Menu

Ακούστε μας από το κινητό σας

mobile logosAmobile logosB

Δημήτρης Λιόλιος:"Πάντα αποκωδικοποιούσα τον κόσμο γύρω μου μέσα από τη μουσική"

Μια συζήτησή μου, με τον Δημήτρη Λιόλιο,ενέχει ,πάντα,τον κίνδυνο να είναι μια κουβέντα μεταξύ 2 πολύ καλών φίλων,χωρίς να καταφέρνω,συνήθως να μιλήσω μαζί του για τα σοβαρά...τα καλλιτεχνικά.Ετσι,κατέφυγα στη λύση της επίσημης συνέντευξης....και μάλλον τα κατάφερα,να έχουμε μια μεστή συνέντευξη,κάτι για το οποίο ευχαριστώ ιδιαίτερα τον Δημήτρη Λιόλιο,που παρ'όλο το πολύ επιβαρημένο πρόγραμμά του,δέχτηκε με πολύ αγάπη τη πρόσκλησή μου.

liolios 2012 10 01

Δημήτρη,αρχικά σ’ευχαριστω πολύ για τη κουβέντα ,που δεχτηκες να κάνουμε. Λίγα 24ωρα,αφού μας εδωσες υπερδόσεις αισιοδοξίας με το «Σαν τη θάλασσα στη γυάλα»,και κάποιους μήνες μετά το εκπληκτικό «Σινιάλο»,αρχίζει και εδραιώνεται ,πλέον, μέσα μου η άποψη,πως ...αρκεί να ακούσεις το κάθε καινούργιο τραγούδι του Λιόλιου και θα καταλάβεις και σε τι φάση βρίσκεται. Είναι έτσι? Ειναι βιωματικά τα τραγούδια σου?


Πάντα πίστευα στην ιστορία που υπάρχει πίσω από κάθε τραγούδι.
Σε πιό μικρή ηλικία, όσο πιό πολύ αγαπούσα ένα τραγούδι που άκουγα, τόσο πιό πολύ ήμουν σίγουρος ότι θα υπάρχει μια ιστορία πίσω του και αυτό αν μη τι άλλο με μάγευε.
Η σκέψη του πραγματικού, μιας εμπειρίας που κάποια στιγμή γίνεται ένα "όχημα" ακουστικό μέσα από ένα τραγούδι ή ένα μουσικό θέμα και ξεκινάει να ταξιδεύει εκεί έξω στον κόσμο, μπορώ να πω ότι ήταν και η αρχική έμπνευση για μένα ως προς το να ξεκινήσω να πορεύομαι μέσα και με την μουσική.Πάντα αποκωδικοποιούσα τον κόσμο γύρω μου μέσα από τη μουσική.
Όλα μου τα τραγούδια είναι βιωματικά ακόμα και αυτά που συνεργάζομαι με άλλους στιχουργούς όπως στα συγκεκριμένα που αναφέρεις, το "Σινιάλο" και το πρόσφατο
"Σαν θάλασσα στη γυάλα" που τους στίχους έχει γράψει η Πωλίνα Κωνσταντινίδου.
Η εμπειρία και το συναίσθημα που οδήγησε την στιχουργό να γράψει αυτούς τους υπέροχους στίχους, "συνάντησαν" εμένα μέσα στη ζωή μου.
Έτσι αγκάλιασα τις λέξεις με μουσική να περπατήσουμε μαζί στο παρακάτω.
Λόγια που ερωτεύονται νότες...Νότες που ερωτεύονται εκφράσεις και νοήματα...
Ναι. Τα τραγούδια μου είναι όλα βιωματικά.

Ποιοί ,πιστεύεις,πως είναι οι παράγοντες,που θα πρέπει να λάβει υπόψιν του ένας δημιουργός για να βγάλει προς τα έξω την δουλειά του? Το σωστό timing,ώστε να πετύχει την μεγαλύτερη,δυνατή αποδοχή ,το δημιούργημά του ή τό σκίρτημα της ψυχής του και κάτι μέσα του,που του λεει...τώρα πρέπει.?


Ζούμε την εποχή που όλα λειτουργούν μέσα από μια ελεγχόμενη κατάσταση "βουλημίας."
Πολλά τραγούδια κάθε τόσο, ενώ η προσφορά είναι τεράστια και ο ο κόσμος από τον υπερβομβαρδισμό που τώρα πιά έχει βαφτιστεί "πληθώρα επιλογών", δεν συγκινείται πια εύκολα.Θα έλεγα πως τον διακατέχει μια καχυποψία πια.Και δεν έχει και άδικο.
Ζούμε την εποχή του "γρήγορα εναλλασόμενου" και των στατιστικών παράλληλα με μία πτώση των "μύθων" που έτσι έχουν πλέον βαπτισθεί και πολλές από τις βασικές μας αξίες.

Η στιγμή που θα επιλέξει ένας καλλιτέχνης να μοιραστεί και να δώσει το έργο του στον κόσμο είναι η στιγμή της ψυχής του πιστεύω.
Η χρονική στιγμή της ανάγκης του να μοιραστεί την εμπειρία του από το ταξίδι της έμπνευσής του.
Βέβαια αν ρωτούσες κάποιον επαγγελματία manager ενδεχομένως για να μην μπω σίγουρα,
θα είχε άλλη άποψη καθώς το εμπόριο έχεις τους δικούς του νόμους...
Υπάρχει η δημιουργία της Τέχνης.
Υπάρχει και ότι την εμπορεύεται.
Μεγάλο κεφάλαιο να το αναλύσουμε εδώ...γι αυτό και ξεκίνησα την απάντηση μου αναφερόμενος στην πραγματικότητα του σήμερα... Όσο τα πράγματα είναι στα χέρια του καλλιτέχνη, δηλαδή μέχρι την στιγμή που δημιουργεί και ολοκληρώνει το έργο του, ναι είναι η φωνή μέσα του που θα του πεί "Τώρα είναι η στιγμή " Το μετά είναι δρόμος.

liolios 2012 10 02

Δημήτρη ,διαχρονικά,εκτός από την παθιασμένη ερμηνεία σου ,τα τραγούδια σου τα διακρίνουν πάντα,εξαιρετικοί στίχοι.Συνηθίζεις να επενδύεις μουσικά ,ήδη υπάρχοντες στίχους η γράφεις στίχους σε υπάρχουσες συνθέσεις?


Γράφω σχεδόν ταυτόχρονα τον στίχο με την μουσική.
Αρχικά βέβαια, είναι ο λόγος. Αυτό που θα με "σπρώξει" σαν συναίσθημα για να γράψω. Μερικές φορές μου μοιάζει σαν να ρωτάνε κάτι οι στίχοι και να τους απαντάει η μουσική.Και αντίστροφα όλο αυτό...
Έχει συμβεί όμως να γράψω μουσική σε υπάρχοντες στίχους. Εκεί παίζει ρόλο η χημεία
που έχω με τον στιχουργό και η ταύτισή μου με αυτό που θέλει να πεί μέσα από τους στίχους του.
Δεν πιστεύω τόσο στους στίχους που γράφονται επάνω στη μουσική.
Είναι σαν να θέλεις να μιλήσεις και να σε έχουν περιορίσει στο πως θα εκφραστείς και το τι θα πείς καθώς η μουσική έχει τα δικά της μέτρα και λέει πάντα από μόνη της μια ιστορία ούτως ή άλλως.
Δεν αποκλείω όμως ότι μπορεί να συμβεί και αυτή η περίπτωση κάποια στιγμή.
Απλώς λειτουργώ καλύτερα όταν όλα είναι ελεύθερα και ξεκινούν από την αρχή τους.
Που είναι πάντα ο λόγος με κάθε έννοια.

Μετά το «Σινιάλο» ,η Πωλίνα Κωνσταντινίδου υπογράφει τους στίχους και στο «Σαν τη Θάλασσα στη γυάλα»...Επεται και συνέχεια στη συνεργασία σας ? Πως θα χαρακτήριζες τους στίχους της Πωλίνας?


Με την Πωλίνα Κωνσταντινίδου γνωριστήκαμε πριν από έναν χρόνο περίπου και μπορώ να πω ότι ταυτίστηκα 1000% με τις στιχουργικές της προσεγγίσεις από την πρώτη στιγμή που είδα την δουλειά της.Πλεόν,απλά δεν μπορώ να φανταστώ ότι δεν θα "φιλοξενώ" στίχους της σε δουλειές μου στο μέλλον.
Ο τρόπος που βλέπει η Πωλίνα την ζωή μέσα από τους στίχους της φέρνουν χαμόγελο και δάκρυ μαζί.
Οι στίχοι της δεν "ψάχνουν" την συνειδητοποίηση μέσα στα μέτρα της μουσικής που ταξιδεύουν. Αντιθέτως ξεκινούν από εκεί. Και βρίσκουν χρώματα μέσα στο γκρίζο...δεν φλερτάρουν με τον πόνο, βρίσκουν αλήθειες εκεί. Δεν έχουν ανάγκη να απντήσουν.
Δεν έχουν ανάγκη να προτρέψουν. Απλά σε κάνουν να ερωτεύεσαι τη ζωή με τα όμορφα και τα άσχημά της κι αυτό το βρίσκω υπέροχο!
Η Πωλίνα για μένα είναι μια σύγχρονη ρομαντική.Από τις σπουδαίες στιχουργούς που έχουμε στη χώρα μας.

Μετά από τόσο σημαντική πορεία στον χώρο...οι δυσκολίες στην μουσική παραγωγή των τελευταίων χρόνων,σε ‘εχει κάνει να αναθεωρήσεις πράγματα,σχετικά Εχεις υποχρεωθεί σε συμβιβασμούς κι αν όχι με τι τίμημα?


Δεν υπάρχει άνθρωπος ( γιατί ο συμβιβασμός δεν αφορά μονάχα καλλιτέχνες )
που να μην έχει έρθει στο δίλλημα του να "συμβιβαστεί" ή όχι.
Θα σου απαντήσω ειλικρινά. Και ναι και όχι αλλά κυρίως όχι.
Οι αλλαγές στον τρόπο επικοινωνίας της Τέχνης γενικότερα στις μέρες μας δεν σου αφήνουν περιθώρια στο να μην τις ακολουθήσεις. Εξαρτάται από το ποιό είναι το ζητούμενό σου. Αν θέλεις η μουσική σου να πάει σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται
- ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας,οι περισσότεροι αυτό θέλουμε ή θα θέλαμε - θα ακολουθήσεις το πιό σίγουρο μονοπάτι. Στην εποχή μας έχουν δοκιμαστεί τα πάντα πιά. Δεν οδηγούν κάπου - επικοινωνιακά πάντα - οι ελύθερες πτώσεις στο κενό.
Από την άλλη, έτσι όπως έχει η κατάσταση δεν είναι και εύκολο να μην είσαι μόνος σου
με το "αλεξίπτωτό" σου καθώς το σίγουρο μονοπάτι που αναφέρω πιό πάνω δεν είναι καθόλου σίγουρο όμως ώς προς το αν θα σε φτάσει στα όνειρά σου.
Θα είναι απλά πιό ασφαλής η διαδρομή για το όπου.
Όχι σίγουρα όμως για εκεί που θέλεις ή στοχεύεις ή προσδοκείς. Η ρουτίνα της πεπατημένης.
Καταλήγω λοιπόν, ότι τα όνειρα, μεγάλα ή μικρά θέλουν το ρίσκο τους αλλά ακόμα πιό πάνω από αυτό, την πίστη σου στον προορισμό σου.Αν έχεις πίστη στο που θέλεις να πας αξίζει τον κόπο να συμβιβάζεσαι λοιπόν;;;

Δημήτρη ,συνθέτεις και για άλλους καλλιτέχνες ,νέους ,κατά βάση. Οταν τους κοιτάς στα μάτια και θέλεις να τους συμβουλεύσεις για την πορεία τους,τι είναι αυτό που τους λες?


Να μην χάνουν την "αρχική" τους ιδέα για το ταξίδι που ξεκινάνε...Κοινώς να μη χάνουν το "σημείο " τους. Την αρχή τους.

Σε συνέχεια της προηγούμενης ερωτησης μου,θέλω να μου πεις την γνώμη σου για τη νεα μουσική σκηνη των ημερών μας. Υπάρχουν αξιόλογες φωνές? Βγαίνουν πράγματα σημαντικά ,επι των ημερών μας?

Υπάρχουν πολλές αξιόλογες φωνές όπως επίσης υπάρχουν και εξαιρετικοί δημιουργοί!
Τολμώ να πω ότι βγαίνουν σημαντικότατες δουλειές ίσως πιό πολύ από ποτέ άλλοτε.
Θα καταλήξουμε πάλι στην πιό πάνω ερώτηση για τις δυσκολίες και τους συμβιβασμούς...
Το ότι υπάρχουν όμως εξαιρετικοί καλλιτέχνες με όραμα και έμπνευση είναι αυτό που κρατάει τη γη να γυρίζει ακόμα...

DHMHTRHS LIOLIOS LAYRENTHS MAXAIRITSAS 2

Τα τελευταία χρόνια,είδαμε και σημαντικές δισκογραφικές συνεργασίες...Μαχαιρίτσας,Βόσσου,Μουζουράκης,Δάντης και πιό πρόσφατα Σοφία Αρβανίτη,με το εξαιρετικό «Σαν την ζωή με έμαθες πολλά» . Παρόμοιες συνεργασίες βλέπουμε και μεταξύ άλλων καλλιτεχνών. Είναι,τελικά,οι συνεργασίες ένα σημαντικό όπλο στα χέρια σας,αναφορικά με τις δύσκολες εποχές της μουσικής παραγωγής ,που περνάμε? Εχεις στα σχέδια σου κάποια άλλη τετοια συνεργασία?


Μια συνεργασία μπορεί να γίνεται για να βοηθηθεί ένας καλλιτέχνης που ξεκινάει ή μόλις έχει ξεκινήσει, μπορεί όμως και να γίνεται κι από την ανάγκη του δημιουργού να εκφραστεί
το τραγούδι του από συγκεκριμένες φωνές ή και από μια αμοιβαία εκτίμηση δύο καλλιτεχνών άσχετα από την δημοτικότητα του ενός ή του άλλου.
Το να συνεργάζεσαι με κάποιον καταξιωμένο καλλιτέχνη είναι σίγουρα αν μη τι άλλο τιμή
και γιατί όχι, μια μορφή "επιβράβευσης" που σου φέρνει το Σύμπαν για την σταθερότητα στην πορεία σου.
Στις μέρες μας αυτές οι συνεργασίες δεν είναι "όπλο" απέναντι στις δύσκολες εποχές της μουσικής παραγωγής. ίσως ήταν κάποτε. Όχι πιά όμως.
Εγώ θα έλεγα ότι είναι όπλο απέναντι στην καλλιτεχνική "αδράνεια" και στο επαναλαμβανόμενο.
Στην δική μου περίπτωση, θέλησα να συνεργαστώ με καλλιτέχνες που θαυμάζω προσωπικά.
Ήταν ένα "θέλω" της ψυχής μου και η τύχη ήταν πολύ καλή μαζί μου να συνεργαστώ τελικά με αυτά τους εξαιρετικούς καλλιτέχνες. Προς το παρόν ,όχι δεν έχω στα άμεσα σχέδιά μου να επαναλάβω κάτι τέτοιο εκτός από μια συνεργασία μου που κυκλοφορεί σε λίγες μέρες
και δεν είναι με τραγουδιστή αλλά με μουσικό και συγκεκριμένα με έναν από τους πιό αξιόλογους μουσικούς στην χώρα μας με διεθνείς διακρίσεις.
Είναι ο Μιχάλης Παούρης στο μπουζούκι και ερμηνεύουμε ο καθένας με τον δικό του τρόπο το "Ανταρτοπόλεμος" σε μουσική δική μου και στίχους που έγραψε ένας άλλος εξαιρετικός στιχουργός, ο Γιώργος Δουλτσίνος.

Liolios

Οι ΑΝΕΜΟΔΕΙΚΤΕΣ,κατα κοινή ομολογία ήταν ,εκτός από ένα σημαντικό βήμα στη πορεία σου,και μια παράσταση – σταθμός και σημείο αναφοράς για τέτοιου είδους εγχειρήματα. Τι άφησαν πίσω τους οι Ανεμοδείκτες; Και τελικά,προς τα που έδειξαν?

Οι "Ανεμοδείκτες" ήταν μια πολύ ξεχωριστή στιγμή στην πορεία μου.
Από την στιγμή της έμπνευσής τους, μέχρι την στιγμή της ολοκλήρωσής τους για να παρουσιαστούν στο κοινό ως ένα θεατρικό έργο που ήταν ταυτόχρονα μια συναυλία και ακριβώς την ίδια στιγμή μια χορευτική παράσταση. Δύσκολο να "στηθεί" αλλά και να συνειδητοποιηθεί από τους δημιουργούς της καθώς δεν σου κρύβω έμοιαζε με πορεία ψυχανάλυσης για όλους μας η διαδικασία των ετοιμασιών αυτής της παράστασης. ..κι από ότι φάνηκε στο τέλος δεν μπορούσε να είναι αλλιώς για μια τέτοια προσέγγιση μιας ιστορίας ενός ανθρώπου με συμπρωταγωνιστή...τον εαυτό του. Την σκέψη του σε μια στιγμή αυτοκριτικής που ανατρέχει όμως σε όλη του την ζωή για να καταφέρει να τον κάνει τελικά να γυρίσει σελίδα.
Είχα όμως δυνατούς και εξαίρετους συνεργάτες στο πλευρό μου.
Το σενάριο επάνω στην αρχική μου ιστορία έγραψε ο Στέλιος Κάτσαρης. Ο Στέλιος είναι ένα μεγάλο ερμηνευτικό και όχι μόνο ταλέντο θεατρικά αλλά και μουσικά ο οποίος υποδύθηκε το alter ego μου με μια ερμηνεία καταλυτική από κάθε άποψη.

Στις χορογραφίες ήταν η εκπληκτική Ειρήνη Καρροπούλου με την χορευτική της ομάδα.
Η ήρεμη δύναμη όπως συνηθίζω να την αποκαλώ που πραγματικά με τις χορογραφίες της απέδωσε στο έπακρο την ατμόσφαιρα αλλά κυρίως το μήνυμα του έργου.
Και βέβαια η εκπληκτική ομάδα των υπέροχων μουσικών που πραγματικά έδωσαν την ψυχή τους για αυτή την παράσταση.

Προς τα που έδειξαν τελικά οι Ανεμοδείκτες με ρωτάς...Θα έλεγα προς την αγάπη και τον χώρο που πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβουμε ότι είναι ανάγκη να δώσουμε στον εαυτό μας.
Να τον συγχωρέσουμε για ότι πιστεύουμε πως έχει κάνει λάθος. Γιατί δεν έχει κάνει.
Εμείς κάνουμε τα λάθη. Όχι το "είναι" μας.
Καλλιτεχνικά πάντως οι Ανεμοδείκτες έδειξαν τον δρόμο και για καινούργιες παραστάσεις.
Όλα θα γίνουν στον χρόνο τους...

Τι περιλαμβάνουν τα σχέδια σου για το μέλλον Δημητρη? Νέα ολοκληρωμένηδισκογραφική δουλειά? Κάποιες ζωντανές εμφανίσεις?


Όπως προανέφερα έρχεται ένα καινούργιο τραγούδι λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του "Σαν θάλασσα στη γυάλα" και στη συνέχεια μια ολοκληρωμένη δουλειά που θα κυκλοφορήσει εκτός από ψηφιακά σε όλες τις υπάρχουσες πλατφόρμες του διαδυκτίου και σαν φυσικό cd και βινύλιο σε περιορισμένα αντίτυπα.
Ζωντανές εμφανίσεις πολλές από τον Ιανουάριο και μετά... το σίγουρο είναι ότι θα έχει πολλή μουσική η Λιολιοχώρα το επόμενο διάστημα.


Γνωρίζοντας σε ,προσωπικά,εδω κι αρκετά χρόνια,έχω την αίσθηση ,πως μετά το «Σινιάλο» και το «Σαν θάλασσα στη γυάλα»,σειρά έχει μια μεγάλη μπαλάντα. Δεν πέφτω έξω?


"Ανταρτοπόλεμος"...παρέα με τον Μιχάλη Παούρη στο μπουζούκι στους στίχους του Γιώργου Δουλτσίνου. Μπαλάντα το πρωτοέγραψα πάντως.Τώρα το τι έγινε στη πορεία...θα το δούμε στις οθόνες μας σε λίγες μέρες.


Δημήτρη ,σ’ευχαριστώ πολύ για την όμορφη κουβέντα μας. Είναι πάντα πολύ μεγάλη χαρά να συνομιλώ μαζί σου . Καλή επιτυχία σε ότι κι αν σχεδιάζεις.


Εγώ σε ευχαριστώ Γιάννη! Η χαρά είναι δική μου κάθε φορά που συναντιόμαστε να τα πούμε.

Last modified onΔευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017 23:27
back to top