Menu

Ακούστε μας από το κινητό σας

mobile logosAmobile logosB

ΛΙΑΝΟΧΟΡΤΑΡΟΥΔΙΑ ΚΑΙ... ΙΡΛΑΝΔΕΖΙΚΑ ΤΕΤΡΑΦΥΛΛΑ

Όταν η γνώση συναντά το σεβασμό, τότε το θράσος είναι το επόμενο στάδιο. Και μιλώντας για θράσος, εννοούμε καθόλου προκλητικότητα.

Η "Σφίγγα" υποδέχθηκε για δεύτερο συνεχόμενο Σάββατο, στις 24/3/2018, το Χρήστο Παπαδόπουλο, αυτή τη φορά παρέα με τον Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη. Η μαρκίζα έλεγε "Όταν το κρητικό τραγούδι συνάντησε τη ροκ". Σχολή ο Χρήστος, σχολή μπουζουκιού αλλά και μέγας ροκάς. Ο Γιώργης θα είναι από τους ονομαστούς λυράρηδες τα επόμενα χρόνια, το δείχνει η όρεξή του. Θα είναι από τις πρώτες φωνές, αισθάνεται το τραγούδι πάνω απ' όλα. Ήδη το κάνει. Κλείνει τα μάτια κάποιες φορές και ταξιδεύει, με χαλί τη στεντόρεια φωνή του.

Τελικά ναι, όπως ξεκίνησαν όλα ψες βράδυ, "Αυτή η Γη έχει φωνή". Ο Πόντος κοιτά την Κρήτη και ανάποδα και τραγουδούν μαζί για τους άπονους καιρούς, μέρες που η πατρίδα χρειάζεται ένωμένα όλα τα παιδιά της. Έτσι ξεκίνησε ένα πρόγραμμα που να 'ναι καλά η πανέμορφη "Σφίγγα" που το φιλοξένησε! Με τραγούδι ύμνο του Χρήστου Παπαδόπουλου και του Κώστα Μπαλαχούτη, που το έχουν ερμηνεύσει / απαγγείλει κλπ κλπ οι Σκουλάς, Παρχαρίδης και Αγέρης.  

Και τι έγινε στη συνέχεια... ο σεβασμός που προείπα συνάντησε τη γνώση και την ίδια στιγμή οι Doors έδιναν τη θέση τους στον Σαββόπουλο, γιατί... People are Strange και πάνε με Αεροπλάνα και βαπόρια. Στο ίδιο βράδυ ακούστηκαν με έναν διαβολεμένο ρυθμό, Dropkick Murphys - Rose Tatoo να δίνουν πάσα στα θρακιώτικα... Λιανοχορταρούδια και τη "Βασιλική". Κατάνυξη στην αίθουσα γιατί "Βρέχει στη Φτωχογειτονιά" αλλά και γιατί οι Cansas φέρνουν "Dust in the wind"... It slips away, and all your money won't another minute buy. Φεύγει η ζωή και όλα σου τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν ένα ακόμα λεπτό! Το προλόγισε ο Χρήστος σαν εκπληκτικό στίχο και ο Junior Παπαδόπουλος ξεκίνησε να παίζει. Τραγούδι σε όλα αυτά, ένας απίστευτος Αποστόλης Μόσιος, όπως μπήκε έμεινε όλο το βράδυ μαζί μας και μας ταξίδεψε, είτε με Cockney Rebel στο "Hideway" ή με τον "Καφενέ" του Λοίζου και του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Στο "Καίγομαι κσι σιγολιώνω" είπα ότι είναι ίσως η καλύτερη ερμηνεία που έχω ακούσει. Τον ευχαρίστησα στο τέλος της βραδιάς και ήταν από καρδιάς, άξιζε κάθε στιγμή που έμενα προσηλωμένος.

"Έχω μια σκέψη", ακούστηκε κάποια στιγμή. Ο Γιώργης ο Ζερβάκης, ήταν όλοι μαζί, ο Ψαραντώνης, ο Στρατάκης και του λόγου του, ο ίδιος που το δημιούργησε και το μοίρασε να το τραγουδήσουν όλοι μαζί. Και ο "Ερωτόκριτος" και οι "Έμποροι των Εθνών", πέρασαν να μας θυμήσουν πως είναι να τραγουδάει η Κρήτη. Και παρακάλεσε "Άστρα μη με μαλώνετε", ναι όπως τα λέω, παρακάλεσε. Όπως περιγράφω, με κλειστά μάτια και ευλαβικά. Μπροστάρης ο Ζερβάκης. Αλλά κι ο λαουτιέρης, ο Μιχάλης ο Μπατάκης, έκανε απίστευτα πράγματα. Μέχρι που μπουζούκι από το Χρήστο και λαούτο από τον Μιχάλη χάθηκαν αλά Τσιτσάνης, όταν έπαιζε το λεγόμενο "Ατελείωτο", αυτό που ο Τούντας ονόμαζε Γέννηση, Ζωή και Θάνατο.

29138526 10214186676796340 2009166648 n

Τα φώτα της "Σφίγγας" θυμάμαι να εναλλάσσονται, κόκκινα, μπλε, διαυγή, κίτρινα για σόλο, όλοι οι άνθρωποι της "Σφίγγας" συμμετείχαν σε ένα απίστευτο κέφι που έδιναν 8 όργανα και 3 φωνές, είτε τεχνικοί ή σερβιτόροι!

"Άντε να σταθώ στα πόδια μου", ξαναείπε ο Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης, εμένα και όλης της παρέας είχαν κοπεί από το απίστευτο μουσικό κρεσέντο. Του είπα στο τέλος της βραδιάς ότι έριξα κι ένα ποτό κάτω μέσα στο κέφι μου και χαλάλι του! Ευγενικός και χαμογελαστός, υποθήκη για το μέλλον της μουσικής και των τραγουδιών μας, θα το έλεγε κι ο Αρχάγγελος της Κρήτης, ο Ψαρονίκος ο Ξυλούρης.

Κανείς δεν κατάλαβε πότε πέρασε η ώρα, η οποία άλλαζε κιόλας, πήγαμε και μία μπροστά, ατόφιο το ξενύχτι. Στο φινάλε, συνάντησα το φίλο Σταμάτη Χρήστου, τον άνθρωπο πίσω από τα πλήκτρα, τον μαέστρο που είπε και ο Χρήστος Παπαδόπουλος. "Πως σου φάνηκε μου λέει?", του απάντησα με νεύμα του στιλ "Δεν περιγράφω άλλο Σταμάτη, σκέφτομαι πως θα γράψω όσα ένιωσα".

Και κυρίως να ζητήσω από τη "Σφίγγα" να το ξανακάνει, ίσως είναι και αυτός ο  χώρος που εμπνέει τους καλλιτέχνες, το έχουμε δει και σε άλλες περιπτώσεις. Το κέφι να απογειώνεται, ο κόσμος να συμμετέχει.

Τα όρια της μουσικής είναι αυτά που της βάζεις, όπως στην ίδια τη ζωή. Στο ίδιο πρόγραμμα ακούστηκαν απίστευτα τραγούδια, με ρυθμό και εναλλαγές που μόνο ένας γνώστης θα το έκανε με το απαραίτητο θράσος, εξήγησα από την αρχή για ποιο θράσος μιλώ. Λατρεύω την κλασική ροκ, τους Stranglers και το "Golden brown" του 1981, τα ιερά τέρατα της εποχής. Το άκουσα με προσοχή να συνοδεύεται από μπουζούκι. Την άλλη στιγμή άκουγα διαχρονικό ελληνικό τραγούδι. Σε όλα όμως υπήρχε ο σεβασμός να ακουστούν σωστά, εύηχα, ισότονα (αν δεν αρέσει ο όρος αφαιρέστε τον), να δοθεί η παράσταση δίχως κενά και με στόχο να τραγουδήσει ο κόσμος. Και τραγούδησε, σηκώθηκε και χόρεψε, μουρμούρισε μελωδίες, κουνήθηκαν ακόμα και καθισμένα σώματα με ρυθμό. Τα ποτήρια χτυπιόντουσαν ανελέητα!

Ευχαριστούμε όλους για την φανταστική βραδιά. Οι συντελεστές βρήκαν τον ιδανικό χώρο, πάντοτε φιλόξενη η "Σφίγγα", βρήκαν και τον κόσμο μάλλον διψασμένο για κάτι διαφορετικό, πέτυχαν απόλυτα.

Σπέσιαλ μνεία στους βασικούς συντελεστές, Χρήστο Παπαδόπουλο και Γιώργο Νικηφόρου Ζερβάκη. Να το επαναλάβετε κύριοι, κι αν υπάρχει κόπια με το πρόγραμμα το παίρνω όσο όσο!

29664032 1842146435835378 1565008387 n

Για τον LAVITA RADIO 

(www.lavitaradio.gr & https://www.facebook.com/lavitaradio/)

Κώστας Προβατάς

back to top