Menu

Ακούστε μας από το κινητό σας

mobile logosAmobile logosB

ΒΑΒΕΛ (9)

ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΗΧΟΣ (ένα άρθρο για τον Πανούση)

Ήταν Δεκέμβριος του 1984, νομίζω 3 του μήνα, όταν πέρασα την Πύλη του Στρατοπέδου ΚΕΕΜ της Σπάρτης, για να υπηρετήσω τη θητεία μου.
Ταξίδεψα βράδυ με το τρένο, με είχε πάει ο πατέρας μου στο Σταθμό Λαρίσης θυμάμαι. Φτάνοντας στην Σπάρτη τα ξημερώματα, ήταν βέβαια κι άλλοι που πήγαιναν εκεί, όλοι μαζί κατεβήκαμε, πήγαμε σε κοντινό καφέ που ήταν ανοιχτό, καθήσαμε, γελάσαμε, τα είπαμε. Έτσι κι αλλιώς μας περίμεναν δυο χρόνια "στο χακί".
Κατά το μεσημέρι πήγαμε, υπάρχε λεωφορείο που πήγαινε στο ΚΕΕΜ από το κέντρο της πόλης. Αφού περάσαμε την Πύλη, μάθαμε ότι θα καταταγούμε στο 2ο Τάγμα, Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσύλλεκτων – ΚΕΝ, όπου διεξάγεται η εκπαίδευση των νεοσύλλεκτων του Σώματος.
Περάσαμε από το γιατρό, από την "μπουτίκ" να ντυθούμε, από τον κουρέα όσοι έπρεπε. Η είσοδος των νεοσυλλέκτων έπρεπε να έχει ολοκληρωθεί με τη δύση του ηλίου της συγκεκριμένης μέρας. Μια και ήταν Δεκέμβρης, καταλαβαίνετε ότι η δύση ήταν κατά τις πεντέμιση. Εκείνη την ώρα περίπου, το φως της ημέρας άρχισε να χάνεται, η μεγαλοπρέπεια του στρατοπέδου τυλίχτηκε σε φώτα προβολέων, οι νεοσύλλεκτοι κοίταζαν με δέος πια. Ώσπου από το βάθος του δρόμου, εμφανίστηκαν φώτα δυνατά, από επερχόμενο αυτοκίνητο. Σταμάτησε μπροστά στην Πύλη μια λιμουζίνα της εποχής, άνοιξε η πίσω πόρτα και βγήκε κάποιος με κελεμπία. Οι μυημένοι φώναξαν, "ο Τζίμης...".
Κοιταχτήκαμε και αρχίσαμε να κρυφογελάμε, επαναλαμβάνω οι μυημένοι. Οι υπόλοιποι κοίταζαν ανήμποροι να αντιδράσουν στο θέαμα. Σε αυτούς ανήκε και ένα ανερχόμενο αστέρι του ελληνικού ποδοσφαίου τότε, ο Κυριάκος ο Μπιμπισίδης, ο οποίος μόλις είχε ξεκινήσει την καριέρα του στον Άρη σαν σέντερ φορ. Ήταν από τους πρώτους που γνώρισα και συνδέθηκα στο στρατόπεδο, βλέπετε ήμουν γνώστης των τεκταινομένων στα γήπεδα και μου άρεσε πάρα πολύ το ποδόσφαιρο, ο Κυριάκος βρήκε άνθρωπο να τα λέει.
Με ρωτάει ο Κυριάκος, "ρε Κώστα, τι είναι αυτός;". Του λέω, "φίλε, από Μουσικές Ταξιαρχίες έχεις γνώση;". Μου γνέφει το κεφάλι αρνητικά και συνεχίζει να κοιτάει. Τη χρονιά εκείνη ο Τζίμης και οι Μουσικές Ταξιαρχίες είχαν βγάλει το "Αν Η Γιαγιά Μου Είχε Ρουλεμάν", με το "Γ..... γιατί χανόμαστε", το "Γιαγιά πατίνι" (φωνητικά έκανε η Μαντώ) κλπ.
Δε θα μακρυγορήσω, απλά να πω ότι την ίδια μέρα έφυγε με εκ νέου αναβολή ή οριστική αποστράτευση. Όμως μας μάζεψε σε μια γωνιά και λέει "σας λυπάμαι μαλάκες, θα σας λυπάμαι τα δύο επόμενα χρόνια, ειδικά εσάς που βλέπω τώρα τα πρόσωπά σας. Και θα σας λυπάμαι όσο ζω γιατί γνώρισα σήμερα μερικούς στυλοβάτες του συστήματος". Είπε και το άλλο, "ξέρω ότι οι μισοί δε με ξέρετε και όσοι με ξέρετε δε με χωνεύετε ή θέλετε να με γ.....ετε γιατί έχω το θάρρος να λέω αυτά που πιστεύω. Και για αυτά που πιστεύω τα επόμενα χρόνια θα πληρωθώ πολλά λεφτά κι εσείς θα με χειροκροτάτε και θα με μιμείστε. Αλλά δε με νοιάζει αυτό, μέχρι να πεθάνω θα είμαι πρώτη γραμμή, αυτό να θυμάστε, γεια και χαρά σας παιδάκια με τα χακί τα κωλ...κια".
Τι κι αν πέρασαν 33 χρόνια από τότε, υπάρχουν άνθρωποι που έχουν σκοπό στη ζωή τους και τον υποστηρίζουν σαν σκοπό ζωής, αλλιώς δεν έχει αξία η ατάκα "μέχρι να πεθάνω". Δεν έχει σημασία αν το "Ερωτικό" του Πανούση παραήταν προσβλητικό για την Ορθοδοξία, στην πραγματικότητα έλεγε όσα έχει πει από μέσα του ένας καψούρης αγανακτισμένος, ένας δειλός που θέλει το ταίρι του, που το βρήκε από άλλη "τάξη". Ποια είναι η υποκρισία μας και γιατί όσα λέμε μέσα μας δεν κατακρίνονται το ίδιο. Βεβαίως οι μέρες αυτές θα γίνουν μέρες "Δούρειου Ήχου", όλοι κάτι θα πουν, φίλοι και εχθροί. Μένω με αυτό που υποσχέθηκε ο Πανούσης και το άκουσα με τα αφτιά μου, "... μέχρι να πεθάνω θα είμαι πρώτη γραμμή". Το υποσχέθηκε και το έκανε... Και μάρτυς μου εγώ...

Κώστας Προβατάς

Read more...

FACEBOOK

Ονομάστηκε, εκτός άλλων, μέσο κοινωνικής δικτύωσης.
Αποτελεί, μαζί με άλλα, τον χώρο που όλοι υπάρχουμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.
Πρεσβεύει, ίσως πρώτ' από άλλα, μια ταυτότητα.
Μπορεί, καλύτερα από πολλούς άλλους τρόπους, να είναι άμεσα ή έμμεσα καταλύτης επικοινωνίας ή ακόμα και σχέσης.
Το "φατσοβιβλίο", όπως θα λεγόταν κατά το ελληνικότερον, ξεκίνησε στις 4 Φεβρουαρίου του 2004. Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ ίδρυσε το Facebook ως μέλος του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ. Αρχικά δικαίωμα συμμετοχής είχαν μόνο οι φοιτητές του Χάρβαρντ ενώ αργότερα επεκτάθηκε για την Ivy League (χαρακτηρισμός μιας ομάδας οκτώ ελίτ πανεπιστημίων των ΗΠΑ). Το όνομα της ιστοσελίδας προέρχεται από τα έγγραφα παρουσίασης των μελών πανεπιστημιακών κοινοτήτων μερικών Αμερικάνικων κολεγίων και προπαρασκευαστικών σχολείων που χρησιμοποιούσαν οι νεοεισερχόμενοι σπουδαστές για να γνωριστούν μεταξύ τους. Tο 2005 το δικαίωμα πρόσβασης επεκτάθηκε σε μαθητές συγκεκριμένων λυκείων και μέλη ορισμένων μαθητικών κοινοτήτων, ενώ το 2006 η υπηρεσία έγινε προσβάσιμη σε κάθε άνθρωπο του πλανήτη που η ηλικία του ξεπερνούσε τα 13 χρόνια.
Ο αντίκτυπός του, πλέον τρομακτικός. Στην κοινωνική ζωή, στην υγεία, στην πολιτική ακόμα.
Στην αρχή ήταν ένα παιχνίδι για όλους, σύνδεση με τους φίλους, ανεβάζουμε όμορφες στιγμές, φωτογραφίες, επικοινωνούμε γρήγορα μέσω των μηνυμάτων στον messenger, τέλεια!
Όποιος μπήκε μπήκε όμως... άφησε το στίγμα του, ακόμα κι αν διαγράψει το προφίλ του. Κάτι σαν στάμπα...
Ένας φίλος χώρισε λόγω του Facebook, κάποιος άλλος όμως βρήκε δουλειά, ένας τρίτος είχε πάει στο Gay Parade -για να δει λέει- και μόστραρε πρώτη μούρη. Μια άλλη λέει ότι "ψάχνει γυναίκες, μόνο γυναίκες", άλλη δηλώνει "δε μιλάω σε αγνώστους, μη μου στέλνετε μηνύματα", επίσης ένα παιδάκι ζήταγε άλλα παιδάκια να παίξουν (?).
Τι καταλάβατε από όλα αυτά? Τα προφανή μάλλον, ότι όλα τα παραπάνω ισχύουν και άσε τον κόσμο να κάνει την πλάκα του μωρέ...
Όλα τα παραπάνω όμως μπορούν να "στηθούν", να δημιουργούνται για "δόλωμα", όπως το τελευταίο με το παιδάκι 10 ετών, Βασιλάκης λέει, που ψάχνει φίλους, να γνωριστούν και να παίξουν. Είπατε κάτι; Κακώς; Φταίει η οικογένεια; Μάλλον συμφωνώ, αλλά άντε και η οικογένεια απαγορεύει την κοινωνική δικτύωση, μέχρι πότε θα γίνει αυτό... Γνωρίζεις κάποιον ή κάποιαν που σε ενδιαφέρει, σου λέει δώσε μου facebook. Κι εκεί αρχίζουν άλλα, διότι έχεις περάσει μέσα εκεί παλιές φωτογραφίες, πληροφορίες κλπ. Όσα και να κρύψεις, πάντα κάτι υπάρχει.
Από την άλλη διακόπτεται μια σχέση, οποιασδήποτε κατάστασης, φιλική ή ερωτική. Διαγραφή, block, νεύρα, πόνος κι οδυρμός.
Βασική παράμετρος της ζωής μας όμως, διαγραφή από τους φίλους. Και block, να μην ξαναδείς τίποτε δικό μου. Λες και οι συμπαραμαρτούντες σχέσεις, κοινές γνωριμίες π.χ. δε θα δώσουν πληροφορίες. Αλλά αυτό αργότερα. Τι είναι το blockάρισμα σαν ενέργεια; Που αποσκοπεί; Γενικότερα, να συνδεθώ με τα πρώτα που έγραψα, πόσο επηρεάζει τη ζωή μας πλέον το φατσοβιβλίο;

Πριν 32 χρόνια αν τα έχω μετρήσει καλά, το θέμα της έκθεσης στις πανελλαδικές ηταν η μοναξιά. "Οι στέγες των σπιτιων ειναι τόσο κοντά" κλπ. έλεγε το θέμα. Αφού ήρθαμε στο σήμερα, αναπτυχθήκαμε τεχνολογικά τόσο, που να επηρεάζεται η δυνατότητα (επαναλαμβάνω δυνατότητα) να πάμε στο διπλανό σπίτι, στο γείτονα, στο φίλο. Αποστολή μηνύματος, κλειστά τα στόματα που λέει και το τραγούδι.
Τα χέρια είναι το νέο στόμα, τα ίδια χέρια θα γράψουν αργότερα εκνευριστικά, θα συμπλακούν, ίσως θα ματώσουν. Μα ναι, η γραφή δεν είναι λόγος, η γραφή δεν έχει γλώσσα. Κι αν δεν βάλεις κάπου κόμμα, χάσαμε πατριώτη, εκτός από το κορμί και τον μπούσουλα. Άσε αυτό το ωραιότατο Τ9 που αφήνει να φεύγουν μαργαριτάρια μέχρι εκνευρισμού.
"Πιο πολλή η μοναξιά", προτείνω να γίνει το τραγούδι του Πάριου, αν βαρεθείτε κάντε κανένα Poke, σκουντήξτε τον / την! Σιγά μην πονέσει όμως, μη χάσει την ισορροπία του / της.
Διαγραφή και blocking, μέσα τιμωρίας και μαρασμού, κοινωνικός αποκλεισμός, εικονική εξορία, bulling με έναν άλλον τρόπο. Διότι τα άπλυτά μας, που μέχρι πριν λίγο τουλάχιστον τα είχαμε στο ροζ, βγήκαν στη φορά, καιρός είναι για διαπόμπευση.

Η άλλη χρήση της δικτύωσης όμως:

«Είδα να της σκίζουν τα ρούχα και να πέφτουν πάνω της» δηλώνουν ανυποψίαστοι χρήστες του κοινωνικού δικτύου που «έπεσαν» πάνω στο έγκλημα και το ανέφεραν στην αστυνομία
Σοκ έχει προκαλέσει στην Σουηδία η είδηση πως τρεις άντρες βίασαν μια νεαρή κοπέλα και μάλιστα μετέδωσαν το έγκλημα ζωντανά στο facebook!

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ: ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ FACEBOOK ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΟΥΣΕ ΓΙΑ ΕΠΙΔΟΞΟ ΒΙΑΣΤΗ ΣΤΗ ΔΑΦΝΗ!

Και για να το διασκεδάσουμε και λίγο: Πως θα ήταν το facebook στην αληθινή ζωή? Check!

Υ.Γ. Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 23.00 για δύο ώρες σας περιμένω στο www.lavitaradio.gr, στην ραδιοφωνική εκπομπή Οδός Ονείρων, σεργιάνι στο ελληνικό τραγούδι, όπου θυμόμαστε και μαθαίνουμε από την Ιστορία του Ελληνικού Τραγουδιού. Για επικοινωνία μέσω chat, ελάτε στο www.lavitaradio.gr/chat.html!

Read more...

Που 'σαι Θανάση...

Οι φίλοι και συνεργάτες μου στην πολύπαθη εσχάτως Μάνδρα (είναι πολλοί, πάρα πολλοί), μου λέγανε την Πέμπτη 15 Νοεμβρίου που πήγα στην περιοχή, την οργή τους, τον καημό τους, μου εξηγούσαν το δέος τους για τα φαινόμενα αλλά και την πικρία τους.
Κοίταζα γύρω μου και δεν πίστευα ότι δεν υπήρχε η μάνδρα με τα αυτοκίνητα του ενός, είχε χαθεί ο γιος του συνεργάτη μου του με το φορτηγό (δεν έχει βρεθεί καν), κάποτε υπήρχε στο σημείο ένα εργοστάσιο με χρώματα και βερνίκια που τώρα απλά είναι μια άμορφη μάζα.
Έκανα μια χαζή ερώτηση, έτσι αισθάνθηκα όταν την έκανα στα παιδιά που μαζευτήκαμε για 2 λεπτά εκεί και βλέπαμε τους πυροσβέστες κια τις μονάδες ΕΜΑΚ να επιχειρούν.
"Ρε παιδιά, ο Θανάσης? Τι έγινε ο Θανάσης?"... όπου Θανάσης ο σκύλος της μάνδρας, ο τεμπέλης που βαριόταν και να γαυγίσει όταν έβλεπε ξένο αλλά ήταν πρόθυμος να δεχτεί το χάδι του.
"Κώστα, δε λείπει μόνο ο Θανάσης, δεν υπάρχει κατοικίδιο σε άγνωστη ακτίνα, μη λέμε ότι χάθηκαν μόνο άνθρωποι".
Το φαρμακείο της γυναίκας ενός φίλου διαλυμένο, ο Χ. έξω από το ερείπιο σε ένα σκαμπό λερωμένο, να κάθεται και να κοιτάει το κενό. Μου λέει, "ότι έμεινε θα γίνει πλιάτσικο, θα πλακώσουν οι φατρίες της περιοχής να τα πάρουν όλα αν δεν περιφρουρήσει η Αστυνομία. Εγώ δεν φεύγω από εδώ απόψε, όποιο τσογλάνι τολμήσει θα το φάω ζωντανό...". Τα μάτια του κόκκινα, από κούραση ή θυμό, δεν είμαι σίγουρος. Μάλλον κι από τα δύο.
Όλοι οι παραπάνω, χαρακτήρες και φιγούρες μιας κοινωνίας που έχουν φτιάξει οι ίδιοι με τη δουλειά τους, οι πατεράδες τους, ίσως κια παλιότεροι. Κανείς ποτέ δεν ασχολήθηκε, όπως και στο Πέραμα, στο Κερατσίνι και τη Νέα Πέραμο πως ξεφυτρώνανε σπίτια (ο Θεός να τα κάνει τις παλιές δεκαετίες), που βρέθηκαν όμως σιγά σιγά να νομιμοποιούνται. Νομιμοποίηση δε θεωρώ τα χαρτιά, θεωρώ την ύπαρξη συγκοινωνίας, την ύπαρξη ρεύματος και ύδατος, τις κοινωνικές υπηρεσίες.
Εύλογο το ερώτημα, μια οντότητα, ένας Δήμος (άρα με κρατική έγκριση οντότητα, από το 1946 αυτόνομος), τι προσφέρει σε αυτούς που πληρώνουν (πολλά πρέπει να σας πω στη συγκεκριμένη περιοχή) για τα απολύτως εννοούμενα, την πρόληψη δηλαδή? Γιατί εν έτει 2017 η κρατική Βαβέλ δεν είναι ικανή ούτε για την αποκατάσταση?
Γράφω Σάββατο 18/11, από τη Δευτέρα το βράδυ πιάνει χειμωνιάτικος καιρός, πέφτει η θερμοκρασία κάπου 10 βαθμούς.
Όλοι οι παραπάνω λοιπόν, κάτοικοι μιας μικρής κοινωνίας, ενός χαμηλού επιπέδου του Πύργου της Βαβέλ, μετρούν πληγές. Οι βάσεις είναι πάντα δυνατές και τα θεμέλια τους, είναι οι ίδιοι άνθρωποι που δε φοβούνται να εργαστούν και να παράξουν έργο. Ήταν πάντα δυνατοί, θα παραμείνουν δυνατοί, θα γίνουν πιο αποφασιστικοί, θα τιμωρήσουν όταν πρέπει.
Κι εγώ απλά έφυγα με σκυμμένο το κεφάλι σιγοτραγουδώντας: "Που 'σαι Θανάση..."

Κώστας Προβατάς

 
Read more...

Ένας σύγχρονος Γιάννης Αγιάννης

Μία ιστορία που μοιάζει να έχει βγει από το μυθιστόρημα του Βίκτωρος Ουγκό με έναν 70χρονο παππού σε ρόλο Γιάννη Αγιάννη, έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην κυπριακή κοινωνία. Ο 70χρονος συνελήφθη, έχοντας κλέψει από υπεραγορά στη Λάρνακα ένα κοτόπουλο αξίας 6.40 ευρώ, προκειμένου να δώσει φαγητό στο διαβητικό εγγονάκι του. Τώρα, καλείται να πληρώσει πρόστιμο ύψους 250 ευρώ!

Όπως εξήγησε ο ηλικιωμένος στο δικαστήριο, αναγκάστηκε να κλέψει το κοτόπουλο, επειδή είχε καθυστερήσει να σταλεί η σύνταξή του και δεν είχε χρήματα για να αγοράσει φαγητό στο εγγονάκι του, το οποίο βρίσκεται υπό την προστασία του.

«Ήταν μια στιγμή ντροπής για μένα. Αναγκάστηκα και έκλεψα, γιατί δεν πληρώθηκα τη σύνταξή μου. Λυπόμουν να μείνει νηστικό το παιδί» ανέφερε, μεταξύ άλλων, στο δικαστήριο ο ηλικιωμένος, ο οποίος παραδέχθηκε την ενοχή του. Ωστόσο, το δικαστήριο δεν έδειξε να συγκινείται από την τραγική κατάσταση του ηλικιωμένου.

Το περιστατικό συνέβη σε γνωστό σούπερ μάρκετ της Λάρνακας και τον 70χρονο αντιλήφθηκε υπάλληλός της, ενώ πολίτες καλούν σε μποϊκοτάζ της συγκεκριμένης υπεραγοράς, σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Ο Γενικός Εισαγγελέας θα ζητήσει από τον πρόεδρο Αναστασιάδη να δώσει χάρη στον συνταξιούχο, ενώ θα ζητήσει και διαγραφή του προστίμου.

Πάμε για τις απορίες του Πύργου της Βαβέλ:

α) οι πολίτες θα έκαναν το ίδιο αν το κοτόπουλο το έκλεβε από το σπίτι τους ο 70άχρονος;

β) η πράξη σαν πράξη οφείλει να τιμωρηθεί;

γ) η ενέργεια του Εισαγγελέα αναγνωρίζει ενδόμυχα την κακή οργάνωση της κυβέρνησης;

Εάν συνεχίσω ή σας ρωτήσω θα βρεθούν κι άλλες απορίες, οπότε πάω στην ουσία.

Ποτέ στην Ιστορία δεν έπαψαν περιστατικά σαν αυτό, εξάλλου το μυθιστόρημα του Ουγκό δεν είναι εφεύρεση, εμπνεύστηκε από το υπαρκτό πρόσωπο Φρανσουά Ευγένιο Βιντόσκ, ο οποίος κατείχε την ιδιότητα τόσο του αστυνομικού, όσο και του εγκληματία

Σκέφτηκα στην παραπάνω ιστορία τους χαρακτήρες του διηγήματος και να δώσω και κάποια θέση στον Ιαβέρη, έτσι ας πούμε υπεύθυνος σύμφωνα με τον νόμο και απέναντι στον νόμο, αυτός που προσπαθεί να αποκαταστήσει τη νομιμότητα.

Κατά βάθος τον συμπαθώ, κάνει τη δουλειά του υπεύθυνα και με πάθος, και όπως αποδεικνύει στο τέλος, έχει και αισθήματα, και συναισθήματα. Δεν είναι κακός. Ούτε ο Αγιάννης είναι κακός. Προσπαθεί να ξεφύγει με ένα καρβέλι ψωμί. Ο ένας χωρίς τον άλλο δεν έχουν καμιά αξία, δεν μπορούν να εμπνεύσουν παρά συναισθήματα ανάξιά τους, ο ένας κατά συνθήκην κλέφτης (στην περίπτωσή μας στην Κύπρο μόνο κατά συνθήκην) ο άλλος είναι ο νόμος. Μαζί όμως κάνουν εκατομμύρια άλλους να δούν τη ζωή με άλλο μάτι, από άλλη γωνία, να είναι μιά ο ένας μας και μιά ο άλλος, γιατί όλοι γινόμαστε συχνά ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ είτε γιατί το αξίζουμε είτε γιατί το ανεχόμαστε...

Υ.Γ. Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 23.00 είμαι κοντά σας με την "Οδό Ονείρων" για 2 ώρες, μόνο από τον www.lavitaradio.gr

Μπορούμε να τα λέμε και στο chat της εκπομπής www.lavitaradio.gr/chat.html

Read more...

Η Κοινωνική Βαβέλ

Διαβάζω στο σαββατιάτικο ΒΗΜΑ (4/11/2017)
H χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας που επέβαλαν οι δανειστές της Ελλάδας φταίει για τη δημιουργία μιας νέας κατηγορίας εργαζόμενων φτωχών, γράφει το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel.

«Πρόκειται για τους "working poor", νέοι σπουδασμένοι και με προσόντα, αλλά με αποδοχές που μόλις φτάνουν για να καλύψουν το φαγητό τους. Οι άνθρωποι στους οποίους αναφέρεται το δημοσίευμα έχουν ονοματεπώνυμο. Είναι η ......, 24 ετών, μπαργούμαν με σπουδές στις γλώσσες και στη λογοτεχνία, ο ........, 27 ετών, καθηγητής Αγγλικών, με 25 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αλλά με αποδοχές 15 ωρών και ο ...., 30 χρονών, εργαζόμενος σε φαστφουντάδικο, με σπουδές στην Φυσική Αγωγή».

«Η χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας επέφερε ακριβώς το αντίθετο από το σκοπούμενο», επισημαίνει στο δημοσίευμά του το περιοδικό. «Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα, γνωρίζοντας ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι». To Spiegel σημειώνει: «Παρόλα αυτά η μεγάλη κραυγή των εργαζομένων φτωχών δεν ακούστηκε, επειδή ειδάλλως οι ευκαιρίες για μια έστω κακοπληρωμένη δουλειά θα μειώνονταν. Και μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι πάντα καλύτερη από την ανεργία».
Όπως εκτιμά το Spiegel «το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει τόσο λίγα που μόλις τούς φτάνει για να ζήσει. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερα από το μέσο μισθό… Ο κίνδυνος, ακόμη και με σταθερή εργασία, να συγκαταλεχθεί κανείς στους φτωχούς στην Ελλάδα είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην ΕΕ».
Το άρθρο κάνει και σύγκριση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα σε ότι αφορά στο κόστος ζωής. «Για παράδειγμα, στο Βερολίνο οι τιμές για προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης είναι μόλις 14,5% υψηλότερα από ότι στην Αθήνα, παρά το ό,τι στη γερμανική πρωτεύουσα η αγοραστική δύναμη είναι 117%».

Δεν μπαίνω στα οικονομικά θέματα του 21ου αιώνα, αν και δε χρειάζεται να είσαι Οικονομολόγος για να το κάνεις. Πιστεύω μάλιστα ότι οι Οικονομολόγοι σήμερα είναι μια από τις πολύ κακές Επιστήμες για τον άνθρωπο και την εργασία. Θα μου πείτε, πως μπορεί να εξελιχθεί ο κόσμος σήμερα χωρίς Οικονομικές Επιστήμες. Μακρά κουβέντα...
Ιστορικά, στην Βαβέλ της Ανθρωπότητας, πάντοτε υπήρχαν πατρίκειοι και πληβείοι, αφέντες και δούλοι, πλούσιοι και φτωχοί.

Η Αρχαία Ρώμη μοιάζει να είναι σήμερα το μοντέλο του 21ου αιώνα. Στην αρχαία Ρώμη έβρισκε κανείς 3 τάξεις αρχικά, τους πατρίκιους (εύποροι), τους πελάτες (αποδεκτοί μεσαίοι) και τους πληβείους (φτωχοί, χωρίς δικαιώματα κλπ.). Σιγά σιγά οι πελάτες αφομοιώθηκαν στα κάτω επίπεδα των πατρικίων, τουλάχιστον όσοι μπόρεσαν και είχαν τη δυνατότητα ή τις διασυνδέσεις να το κάνουν. Μήπως το ίδιο δεν γίνεται σήμερα με την εξαφάνιση ουσιαστικά της μεσαίας τάξης? Αυτός ο διαχωρισμός στην αρχαία Ρώμη, είχε και έναν δεύτερο, προερχόμενο από τη στρατιωτική θητεία. Τους συγκλητικούς (αντίστοιχοι των πατρικίων ή και οι ίδιοι), τους ιππείς (ξεκάθαρα η μεσαία τάξη που γινόντουσαν μετά τη θητεία έμποροι μεσαίας δυναμικότητας) και οι προλετάριοι, κατώτερη τάξη χωρίς δικαιώματα και χωρίς δυνατότητα στράτευσης (σχεδόν ατιμωτικό).
Στη μαρξιστική θεωρία ο προλετάριος ήταν ο ανθρωπος που ανήκει στην τάξη των μισθωτών εργατών, ζει μόνο από το μεροκάματό του και δεν μπορεί να ελέγξει τα μέσα παραγωγής

Στη νουβέλα του Τολστόι "Αφέντες και δούλοι", είναι τοποθετημένο ένα πρόβλημα που θα πάρει αργότερα την πρώτη θέση σ΄όλη την πνευματική δημιουργία του δημιουργού: η αναγέννηση των ανθρώπων εκείνων, που ενώ ανήκουν στις προνομιούχες τάξεις, αντιλαμβάνονται την κοινωνική αδικία, την ηθική ποταπότητα και την ψευτιά του περιβάλλοντός τους

Στο μυθιστόρημα του "Πλούσιοι και Φτωχοί", ο Γρηγόριος Ξενόπουλος προσπαθεί να απαντήσει ένα φλέγον ερώτημα: Υπάρχουν "εκ γενετής" φτωχοί και πλούσιοι, και ποιο είναι το χαρακτηριστικό που διαχωρίζει τις δύο αυτές "ράτσες" ανθρώπων; Μπορεί το χάος που τους χωρίζει να γεφυρωθεί, φερ' ειπείν μέσω του σοσιαλισμού; Ή είναι καταδικασμένος αυτός που γεννιέται "αρνί" (πράος, τίμιος, ειλικρινής) να παραμείνει για πάντα φτωχός, ασήμαντος και περιφρονημένος, βορά στους "λύκους" της κοινωνίας (τους αδίσταχτους, τους εκμεταλλευτές, τους "κεφαλαιοκράτες")

Σε κάθε περίπτωση οι σκεπτικιστές λογοτέχνες παίρνουν εικόνες από την βαβελική αλλά και άνιση ιστορία της Ανθρωπότητας, αναλύουν ένα φαινόμενο διαχωρισμού μιας ίδιας ράτσας ζώων, αυτής που ο Όργουελ στη "Φάρμα των ζώων" έκλεισε με τη φράση "Όλα τα ζώα είναι ίσα, αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα". Κρατώ τη φράση από το βιβλίο, μη ασχολούμενος με το συνολικό περιεχόμενο της αντισταλινικής άποψης του συγγραφέα.

Και επειδή ο www.lavitaradio.gr είναι κατά κύριο λόγο ένας μουσικός διαδικτυακός σταθμός και η ιστοσελίδα του εκεί αναφέρεται, όπως σε κάθε άρθρο έτσι και σε αυτό θα προσπαθήσω να εντάξω κάποια "προσομοιώδη" (αδόκιμος όρος) τραγούδια της ελληνικής μουσικής σκηνής στο άρθρο.

Πρώτος και καλύτερος, τα λεφτά δε βγαίνουν, Λουκιανός Κηλαηδόνης - Κάπου την έχουμε πατήσει

TkYmlaXpmuA">TkYmlaXpmuA" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344">


ο Γιώργος Νταλάρας δια χειρός Μάνου Ελευθερίου και μουσικής σύνθεσης Στάυρου Κουγιουμτζή - Οι ελεύθεροι κι ωραίοι


ο Μπιθικώτσης στην ποιητική ανατριχίλα του Οδυσσέα Ελύτη, μουσική Μίκης Θεοδωράκης - Ένα το χελιδονι

7biQLcP5CHg">7biQLcP5CHg" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344">

ο μεγάλος κι αξέχαστος Νίκος Ξυλούρης στη σύνθεση του Ξαρχάκου και σε στίχους Βασίλη Ανδρεόπουλου - Αυτόν τον κόσμο τον καλό


Αεροπλάνα και βαπόρια, Μαλαματένια λόγια, η Φάμπρικα κλπ. κλπ.

Κώστας Προβατάς

Υ.Γ. Κάθε Δευτέρα βράδυ στις 23.00 και για 2 ώρες διαλέγουμε από τη "Μουσική Ελληνική Ιστορία" πολλά τραγούδια, ενταγμένα στην εκπομπή του www.lavitaradio.gr "Οδός Ονείρων".
Μπορούμε να τα λέμε και στο chat της εκπομπής www.lavitaradio.gr/chat.html

Read more...

Πορτοκαλάδα από πορτοκάλι?

Η διαχρονική σκηνή του ελληνικού κινηματογράφου με τον Νίκο Σταυρίδη και τον Γιάννη Γκιωνάκη (θρυλικός Μπρίλης!), να προσπαθούν να συνεννοηθούν. Βεβαίως ο Μπρίλης ήταν υπαρκτό πρόσωπο, γύριζε ανάμεσα στα καμαρίνια των ηθοποιών και τον αγαπούσαν όλοι, μέχρι κι ο Σακελλάριος που ήταν ο σκηνοθέτης στα "Κίτρινα γάντια".

Πάμε τώρα... πόσες φορές σας έχει συμβεί κάτι παρόμοιο; Σίγουρα κάτι θα μου πείτε κάτι, οτιδήποτε. Ακόμα κι αυτό που δεν είναι σίγουρο, μάλλον δεν είναι ιδιαίτερα αντιληπτό ή όχι κοινά αντιληπτό. Τι θέλω να πω με αυτό; Πως όλοι μας αντιλαμβανόμαστε με τον τρόπο που σκεπτόμαστε και μάλιστα εκνευριζόμαστε επειδή ο συνομιλητής μας δεν μας καταλαβαίνει... Βαβέλ!

Και κάπως έτσι βγήκαν τα σοφά λόγια του λαού:
"Πουλάει τρέλα", "Διάλογος κωφών", "Συνεννόηση μπουζούκι", "Άρτζι μπούρτζι και λουλάς" και πολλά πολλά άλλα.
Το "Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα", ίσως η χαρακτηριστικότερη πρόταση για την περιγραφή της ασυναρτησίας.
Σύμφωνα με ιστορικές μαρτυρίες, η πραγματική μορφή της φράσης είναι: “Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή καν’ έλα”, που σημαίνει: έρχομαι από την Κωνσταντινούπολη και σε προσκαλώ να έρθεις στην κορυφή.
Αποτελούσε μήνυμα των Σταυροφόρων, όταν επέστρεφαν από την κατακτημένη πλέον Κωνσταντινούπολη και καθόριζαν ως σημείο συνάντησης τους την κορυφή του λόφου.

Ο θρυλικός Β-Β Βασίλης Βασιλειάδης έγραψε την μεγάλη επιτυχία για τη Λίτσα Διαμάντη, "Πάλι τρέλα πουλάς", ενώ στα σημερινά χρόνια ο λαϊκός συνθέτης και τραγουδιστής Χάρης Κωστόπουλος απλά δημιούργησε κι ένα "Πουλάω τρέλα".

Με λίγα λόγια φίλοι μου, αυτό το "δεν καταλαβαινόμαστε" ή το "Πότε έτσι, πότε γιουβέτσι", αποδεικύεται να είναι και τρόπος συμπεριφοράς, διαχείριση καταστάσεων, μέτρο αντίληψης κλπ ωραία.
Και η Βαβέλ συνεχίζεται...

Κώστας Προβατάς

Υ.Γ. Και μην ξεχνάτε κάθε Δευτέρα βράδυ στις 23.00 και για 2 ώρες, από το www.lavitaradio.gr, πολύ τραγούδι από την Οδό Ονείρων. Συντονιστείτε μαζί μου να τα λέμ και στο chat, μπας και τελικά καταφέρουμε να... καταλαβαινόμαστε!

Read more...

Σταυρόλεξο, μια Βαβέλ για πολλούς ανθρώπους

Βαβέλ γνώσεων, ασχολία λόγω βαρεμάρας, ελέυθερος χρόνος, πολλές ερμηνείες.
Ο ειδικός αυτός έντυπος τύπος "πνέει τα λοίσθια" στην Ελλάδα, οι λόγοι διάφοροι, κρίση, ίντερνετ, μεγάλο επιχειρηματικό ρίσκο και τέλος ελάχιστοι επαγγελματίες του χώρου να βρίσκονται ακόμα στην "αλάνα", στην "αρένα".
Το έντυπο σταυρόλεξο παγκοσμίως έχει έναν αιώνα και κάτι ζωής (1913), γεννημένο στη σημερινή του μορφή στην Αμερική.
Μετά από μια δεκαετία είχε γίνει μόδα, ενώ στον πόλεμο του Βιετνάμ στρατολογήθηκαν κρυπτογράφοι που είχαν δυνατότητα να λύνουν γρίφους. Καθώς τα χρόνια πέρασαν, ξετυλίχτηκε η Βαβέλ των σταυρολέξων, αναδεικνύοντας τα είδη που όλοι ξέρουμε σήμερα, κλασικά, σκανδιναβικά, ιταλικά, κρυπτογραφικά, ειδικά, δύσκολα, εύκολα, με εικόνες κλπ.

Ακόμα και στίχο για τραγούδι κόσμησε το σταυρόλεξο για τα Καλουτάκια! "Σταυρόλεξο είναι η καρδιά σου", εν έτει 1950!
"... είσαι σταυρόλεξο σωστό μην το ξεχνάς,
οριζοντίως και καθέτως με παιδεύεις..." και ακόμα
"θα μείνεις άλυτο σταυρόλεξο εσύ,
μ' άσπρα και μαύρα ένα σωρό τετραγωνάκια", σούπερ ταγκό της εποχής!

"Στο σταυρόλεξο του έρωτα και φέτος θα χαθούμε οριζοντίως και καθέτως", τραγούδησε ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου το 2009 δια χειρός Άλκη Αλκαίου.

"Σταυρόλεξο, η σκέψη σου, στις λύσεις πέφτω έξω,
Αινίγματα, οι λέξεις σου, Που ακόμα να μαντέψω", του 2010 με την Ελένη Φουρέιρα

Οπότε αφού οι δημιουργοί στίχων έβρισκαν ρίμες για τραγούδια, φανταστείτε πόσο αναλογικά ξετυλίχτηκε και η Βαβέλ των δημιουργών των σταυρολέξων, με ανταγωνιστικό κριτήριο εκτός των εγκυκλοπαιδικών λέξεων που όλο και δυσκόλευαν τους λύτες, τις επεξηγήσεις, τους ορισμούς των λέξεων προς εύρεση (λημμάτων).
Ένας δημιουργός πρέπει (και οφείλει) να είναι ευφάνταστος, να "βλέπει" μια λέξη, να της δίνει εξηγήσεις και να της δίνει ζωή. Εξάλλου, η ελληνική γλώσσα βρίθει λέξεων και ερμηνειών.

Π.χ. Βαβέλ = Πύργος των Γραφών, αλλά και Βαβέλ = ασυνεννοησία, αλλά και Βαβέλ = Παλιό κόμικ περιοδικό κλπ. κλπ.
Δοκιμάστε με λέξεις, δώστε φαντασία και δώστε τους μια ερμηνεία, π.χ. ποτήρι, μολύβι, χαρά, παιδί... απλά δοκιμάστε!
Και θυμηθείτε πως το σαράκι, τρώει ξύλα και... καρδιές! Το e-mail μας Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. για όσα έξυπνα βρείτε!

Κώστας Προβατάς

Read more...

Η Βαβέλ του... μαλάκα

Η πρώτη εμφάνισή της λέξης στο γραπτό λόγο εντοπίζεται -έως τώρα- το 1888, σε μετάφραση κειμένου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Εστία και ήταν απόδοση του γαλλικού ramolli («ραμολί», «ραμολιμέντο» από τα ιταλικά). Άρα του «γεροξεκούτη», που σήμερα είναι η απόλυτη αντιστοίχιση του «ραμολί».

Όπως και να έχει, ο «μαλάκας» είναι η πιο γνωστή λέξη στην υφηλιο σήμερα, αναγνωριζόμενη ως απόλυτα ελληνική. Και για την ειρωνεία, είναι όρος Π.Ο.Π., ούτε η φέτα δεν τα καταφέρνει τόσο καλά!
Η ελληνική γλώσσα, ως εν δυνάμει εξαιρετικά πλούσια και από τις “veritable” Βαβέλ, έβαλε τη λέξη δίπλα σε άπειρες φράσεις της καθομιλουμένης κυρίως, ώστε να δώσει έμφαση στον χαρακτηρισμό. Ιδού το αποτέλεσμα:

1. Ο ορατός: Κοίτα ένα μαλάκα.
2. Ο τεφάλ: Ξεκόλλα ρε μαλάκα.
3. Ο ακίνητος: Έμεινε μαλάκας.
4. Ο αδιόρθωτος: Πάλι ρε μαλάκα;
5. Ο επώνυμος: Ο γνωστός μαλάκας.
6. Ο νυχτωμένος: ... ξύπνα μαλάκα.
7. Ο χαμένος: Που είσαι ρε... μαλάκα;
8. Ο φευγάτος: Την έκανε ο μαλάκας.
9. Ο βαθμοφόρος: O αρχιμαλάκας.
10. Ο αμφίβολος: Καλά, είναι μαλάκας;
11. Ο ευρεσιτέχνης: Μαλάκας με πατέντα.
12. Ο εμετικός: Τα ξέρασε όλα ο μαλάκας.
13. Ο καλοδεχούμενος: Καλώς τον μαλάκα.
14. Ο εξακριβωμένος: Είναι τελικά μαλάκας.
15. Ο επιρρεπής: Μη γίνεσαι μαλάκας τώρα.
16. Ο εκνευριστικός: Άει γ... ρε μαλάκα.
17. Ο ανεκδιήγητος: Δεν περιγράφεσαι ρε μαλάκα.
18. Ο αργοκίνητος: Κουνήσου ρε μαλάκα.
19. Ο φαφλατάς: Μιλάμε για πολύ χοντρομαλάκα.
20. Ο επαναλαμβανόμενος: Την είπε πάλι ο μαλάκας.
21. Ο απίστευτος: Τι λες ρε μαλάκα;
22. Ο κυριολεκτικός: Μαλακίζεσαι, ρε μαλάκα;
23. Ο προβλέψιμος: Ο αιώνιος μαλάκας.
24. Ο άξιος: Μπράβο μαλάκα.
25. Ο αγαπητός: Μαλάκα μου!
26. Ο υπέρβαρος: Xoντρομαλάκας.
27. Ο όμορφος: Ωραίος μαλάκας.
28. Ο άπαιχτος: Δεν παίζεσαι ρε μαλάκα.
29. Ο κοπρολάγνος: Mαλακοπίτουρας!!
30. Ο διαιρέσιμος: Κόψε έναν μαλάκα...
31. Ο εδώδιμος: Φάε έναν μαλάκα...
32. Ο μη εδώδιμος: Δεν τρώγεσαι με τίποτα ρε μαλάκα.
33. Ο αμφίχειρας: Και με τα δύο χέρια ρε μαλάκα;
34. Ο αυτόχειρας: Τον έφαγε η μαλακία!
35. Ο εκατόγχειρας: (βλ. νούμερο 33 ) Επί 50.
36. Ο τραυματίας: Τον χτύπησε η μαλακία στο κεφάλι.
37. Ο κλασματικός: Ένας μαλάκας και μισός !!
38. Ο αυτοπαθής: Γαμ...κες πάλι ρε μαλάκα.
39. Ο καρυοθραύστης: Η μαλακία του σπάει καρύδια.
40. Ο εστεμμένος: Μαλάκας με περικεφαλαία.
41. Ο στάσιμος: Μια ζωή μαλάκας.
42. Ο ψαράς: Μαλάκας με τόνο.
43. Ο μετεωρολόγος: Η μαλακία πάει σύννεφο.
44. Ο γεωμετρικός: Μαλάκας εις το τετράγωνο
45. Το εργαλείο: Ρε μαλακιστήρι.

Όπως έχει τραγουδήσει μια εικοσαετία πριν ο Γιάννης Μηλιώκας, «Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες», ο Τζίμης Πανούσης στην «Ωδή του μαλάκα», ο Φοίβος Δεληβοριάς στην «Υβρεοπομπή», ο Γιάννης Λογοθέτης για τον Γιάννη Γιοκαρίνη στο «Καπέλο». Και η χρήση της στην έβδομη τέχνη φυσικά είναι must, ποιος ξεχνάει τον Σταμάτη Γαρδέλη «Άντε σπάσε ρε μαλάκα», που μάλλον παραπέμπει στο 16 της λίστας (Ο εκνευριστικός). Θα μπορούσε να είναι και μια κατηγορία μόνος του, π.χ. ο εύθραυστος.
Ομολογώ ότι τα περιεχόμενα της λίστας δεν ξέρω τίνος είναι και πως κατάφερε να τα μαζέψει, πραγματικά ο καφές του εκείνη την ώρα έπιασε τόπο!
Περίμενα μια καλή στιγμή να το δημοσιεύσω και νομίζω μία από αυτές είναι τώρα, έχω την απόλυτη Βαβέλ, ερμηνείες μιας παγκόσμιας λέξης για όλες τις χρήσεις!
Και φυσικά επειδή στην μαλακία η φαντασία "παίζει" μεγάλο ρόλο, σκέφτηκα ότι δε χρειάζεστε τίποτε άλλο παρά να την αφήσετε την να... καλπάσει!

Κώστας Προβατάς

Read more...

... (μεταφορικά) η ασυνεννοησία.

Αυτό λένε τα λεξικά για τη Βαβέλ, την πόλη και τον πύργο όπου συνέβη η σύγχυση των γλωσσών σύμφωνα με την Βίβλο.

Κι έτσι σήμερα άλλοι μιλάμε ελληνικά (respect!), αγγλικά, σουαχίλι και μανδαρινίστικα. Στην εβραϊκή, γλώσσα κι αυτή, σημαίνει Πύλη του Θεού.

Πάει καλά... Δηλαδή πολύγλωσση η Πύλη του Θεού, αυτή που κατά την ιστορία (το μύθο καλύτερα), ήταν η αιτία της σύγχυσης, διότι οι άνθρωποι με τον Πύργο της Βαβέλ που κατασκεύαζαν, ήθελαν να φτάσουν στον ουρανό. Η υπεροψία τους τιμωρήθηκε, μαζί και των μετέπειτα γενεών. Όπως σε κάθε ιστορία, τα γεγονότα ανοίγουν το διάβα στο μέλλον, όσο αληθινό ή παραμυθένιο κι αν είναι το παρελθόν.

Aπό τον καιρό του Νώε υπήρχαν γλώσσες. Και ήταν οι απόγονοι του που δημιούργησαν τον Πύργο.

Ο Πύργος της Βαβέλ δεν είναι παρά ένα σύμβολο της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και αλαζονείας...

Στο έργο του 1563, από τον Pieter Bruegel, απεικονίζεται ο τεράστιος όγκος του κτιρίου να συνθλίβει την πόλη. Ο ζωγράφος προσπάθησε να συμπεριλάβει κάθε δυνατή λεπτομέρεια, με αποτέλεσμα το ανθρώπινο μάτι να αδυνατεί να τις συλλάβει όλες.

Κι όμως, υπάρχουν παιδιά στα παράθυρα, υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται κι άνθρωποι που δουλεύουν, ακόμα κι άνθρωποι που στην ύπαιθρο “κάνουν την ανάγκη τους”.

Βαβέλ 2006: Μαρόκο: Δυο τσοπανόπουλα ρίχνουν μια τουφεκιά πάνω σ' ένα τουριστικό λεωφορείο και τραυματίζουν κατά λάθος μια Αμερικανίδα τουρίστρια. Μια Μεξικανίδα τροφός ταξιδεύει παράνομα στην πατρίδα της μαζί με τα αμερικανόπουλα που φυλάει. Τόκιο: Μια κωφάλαλη βιώνει άγρια το σεξουαλικό πέρασμα στην εφηβεία, ενώ ο πατέρας της αναζητάτε από την αστυνομία. Βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών και Όσκαρ μουσικής για την ταινία του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ιναρίτου, που έδωσε τη δυνατότητα στον Μπραντ Πιτ να έχει έναν εξαίσιο πρωταγωνιστικό΄ρόλο. Και σε όλους τους θεατές να ζήσουν ακόμα μια Βαβέλ...

Μέρα νύχτα χτυπάμε μια κάρτα.

Στη γη του Κάφκα.

Χάσαμε τη μπάλα κι ας μας τα ‘πανε αλλιώς.

Ξόφλησε ο κόσμος ο παλιός.

Τα λεφτά μας βγήκαν άχρηστα κι αυτά.

Τα καλά λεφτά μας μάς ρίξανε στα κάτεργα.

Μέρα νύχτα εργάτες στον Πύργο.

Να ζούμε λίγο.

Μυρμηγκοφωλιά - δουλειά ξαφνικά Κυριακή.

Βόλτες - καφέδες - τουμπεκί.

Στις ειδήσεις είπαν πάλι εκλογές

και γελούν με μας δώδεκα φυλές.

Τι τις θες ρε κόσμε τόσες άδειες γλώσσες;

Δε θα τις ξορκίσεις έτσι τις σιωπές σου.

Λες και ντε και σώνει κάποια απ' τις τόσες.

Θα σ’ ελευθερώσει από τη Βαβέλ σου.

Στίχοι Γεράσιμος Ευαγγελάτος και μουσική Θέμης Καραμουρατίδης, για να ερμηνεύσει υπέροχα η Νατάσα Μποφίλιου... σε λίγα λόγια τόσες αλήθειες...

Και η ιστορία επαναλαμβάνεται... ο κόσμος μας σήμερα είναι μια Βαβέλ. Ένας παγκόσμιος πύργος ψυχών, αισθημάτων και συναισθημάτων, λογικών και παραλόγων, καθαρεύουσας και δημοτικής και κυρίως πολιτικής και διπλωματίας. Όπου η γλώσσα είναι δίγλωσση ακόμα κι αν προέρχεται από το ίδιο λεξικό.

Η σύγχυση της γλώσσας, συμβολίζει την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων ακόμα και εκείνων που ανήκουν στην ίδια ομάδα και μιλούν την ίδια γλώσσα και εργάζονται για τον ίδιο σκοπό.

Καλώς ήλθατε στη δική μας Βαβέλ... κάθε εβδομάδα κοντά σας με λόγια που θα καταλαβαίνουμε...

Κώστας Προβατάς

https://www.facebook.com/costas.provatas.9

Read more...
Subscribe to this RSS feed