό με έχει κουράσει όμως, λες κάτι και τελικά πάει αλλού και βλέπεις την ιδέα σου με άλλα ρούχα. Προτιμώ να είμαι πιο σταθερός πια, να μου αρέσει κάτι πάρα πολύ και να μην εκδηλώνομαι εύκολα.


ΕΡΩΤΗΣΗ: Πριν μπούμε στο στούντιο μου εκμυστηρεύθηκες τη σημασία που έχει για σένα η παραγωγή ενός πολύ σπουδαίου δίσκου της ελληνικής δισκογραφίας, του «Κοντραμπάντο» του Σταμάτη Σπανουδάκη με την Ελευθερία Αρβανιτάκη.
«Ουσιαστικά πρόκειται για την πρώτη μου παραγωγή. Δεν είχα το παρεάκι να με στηρίζει ,να λέω έτσι ή αλλιώς είχα απέναντι μου ένα ολοκληρωμένο συνθέτη τον Σπανουδάκη που με βοήθησε πολύ».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Θέλω να μου πεις για ένα κομβικό -θεωρώ- σημείο της ιστορίας σου, τη συνάντησή σου με τον Μάνο Χατζιδάκι.
«Έγινε με ένα ραντεβού που έκλεισε ο Σαββόπουλος στο Φεστιβάλ της Κέρκυρας, όπου ο Χατζιδάκις ονειρεύεται να κάνει ένα μουσικό διάλειμμα την ώρα που θα συνεδριάζει η Επιτροπή. Και ποιον σκέφτεται; Φυσικά τον Βασίλη Τσιτσάνη, κάτι που δέχτηκε ο Τσιτσάνης αλλά δέκα μέρες πριν την εκδήλωση το ακυρώνει. Ο Χατζιδάκις παθαίνει ένα σοκ, επικοινωνεί με τον Σαββόπουλο, ο οποίος του λέει έχω κάτι να σου προτείνω. Με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει, αύριο μαζευτείτε σε παρακαλώ να παίξετε για ένα ιδιαίτερο καλεσμένο μου. Τον ρώτησα για περισσότερες πληροφορίες και μου είπε τελικά, θα παίξετε για τον Χατζιδάκι. Πράγματι, στην αυλή του σπιτιού του, καλοκαίρι ήταν, παίξαμε, μας άκουσε, χάρηκε πολύ και του λέει του Σαββόπουλου, Ναι Διονύση αυτό είναι και μας κάλεσε να παίξουμε στο μουσικό διάλειμμα των Αγώνων της Κέρκυρας. Από τότε εξελίχθηκε μια φιλική σχέση με τον Χατζιδάκι, με καλεσε και στο περιοδικό Τέταρτο με έπαιρνε τηλέφωνο για να μάθει κάτι κλπ. Ήθελε να κάνει δίσκο στην Σοφία Εμφιετζή και μιλούσαμε γι αυτό. Έτσι απέκτησα το θάρρος κάποια στιγμή να του πω ότι έχω γράψει κάποια τραγούδια. Με ρώτησε αν είναι λαϊκά, του είπα όχι και μου είπε ότι τον ενδιέφεραν. Την άλλη μέρα σπίτι του με την κιθάρα μου εγώ, με βλέπει, μου ζητάει αν θα αφήσω κάποια κασέτα, του λέω δεν έφερα, αν θα μπορούσατε να με ακούσετε, είναι ευκαιρία για μένα. Όντως το έκανε και στο τέλος μου λέει, ναι θα τα κάνουμε. Υπογράψαμε με τον Σείριο, προχωρήσαμε για να τα κάνουμε αλλά τελικά δεν έγινε καμιά δουλειά γιατί ήθελε να αφαιρέσει κάποια εξωστρεφή τραγούδια που δεν ήθελα να συμβεί. Κι έτσι δεν έγινε τότε τίποτα, αυτά ήταν τα «ΡΗΧΑ ΝΕΡΑ».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Εδώ υπάρχει και ένα τραγούδι που οι στίχοι ανήκουν στον Λέοναρντ Κοέν. Τι ιστορία υπάρχει πίσω από αυτό;
«Σε ένα βιβλίο που είχε συγχορδίες, ακόρντα κλπ. για μουσικούς, βρίσκω και κάποιους στίχους του Κοέν τους οποίους όμως δεν τους αναγνωρίζω, έχοντας μια πολύ καλή σχέση με το έργο του συγκεκριμένου. Ψάχνοντας τους ειδήμονες, κανείς δεν ήξερε κάτι και μάλιστα έλεγαν ότι δεν είναι του Κοέν. Όμως βρήκα τελικά ότι πρόκειται για το πρώτο άλμπουμ του Κοέν, όπου έχει γράψει ο ίδιος τους στίχους, ενώ τη μουσική έχει γράψει ο Φιλ Σπέκτορ, ένας εκκεντρικός μουσικός παραγωγός, αλλά εκτός από αυτό. Μετέφρασα τους στίχους αυτούς, έγραψα μουσική σε αυτό το τραγούδι που δεν είχε πατέρα, έστειλα μια επιστολή σε ένα γραφείο που εκπροσωπεί τον Κοέν, μαζί με τη μουσική , την οποία ενέκριναν να ακολουθήσει τους στίχους αυτούς. Έχω στιχουργό λοιπόν τον Λέοναρντ Κοέν, στο τραγούδι «Το ξενοδοχείο».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Φτάνοντας προς το τέλος, νιώθω θα πάμε να συνεχίσουμε αλλού την κουβέντα! Πες μου για το ραδιόφωνο σήμερα, ικανοποιεί τον ακροατή;
«Το ραδιόφωνο σήμερα δεν ικανοποιεί τον ακροατή, ικανοποιεί τον πελάτη του που είναι ο διαφημιστής. Η επιλογή είναι συγκεκριμένη, να μην ενοχλείται το μυαλό του ακροατή, να μην σκέφτεται αν θέλεις».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Βλέπεις μέλλον στο ελληνικό τραγούδι;
«Βλέπω τρομακτική δύναμη να έρχεται. Τα νέα παιδιά μας εκπλήσσουν κάθε φορά, μας στέλνουν μηνύματα, αλλά που θα ακούγονται όλα αυτά. Πιστεύω πάντως ότι υπάρχει μέλλον».


ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι θέλεις να μας πεις για τα ΜΑΚΡΙΝΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ;
«Ο Θοδωρής έχει ένστικτο . Ετοιμάζαμε το δίσκο «ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ». Είχε την ιδέα να διασκευάσει το τραγούδι αυτό που λέγεται «The bright side of life” των Μόντι Πάιθονς. Συμφώνησα με την ιδέα του, έκανε τους στίχους, είχε όμως την άποψη ότι πρέπει να το πουν τραγουδιστές. Του λέω δεν συμφωνώ με την ιδέα, αλλά πες μου ποιον θες. Μου λέει τον Σαββόπουλο, του λέω οκ, πάρε το τηλέφωνο του Σαββόπουλου και προχώρα. Δεν ενδιαφέρθηκε κανένας τελικά. Ολοκληρώθηκε ο δίσκος χωρίς αυτό να έχει μπει. Και του λέω μ’ αφήνεις να το κάνω εγώ; Μου έχει εμπιστοσύνη βέβαια και με άφησε. Και καλώ ηθοποιούς, που την μεθεπόμενη μέρα ήρθαν όλοι. Ο Αθερίδης, που λατρεύει την ταινία των Μόντι Πάιθονς και έγινε λέει ηθοποιός εξαιτίας της, δέχτηκε ευχαρίστως, όπως και ο Σπύρος Παπαδόπουλος, ο Αντώνης Καφετζόπουλος αλλά και ο αυθόρμητος Ψαριανός. Και γράφτηκε σαν από παρέα το τραγούδι, με πολύ κέφι και πολύ χαρά εξαιρετικά»!


ΕΡΩΤΗΣΗ: Φίλε Άγγελε, σε ευχαριστώ πολύ που ήσουν μαζί μας, ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ θα είναι βέβαια συντροφιά του LAVITA RADIO από εδώ και στο εξής, να πηγαίνουμε χέρι χέρι! Περάσαμε μία από τις ωραιότερες βραδιές, δεν ήταν καθόλου δύσκολο με σένα τελικά, σαν να πίναμε καφεδάκι!
«Σοκολάτα κάντην καλύτερα, κι εγώ σας ευχαριστώ πολύ»!

Γιάννης Ταμπάκης

"LA VITA E TRELLA - Ο γητευτής των barαλόγων " - Ο Δημήτρης Λιόλιος στην ΜΕΘΟΔΙΑ - Black Box (18/5)

Είναι κάποιες φορές που χρειάζεται να πάρεις τα πράγματα απλά, θετικά και από την χιουμοριστική τους πλευρά. 

Όχι όμως επιδερμικά.
Κάτι τέτοιο φαίνεται να μας λέει ο Δημήτρης Λιόλιος
στην καινούργια του μουσική παράσταση
"La Vita é Trella" - Ο γητευτής των barαλόγων
που ξεκινάει το ταξίδι της την Παρασκευή 18 Μαίου
στην μουσική σκηνή Μεθοδία - Black Box στον Κεραμεικό.

Πρωτότυπες διασκευές,επιλεγμένα τραγούδια από την δισκογραφία του,
δυνατά beats,μελωδικά blues,funκ και μπαλάντες με ελληνικά και ξένα τραγούδια πέρα από μουσικές ταμπέλες και ρεύματα κάτω από την ενορχήστρωση και ιδιαίτερη ερμηνεία του Δημήτρη Λιόλιου.
Αναπάντεχα σκετς,γρήγορες ατάκες, μια 9μελής ορχήστρα
οι TAHAME ALATAHALASAME, οι Ζαννέτα Καλοσκάμη και Μαρία Παπάζογλου στα φωνητικά και το τραγούδι, καθώς και δύο "δυνατοί" καλεσμένοι όπως
ο Γιώργος Χατζής (Άγαμοι Θύται) και ο Μιχάλης Παούρης
που δεν χρειάζονται περαιτέρω συστάσεις, όλα και όλοι μαζί συνθέτουν αυτήν τη μοναδική μουσική - και όχι μόνο - ατμόσφαιρα.
La Vita é Trella.
Σε μια εποχή που τα παράλογα
έγιναν πιά η καθημερινότητά μας,
η ζωή θα μας δείξει τι είναι λογικό
και τι τρελλό στο τέλος

Ο "ΘΕΑΤΗΣ" - ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΜΕΡΟΣ & ΦΑΝΗΣ ΚΑΒΒΑΔΑΣ

Την Κυριακή 22 Απριλίου 2018, διαβήκαμε την πόρτα στο studio του Lavita Radio, παρέα με τον Γιάννη Ταμπάκη και τον Λευτέρη Μέρο, με ξεκάθαρη αποστολή και πολύ καλή διάθεση. Να παρουσιάσουμε τη νέα δισκογραφική πρόταση του Λευτέρη, με τίτλο "ΘΕΑΤΗΣ", παραγωγής ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΣ.
Ο Λευτέρης, αυτοδίδακτος μουσικός, γράφει μουσική και τραγουδάει για την χαρά της ζωής. Τέσσερα χρόνια μετά το "ΚΑΤΑ ΒΑΘΟΣ" επιστρέφει με τον "ΘΕΑΤΗ".
 meer

Ρώτησα τον Λευτέρη αν είναι πιο ώριμος και ο ίδιος και ο δίσκος του, αν βγαίνουν πια από μέσα του "θεατές" οι ανησυχίες του και αν μετουσιώνονται σε καλές στιγμές, ευχαρίστησης, περηφάνιας ίσως. Εξάλλου του θύμησα ότι συζητούσαμε σχεδόν 1 1/2 χρόνο πριν για το δίσκο αυτόν, μου είπε περίπου 2 1/2 χρόνια πήρε τελικά.
Η συνεργασία του με το φίλο του Φάνη Καββαδά εκτυλίχθηκε όπως είπε ο ίδιος τυχαία, ένα βράδυ ένα μάτσο στίχοι βρέθηκαν στα χέρια του Λευτέρη, προερχόμενα από τον στιχουργό. Άρχισε να διαλέγει πυρετωδώς. Από τότε μέχρι σήμερα μεσολαβούν πολλά, με τον Άγγελο Σφακιανάκη να διαλέξουν φωνές. Και σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν εύκολο, αφού υπάρχουν τραγούδια κομμένα και ραμμένα για τους ερμηνευτές τους, λες αυτό μόνο ο Περίδης, μόνο ο Ψαραντώνης, μόνο ο Μέρος.
Στο δια ταύτα, ο "Θεατής" είναι ιστορίες, είναι έρωτας, είναι ζωή, είναι παιδί, είναι άνθρωπος και θεριό μαζί. Κι ο ίδιος, λες και παρακολουθεί από ψηλά, τον ίδιο του τον εαυτό με τα χίλια πρόσωπα. Ίσως κακομοίρης του καναπέ, ερωτευμένος, βουνό είναι τελικά ο άνθρωπος. Η μελοποίηση των τραγουδιών επίσης ποικίλλει, από ροκ σε παραδοσιακό, σε 9/8, σε απτάλικο, σε βαλσάκι, τι άλλο να ζητήσεις. Από τους δίσκους που τους βάζεις στο cd και τους ακούς μέχρι τέλος.

meroro

Ο "Θεατής", σε βάζει σε σκέψεις, θα πονέσεις να ακούσεις αλήθειες:
Λαγοκοιμάται τ' όνειρο, κοίτα μην το ξυπνήσεις και σου θυμίσει τη ζωή που ξέχασες να ζήσεις... Γροθιά!
"Του χρόνου η σκόνη", τραγούδι που παίχτηκε πολύ από το Lavita Radio σε αποκλειστική μετάδοση. Το τέλος μιας ιστορίας, σε "Σχέδια που δεν τέλειωσαν".
Παραδοσιακά τα"Πουλιά είσαστε όνειρα", με βουκολικό πάθος και κλαρίνο, να προσφωνούνται, "Αφέντες είστε όνειρα κι εμείς οι υπηρέτες".
"Μίλα τα ξαναμίλα τα", ροκ ερωτικό κρεσέντο σε εξομολογητικό στιλ, αλλά με περισσή μουρμούρα στον ίδιο του τον εαυτό, "Κουράγιο μου με κούρασες".
Κι έτσι πάνε όλα, με στίχους που έχουν τη σημασία τους και στήθηκαν αριστοτεχνικά, να βρουν τη μελωδία τους και να έχουν να πουν κάτι. Ειδική μνεία αξίζει να γίνει στον "Ρολογά", το απτάλικο που τραγουδάει ο Ορφέας Περίδης, ένα τραγούδι που βάζει το χρόνο να είναι είναι ίδιος και για παχιές και για φτενές τσέπες. Ο Λευτέρης Μέρος βέβαια, ωρολογοποιός ο ίδιος, έδωσε πολύ προσοχή σε όλο αυτό το περιγραφικό image ενός ρολογά που βλέπει τα πάντα από τον πάγκο του και ξέρει να ξεχωρίζει το "ρολόι του λεφτά" και του "φτωχούλη το ρημάδι".
Το "Τελευταίο ταξίδι" επανήλθε από το 2007, όταν είχε συμπεριληφθεί στο "Ταράζεις τα νερά", ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη που σεβάστηκε απόλυτα ο συνθέτης. Μάλλον τον έχει συνεπάρει και συναισθηματικά, Καρυωτάκης είναι αυτός!. Το "Βουνό είναι ο άνθρωπος", λες και γράφτηκε για τον Ψαραντώνη. Το απογειώνει, το τοποθετεί εκεί που πρέπει, ερμηνεύοντας και δείχνοντας τη δύναμη και την ποταπότητα του ανθρώπου μαζί. Κι εκεί, για το τέλος, η αντίθεση. Από τον Ψαραντώνη και τη βαριά, ηγετική φωνή του, έρχεται η μικρή Ηλέκτρα να τραγουδήσει με το Λευτέρη για ένα "Κόκκινο βαρκάκι". Απόλυτη αρμονία μέσα από ένα αντικαθρέφτισμα.
Η καρέκλα του "Θεατή" μοιάζει ετοιμόρροπη στο φυλλάδιο, να αποσυντίθεται ίσως από τις ιδιοτροπίες των ανθρώπων.
Συνοδοιπόροι στην προσπάθεια του Λευτέρη και του Φάνη είναι οι Μίλτος Πασχαλίδης, Ορφέας Περίδης, Θοδωρής Κοτονιάς, Ευτυχία Μητρίτσα και η Βιολέτα Ίκαρη (β φωνή στο "Θαύμα").. Σε έκτακτη συμμετοχή ο Ψαραντώνης.
Την ενορχήστρωση, την ηχοληψία και τη μίξη υπογράφει ο Νίκος Παπαδόπουλος του Studio Soundflakes.


Τα τραγούδια του CD:
01. Θεατής - Μίλτος Πασχαλίδης
02. Του χρόνου η σκόνη - Λευτέρης Μέρος
03. Πουλιά είσαστε όνειρα - Ευτυχία Μητρίτσα & Θοδωρής Κοτονιάς
04. Μίλα τα ξαναμίλα τα - Λευτέρης Μέρος
05. Νυχτοπούλι - Θοδωρής Κοτονιάς
06. Το θαύμα - Λευτέρης Μέρος
07. Ο Ρολογάς - Ορφέας Περίδης
08. Τελευταίο ταξίδι - Λευτέρης Μέρος (ποίηση Κώστας Καρυωτάκης)
09. Βουνό είναι ο άνθρωπος - Ψαραντώνης
10. Ένα κόκκινο βαρκάκι - Λευτέρης Μέρος & η μικρή Ηλέκτρα


Τα εικαστικά σχεδίασε ο Μπάμπης Κούρτης.
Παραγωγή: Μικρός Ήρως
Διεύθυνση Παραγωγής: Άγγελος Σφακιανάκης


Λευτέρη και Φάνη σας ευχαριστούμε πολύ πολύ!

Κώστας Προβατάς

"Δεν υπάρχει έλληνας συνθέτης που να μην έκανα τραγούδια μαζί του.." : Δημήτρης Χριστοδούλου - αφιέρωμα ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ (Σφίγγα 25/4/2018)

Μπαίνοντας στη Σφίγγα το βράδυ της Τετάρτης 25/4, η εικόνα ήταν αυτή, η ώρα ήταν περίπου 21.30. Η αίθουσα σχεδόν γεμάτη, πρόσωπα που σίγουρα στην εικόνα του πανιού είχαν να θυμηθούν πολλά, αλλά και περίμεναν και πολλά για το βράδυ αυτό. Το τραπέζι μου με περίμενε, οι άνθρωποι της Σφίγγας πολύ γρήγορα, όπως πάντα, μας περιποιήθηκαν και με το παραπάνω. 

20180425 2329441
Και νά σου ο Θανάσης Συλιβός, όλος χαρά αλλά και αγχωμένος. Είπαμε να τα πούμε αργότερα, γιατί η βραδιά ήδη ξεκινούσε, σχεδόν 21.45.
Μπήκε η ορχήστρα, κάθησε τελευταίος ο μαέστρος ο Θανάσης Σοφράς.  Κώστας Παπακωστόπουλος κιθάρα, Βασίλης Δρογκάρης ακορντεόν, Δημήτρης Ρέππας μπουζούκι, Νίκος Καρατζάς κρουστά, Θανάσης Σοφράς κοντραμπάσο. Ενορχήστρωση: Θανάσης Σοφράς.

xristodoyloy theodorakis papadopoulos karnezis1
Η βραδιά ξεκίνησε με ένα 7λεπτο βίντεο (σκληρή δουλειά του Θανάση Συλιβού όπως μου είπε), προσπαθώντας να μοντάρει Θεοδωράκη, Ζαμπέτα, Χριστοδούλου, Μελίνα Μερκούρη να μιλούν για τον δημιουργό. Ο ίδιος έλεγε ότι "δεν γράφω τίποτα για να γίνει τραγούδι", ο Θεοδωράκης εξήγησε τους χρόνους που έκαναν να συνεργαστούν και λόγω της αυτοεξορίας του Χριστοδούλου, ο Ζαμπέτας με το γνωστό του ύφος, εξηγούσε πως του ζήτησε "κανένα τραγουδάκι". Και πως το πήρε στο ουζερί του "Απότσου", διπλωμένο χαρτάκι που έλεγε "Δεν έχει δρόμο να διαβώ"...

20180425 2309131
Ο Νίκος Ανδρουλάκης μας καλησπέρισε πρώτος από τους καλλιτέχνες, ο γιος του σπουδαίου λυράρη Μανώλη, ένας τραγουδιστής "εργάτης" και πάντοτε στο πάλκο, δίπλα σε μεγάλους και ερμηνεύοντας μεγάλα τραγούδια. Ο Νίκος μας ταξίδεψε στις επιτυχίες που γράφτηκαν με τον Μίκη την πρώτη περίοδο, "Καημός", "Βράχο βράχο", "Παράπονο", "Βράδιασε". Λες κι όλοι το περίμεναν, καταχειροκροτήθηκε η επιλογή "Έχει η νύχτα θάνατο", από την ταινία "Ψηλά τα χέρια Χίτλερ" του Ροβήρου Μανθούλη του 1962. Όμως το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε σε άλμπουμ μόλις το 1988, πολύ σπάνια ηχογράφηση με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση (

).

XRI5
Η Σοφία Παπάζογλου, άερινη, μοναδική, πανέμορφη, μας χαιρέτισε με το "Μια καλημέρα είναι αυτή". Βεβαίως, αν προλόγιζα με λίγα λόγια τη Σοφία Παπάζογλου, αφ' ενός θα την αδικούσα, αφ' ετέρου θα έλεγα ότι πρόκειται για μια τεράστια μορφή στο τραγούδι ξεκινώντας από τα 1995 και τον Νίκο Μαμαγκάκη και φτάνοντας μέχρι σήμερα να έχει γυρίσει όλον τον κόσμο και να συνοδεύει σπουδαίες ορχήστρες ή ονόματα μέχρι και του παγκόσμιουστερεώματος. Η συνέχεια λοιπόν έχει ως εξής, με επίσης σπάνιο τραγούδι του δημιουργού, το "ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ"
Παραθέτω από πηγές:
Στη γειτονιά μας υπήρχε και μια ονομαστή μπιραρία. Η γνωστή από το όνομα του ιδιοκτήτη της, Μπιραρία του Μαυρομάτη, στη γωνία Λ. Κωνσταντινουπόλεως και Ιεράς Οδού. Μεγάλη αίθουσα, με κήπο, με φοίνικες, δάφνες, γιασεμιά και αγιοκλήματα.
Περιμένοντας το τρόλεϊ στη Λένορμαν, το μάτι μου έπεσε στο όνομα στο όνομα της στάσης: "Κίκιζα". Κάτι μου θύμιζε, κόλλησα, επεξεργάστηκα την πληροφορία και θυμήθηκα ότι είχα ένα εξαιρετικό βιβλιαράκι για το Μεταξουργείου. "Κίκιζας": το μεγαλύτερο προπολεμικό σούπερ μάρκετ της Αθήνας, τόσο γνωστό που η ευρύτερη αυτή γειτονιά του Μεταξουργείου είχε πάρει το όνομα.
kikizas κίκιζας1kikiza stasi κίκιζας21
Και παρακάτω οι στίχοι από το τραγούδι "ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ" (1967) του ποιητή / στιχουργού (μεταξύ άλλων) Δημήτρη Χριστοδούλου, γεννημένου το 1924 στο Μεταξουργείο, με ερμηνευτή τον Δημήτρη Μητροπάνο.
Στη γειτονιά του Κίκιζα, 
στον Άγιο Κωνσταντίνο, 
για να βρεθώ μιαν Άνοιξη
και τη ζωή και την καρδιά μου δίνω, 
στη γειτονιά του Κίκιζα, 
στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Στου Μαυρομάτη τη γωνιά, 
στη βρύση του Λεμπέση, 
φέρε με, μαύρη μου καρδιά, 
η νύχτα προ- η νύχτα προτού πέσει, 
στου Μαυρομάτη τη γωνιά, 
στη βρύση του Λεμπέση.

XRI11
Η συνέχεια ανήκε στην εξαιρετική Ευτυχία Μητρίτσα. Η Ευτυχία δείχνει την τάση της στο παραδοσιακό τραγούδι, στα λαϊκό-έντεχνο τραγούδι. Άλλωστε έχει τραγουδήσει και πολύ ρεμπέτικο, ερμηνεύοντας Νίνου, Ρόζα ή και Ρίτα Αμπατζή. Παρ' όλ' αυτά μονολογούσα ακούγοντάς την: "Βρε σε κάποια φέρνει πολύ όσο ωριμάζει η φωνή της, ποια είναι, ποια να είναι...". Το τραγούδι όμως με συνεπήρε, μου θύμισε μοναδικές ερμηνείες, που το κορίτσι αυτό μπορούσε να προσφέρει. Το "Κουράστηκα να σε κρατώ"έχει περάσει πρώτα από Καρέζη, μετά από Μπιθικώτση και Φαραντούρη, τραγούδι του 1965, του Μάνου του Λοίζου. Το χειροκρότημα πολύ και πανάξια. Κάπου εκεί καταλάβαινες τη σπουδαιότητα της βραδιάς, καταλάβαινα και τη δυσκολία που συνάντησε ο Θανάσης Συλιβός να διαλέξει, να συντονίσει. Το τραγούδι αυτό, ανέβασε ρυθμό στην αίθουσα που ήταν πλέον ασφυκτικά γεμάτη.
Μέχρι το διάλειμμα, ακούστηκαν πολλά γνωστά τραγούδια, μέχρι του Ζορζ Μουστακί οι πανέμορφες επιτυχίες "Μεσόγειος" και "Μοναξιά", η Σοφία και ο Νίκος ερμήνευσαν μαζί το "Κράτα το φιλί" του Μίμη Πλέσσα, από το "Μια σταγόνα αλάτι" του 1973, θυμίζοντας Καλογιάννη και Πετρή Σαλπέα. Το φινάλε του α' μέρους κινηματογραφικ από τον Νίκο Ανδρουλάκη, "Μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει" του Ζαμπέτα, από τα 1967, στην ταινία "Δημήτρη μου, Δημήτρη μου" με τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ.
Διαλειμματάκι για τα γνωστά, κάτι να αλλάξουν οι παρέες, να χαιρετηθούν, κάτι να ανανεωθούν τα ποτά, μη φανταστείτε πέρασε γρήγορα το "5 λεπτά διάλειμμα" που ανήγγειλε ο Νίκος.
Το β μέρος ξεκίνησε με την Ευτυχία Μητρίτσα στη σκηνή, να μας ενημερώνει ότι ο Θανάσης Σοφράς, εκτός των άλλων υποχρεώσεών στη βραδιά, θα τραγουδούσε κιόλας! Πάμε μαέστρο! Ανοίγει η πενιά του Δημήτρη Ρέππα, χασάπικο για την ταινία "Οι αδίστακτοι" του 1965. Τραγούδι Καζαντζίδης, Μαρινέλλα αλλά και Νίκος Κούρκουλος στο δεύτερο κουπλέ, μπουζούκια έπαιζαν οι Σπύρος Ευσταθίου και ο νέος τότε Χρήστος Νικολόπουλος. Τι τραγούδι! "Ποιος δρόμος είναι ανοιχτός"! Όπως πληροφορούμαστε από την έρευνα των Νίκου Μητρογιανόπουλου, Γιώργου Αθητάκη και Κώστα Χρηστίδη, σχετικά με τις εμφανίσεις του Καζαντζίδη στον κινηματογράφο (έρευνα για λογαριασμό του περιοδικού «Λαϊκό Τραγούδι»-- «Τεύχος 17»), η κινηματογραφική αυτή εκτέλεση του τραγουδιού κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1988 στον δίσκο «Γιάννης Μαρκόπουλος στον Ελληνικό Κινηματογράφο».
Η Σοφία Παπάζογλου ανέλαβε τα τραγούδια του Ζαμπέτα στο δεύτερο αυτό μέρος, εκτός του "Δεν έχει δρόμο να διαβώ" που ερμήνευσε η Ευτυχία. Στο σημείο αυτό, τραγούδι Ζαμπέτα και γυναικεία ερμηνεία, θυμήθηκα ότι εκτός της Μοσχολιού, μια γυναίκα είχε ιδιαίτερη φωνή, με βραχνάδα, με δύναμη,. με βάθος και την έλεγαν Ελένη Ροδά. Εκεί έκλεισα το συνειρμό μου, ποια μου θύμιζε η Ευτυχία Μητρίτσα. Και ακολούθησαν από τη Σοφία "Κοντά στα ξημερώματα", "Τι να φταίει", "Μεσάνυχτα που να σε βρω", τραγούδι που έχουν ερμηνεύσει δυο μεγάλα ντουέτα, Καζαντζίδης & Μαρινέλλα, Τζανετής & Μοσχολιού με την ιδιαιτερότητα ότι άλλαξαν οι βασικές φωνές, ανδρική στην πρώτη περίπτωση και γυναικεία στη δεύτερη. ΤΑ περίφημα "Βουνά και κάστρα" του 1964 επίσης, τελικά πολύς ο Ζαμπέτας! Αλλά και τεράστιος ο Δημήτρης Χριστοδούλου.
Η ατμόσφαιρα σχεδόν εορταστική, υπέροχη βραδιά, υπέροχος κόσμος και υπέροχος χώρος για μια τέτοια εκδήλωση. Και κάπου προς το τέλος ο Νίκος Ανδρουλάκης απλά ξεκίνησε να τραγουδά, ανατριχιάζοντας όλους μας: "Γεννήθηκα σε μια στιγμή", του Λίνου Κόκοτου, μοναδική θύμηση για τον Νίκο Ξυλούρη. "Kαι όταν είπα την αλήθεια όλοι οι δρόμοι κλείστηκαν", στίχος που δείχνει το μεγαλείο του δημιουργού, ενός ανρθώπου που αν και δεν τελείωσε καλά καλά το σχολείο, αποδεικνύει κάθε στιγμή τη δύναμη της θέλησης. Κι όλα αυτά από την εργασάι του σε βιβλιοπωλείο, παιδί μικρό.

20180426 0035361
Οι καλλιτέχνες ήρθαν στη σκηνή όλοι μαζί, τραγούδησε ο κόσμος ξανά και δυνατά για τον "Καημό", για το "Παράπονο", για το "Βράχο". Κι άλλο, κι άλλο, ζήταγε ο κόσμος. Και πάλι με τά από το άλλο θα ζητάγαμε... κι άλλο.
Τα φώτα άναψαν, ο Θανάσης Συλιβός δεν ανέβηκε στη σκηνή που τον ζήτησαν οι καλλιτέχνες και η ορχήστρα, έμεινε κάτω με τον κόσμο να χειροκροτάμε ασταμάτητα, δείγμα ότι κι ο ίδιος το ζούσε, το απολάμβανε. Νομίζω ότι οι πρωτοβουλίες αυτές εντάσσονται στις "καλές πράξεις" Κε Θανάση Συλιβέ, δεν ξέρω πως ανταμείβονται αλλά ξέρω πως γεμίζουν καρδιές και στήθια από περηφάνια και τη χαρά της στιγμής. Από μουσικής - ιστορικής - δημοσιογραφικής αλλά και "ρεπορταζιακής" απόψεως ο στόχος επετεύχθη. Επειδή λατρεύω τη μουσική ιστορία και την αυθεντικότητα των γεγονότων, αυτή η βραδιά μου έδωσε την ευκαιρία να υπερτονίσω στιγμές του ελληνικού τραγουδιού. Ο Δημήτρης Χριστοδούλου αποδεικνύεται τεράστιος δημιουργός, εφάμιλλος όσων έκανε τραγούδια μαζί τους τουλάχιστον... Και όπως έγραψα στον τίτλο την ατάκα του δημιουργού:
"Δεν υπάρχει έλληνας συνθέτης που να μην έκανα τραγούδια μαζί του.."


Πηγές: 1) http://akadimia-platonos.blogspot.gr/2011/11/blog-post_7118.html
2)(http://athensville.blogspot.gr/2010/02/blog-post_10.html
3) «Λαϊκό Τραγούδι»-- «Τεύχος 17»


Για τον LAVITA RADIO (www.lavitaradio.gr,@lavita_radio ακολουθείστε μας και στο twitter)
Κώστας Προβατάς

Subscribe to this RSS feed